DİNMEYEN

Bununda b.kunu çıkardık vatana millet hayırlı olsun!

2010-11-19T20:37:00.001+02:00

Çabuk tüketen ve çabuk sıkılan bir kişiliğe sahibim. Lise yıllarında bar, cafe dolaşıp kızılay'daki tüm barları tüketmiş, 2 yıl sonrasında da sıkılıp bu alışkanlıktan vazgeçmiş biri olarak konuşuyorum. Aynı durumu şu an sanal alemde yaşıyorum. Okul bittikten sonra eve kapanıp, internetin başından kalkmayan biri olarak şu an internetten kopma aşamasındayım. Sadece sigara almak için dışarı cıktığım 4-5 aylık bir süreç. Kabul ediyorum işin bokunu çıkardım. Sıkılmamın sebebinin de bu olduğunu biliyorum. Ama naparsınız alışkanlığımdır, hosuma giden birşeyi sıkılana ve ondan kopana kadar yapmaya devam etmek. Bazen öyle zamanlar oluyorduki, gökyüzü diye birşeyin var olduğunu dısarı cıktığımda hatırlıyordum. Dış dünya garip geliyordu.

Şu an tamamen sıkılmış durumdayım ve internet başında daha az zaman geçirmeye karar verdim. Sosyalliği öldürür derler ya tv ve internet için, kesinlikle katılıyorum. Bilgisayarın başında geçirdiğim zamanlar boyunca bırakın kitap okumayı, arkadaşlarla görüşmeyi ailemle bile iki lafın belini kıramaz olmuştuk. Dışarıdaki havayı bol bol içime çekmeye ve dostlarla, arkadaşlarla vakit geçirmeye karar verdim. Biraz özlemem gerek sanırım bilgisayarımı. Bu arada bu zıkkımın bir zararıda göbek yapıyor oluşu.

Biraz ara verip göbeği eritip, bilgisayarımı da özlemem lazım. Bilgisayar göbeği yapmış arkadaslara da önerimdir: İnternet zevkli bir ortam olabilir ama gerçek dünya daha fazla haz alacağınız secenekler sunuyor, bu secenekleri değerlendirmeyi unutmayın.

Ekimci

Bir sincap gibi yaşayacaksın...

2010-07-09T05:12:00.004+03:00

Zaman insanı değiştiriyor...

Ergenlik döneminin verdiği ateşle aldığınız kararlar, önünüze koyduğunuz hedefler, belki de idealleriniz...Zaman hepsini değiştiriyor. Şartlar çok etkili olmasa da bu değişimde, zamanın etkili olduğu kesin. Artık gerçekçi hedefler edinmeye başlıyorsunuz, ulaşılması kolay hedefler.

Zamanla çocukça hayaller artık sizi tatmin etmemeye başlıyor. Hatta bu hayallerin peşinde heba olmuş yıllara acıyorsunuz. İdealleriniz bile ütopik unsurlardan sıyrılıyor. İdeallerinizi gerçekçi yanlardan yakalamaya başlıyorsunuz. Saçma sapan, hayalcilikten öte gidemeyen düşüncelerin idealinize ne kadar verdiğini anlamaya başladığınız an, tam da bu andır.

Hani liseli gençlere ölümü yücelterek ulaşmaya çalışan devrimci tipolojisi vardır ya, işte o tipolojinin dışına çıkıyorsunuz zamanla. Neden ölüm bu kadar yüce olsun ki, yaşamak kadar yüce bir uğraş varken. Hele ki amaçsız, kazanımsız bir ölüm...Nazım usta ne de güzel söylemiş:

"Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın.
Bir sincap gibi mesela,
Yani, yaşamın dışında ve ötesinde hiçbirşey beklemeden,
Yani, Bütün işin gücün yaşamak olacak."

Yaşayacaksın kardeşim! Hemde ölüme inat! İnsanların eşit ve özgür yaşayacağı bir dünya özlemindeysen ve bunun için mücadele veriyorsan, ilk önce sen yaşayacaksın. Ve insanları ölüme yollamayı değil, hayatları için mücadele etmeyi öğreteceksin.

Yitirdiğimiz kardeşlerimiz için övünmeyi bırakalım artık. Yüce bir amaç uğruna ölmüş olabilirler. Hatta ölümü gülerek karşılamışta olabilirler. Yine de kardeşlerimizi neden yaşatamadık, bunu sorgulayalım. Kardeşlerimize neden; ölüme gülerek koşmanın değil, yaşamak için mücadele etmenin daha değerli olduğunu anlatamadık.

Kısacası; bütün işimiz gücümüz yaşamak ve yaşamayı sevdirmek olacak!

Ekimci

Geldim sanırım

2010-06-20T11:37:00.003+03:00

Uzunca bir bezginlik döneminden sonra sanırım "tekrar döndüm" diyebilirim. Yine düzenli şekilde yazmayı düşünüyorum. Bu bezginlik döneminde kendimce çok bahane uydurdum. Örn; "internetim yok", "okulum var" vs. vs. Bu dönem boyunca çokta şey değişti hayatımda; okul bitti, memleketime döndüm, düzenli olarak yazmamı sağlayacak internet bağlantım var (en azından bahanelerimden biri çürümüş oldu), yakında askere gitmeyi sonrasında da evlenmeyi planlıyorum.

Her ne kadar tonlarca bahane üretmiş olsam da yazabilirdim. Yazmadım çünkü istemiyordum, ayrıca üşeniyordum. Üşengeç olduğumu daha önceki yazılarımda da söylemiştim. Yine bir örnek; hangi mantıklı insan tek ders sınavında vereceği, insanların aylarca çizdiği projeyi son güne bırakıp, sabaha kadar projeyi kan ter içinde bitirmeye uğraşır ki! Ben uğraşırım... Kardeşim tek dersin kalmış, biraz kendini sıkıp bitirsene şunu...Ama olmaz yumurtanın kapıya dayanması lazım. Üşengecim tek açıklaması bu. Neyse ki dersten geçtik, sonunda mezun olduk.

Zaman zaman öyle bir gayrete geliyorum ki deli gibi yazmak geliyor içimden. Bazende ne kadar zorlasan da olmuyor.

Bu arada uslüp konusunda da birkaç değişikliğe gitmeye karar verdim. Eski yazılardaki gibi ciddi bir uslüp takınmayı düşünmüyorum. Artık gerçekten " kafama göre takılmaya" karar verdim. İçimden geldiği gibi, gerektiği zaman sövüp saymayı da düşünüyorum. Değişmeyen tek şey ota boka bulaşmam, deli gibi eleştirmem olacak. Kıl adamım, bardağın boş tarafını görmeden edemem.

Bu arada hayatımda değişen bir başka şey de, o kadar küfür ettiğim, gıcık olduğum facebook dalgasına benim de katılmam oldu. Çekirdek gibi birşeymiş, akşama kadar bakmadan duramıyorum. Lanet olsun açtığım güne.

Twitter'a da çok küfrediyorum. Umarım facebook örneğindeki gibi olmaz.

Uzunca zamandır görüşemediğimiz dostlara selamlar. Yine bir bezginlik dalgası gelmezse tekrar burdayım.

Görüşmek üzere.

Tiksindirici Bir Zorunluluk

2010-03-11T18:01:00.005+02:00

Öyle durumlar vardır ki, çevrenizdeki insanların iki yüzlü olduğunu bildiğiniz halde o insanlara katlanmak zorunda kalırsınız. Bu durumu bazen daha ileri götürmek zorundasınızdır. Arkadaş gibi davranmaktan bahsediyorum. Şakalaşırsınız, beraber vakit geçirir, eğleniyor gibi yaparsınız. Bunlara rağmen her iki tarafta tetiktedir. Her ne kadar dostane bir ilişkinin içindeymiş görüntüsü versenizde, kurulan ilişki samimiyetten uzaktır. Her iki tarafta gardını düşürmeden, arkadaşlık oyunu oynamaktadır. Bu oyun belli bir süre devam eder. Sizi de karşı tarafı da bu duruma iten zorunluluk sona erene kadar devam eder.

Zorunluluktan doğan arkadaşlık durumu işleri düzeltmekten çok daha da zora sokar. Sevmediğiniz, hatta nefret ettiğiniz insanlarla sahte ilişkiler kurmak zorunda kalmanız nefreti daha da körükler. Karşı taraf için de durum bunun benzeridir. Birçok insan zorunluluktan doğan arkadaşlığın ve bu durumun yarattığı gerilimin farkındadır. Onlarda bu oyuna katılırlar. Böylece sadece tarafların değil, tüm çevrenizin katıldığı bir oyunun içerisine girilir. Tamamen samimiyetsiz, iki yüzlü, zorunlulukların dayattığı bir ilişki biçimi.

Bu durumun etik ve hoş olmadığının farkındayım. Bahsettiğim şartlar sizi bu tarz bir ilişkiye zorunlu kılmaktadır.

Arkadaş, dost gibi davranmak zorundasınızdır. Çünkü şartlardan kastettiğim biraz da toplumsal çıktıları olan bir durumdur. Bu durum sizin kişisel sorunlarınızdan, kafanızdaki hesaplaşmalardan daha önemlidir.

Sürekli sorunları ötelersiniz. Belli dönemlerde patlama noktaları yaşasanız da yine ötelersiniz.

Bu iki yüzlülüğün son bulmasını istersiniz. Çünkü bu durum sizi çok fazla yorar ve yıpratır. Durumu şu şekilde özetlersem daha anlaşılır olacağını düşünüyorum: zorunda olmasanız bir daha yüz yüze gelmeyeceğiniz insanlarla sahte bir ilişki kurmaktan bahsediyorum.

Sürekli yaşanan laf sokmalar, iki yüzlülükler bu süreci daha da sinir bozucu kılar.

Kısacası; katlanmanın çok zor olduğu ama katlanmak zorunda olduğunuz bir ilişki. Bu durum mutlaka bitecektir. Sadece daha çabuk bitmesini istersiniz. Bittiğinde bu insanların bir daha yüzünü bile görmeyecek oluşunuz sizi rahatlatır. Bittiğinde bu insanlarla iletişim kurmanızı sağlayacak herşeyi koparıp atma düşüncesi hoşunuza gider. Sorun bu durumun çabucak bitip gitmesidir. Sizde bu günü iple çekersiniz.

Ekimci

20-21 Şubat Eylemleri

2010-03-03T15:55:00.004+02:00

“Ben kaybedersem kavga devam eder. Batista kaybederse yok olup gider…”
Fidel Castro

Uzunca bir süredir gündem üzerine yazamıyordum. Ama öyle bir gündem var ki, bir şeyler yazılması gerekiyorsa mutlaka onun hakkında yazılmalıydı. Tabi ki TEKEL direnişinden bahsediyorum. Bu yazı yayınlandığında TEKEL işçileri direniş ve umut dolu 70 günü geride bırakmış olacaklar. Direnmeye devam edecekler. İşçi kardeşlerinin üzerindeki ölü toprağını atmaya, halka umut olmaya devam edecekler. İşçi sınıfının bittiğini söyleyen, emek kelimesini ağzına almaya bile korkan sözde sol, liberal borazanların ağızlarının payını vermeye devam edecekler.

TEKEL direnişinin şu anki haliyle bile ciddi kazanımlara imza attığını söylemek gerekiyor. Öncelikli olarak, yıllardır karşı bir hat oluşturmayı, sınıfsal olarak hareket etmeyi unutmuş işçi sınıfına sınıfsallık aşılamıştır. TEKEL direnişi benzer sınıf hareketlilikleri için ön açıcı olmuştur, ciddi bir örnek oluşturmuştur. Türkiye halkı, TEKEL direnişiyle birlikte görmüştür umudun hala var olduğunu. TEKEL direnişi, AKP’yi yerinden edebilecek tek gücün işçiler olduğunu gösteren iyi bir örnek olmuştur. Ayrıca; TEKEL direnişi, özlük haklarıyla ilgili mücadelenin altını, siyasallaşan bir kitleyle doldurmuştur. “Salla Türk-iş, hükümet düşecek” sloganıyla somutlanan talepler, her ne kadar Türk-iş’in sarıya çalan rengine takılıp kalsa da, AKP’nin sonunu hazırlayacak olanların emek cephesi olduğunu da göstermiştir. TEKEL işçileri, Türkiye işçi sınıfının, yıllardır takılıp kaldığı psikolojik eşiği aşmasını sağlamıştır.

Direniş bugün öyle bir noktaya gelmiştir ki Türk-iş’in sarı odalarına sığmamaktadır. Direnişin Kumlu ve bürokratlarını hükümete karşı zor durumda bıraktığı açıktır. Bu yüzden artık direniş Türk-iş’in işbirlikçi sınırlarının içerisine hapsedilemez.

Türk-iş ve diğer konfederasyonların, TEKEL direnişi sönümlendirmeye ve yalnızlaştırmaya çalıştığı gün gibi ortadadır. TEKEL işçilerine hükümet bir hafta süre vermişken, 3 ay sonrasına Genel Grev kararı alınması bunun göstergesidir. 20-21 şubat eylemleri ve sonrasında sendikalar tarafından alınan kararlar, sendikaların direnişi taşıyamayacağını ve taşımak istemediğini göstermiştir.

20-21 ŞUBAT EYLEMLERİ, TEKEL İŞÇİLERİ VE SENDİKALARIN DURUMU

20-21 şubat eylemlerine katılma şansını yakalayan şanslı insanlardan biride bendim. O yüzden izlenimlerimi aktarma gereği duyuyorum.

Daha önceki genel grevde sendikaların isteksiz olması, birçok sendikanın genel greve katılmaması, katılan sendikalarında üyelerini evlerine göndermesi TEKEL işçileri tarafından ciddi bir tepkisellikle karşılaşmıştı. Buna rağmen 20-21 şubat eylemi ikinci bir şans olarak değerlendirilebilirdi. Yüzbinlerin, TEKEL işçileriyle bir gece boyunca Ankara’da kalması ciddi bir toplumsallık yaratabilirdi. Ne yazık ki 20-21 şubat eylemleri sendikaların tavrı sonucunda, ciddi bir toplumsallığa ulaşamadı. Hatta alanda bulunan TEKEL işçilerini bile tatmin etmedi.
Sendikalar birçok şehirden sadece yöneticilerini taşımışlardı.Yöneticisi oldukları sendikaların üyelerini Ankara’ya taşımak için ufak bir çaba bile göstermemişlerdi. Gelen bir avuç sendikalı da alana girer girmez ortadan kaybolmuşlardı. Medya, alanda 40 bin’e yakın kişinin toplandığını söylemişti. Sendikalar bu alanın 4/2’sini bile kaplamıyordu. Alandaki kitleselliği sağlayan sendikalardan çok TKP, Halkevleri ve diğer sol parti ve gruplardı. Özellikle TKP’nin ciddi bir kitleyi Ankara’ya taşıması, alanın kitleselliğini sağlayan önemli noktalardan biriydi.

Sayı tartışmalarını çok anlamlı bulmuyorum ama 20-21 şubat eylemi için kitlesellik önemliydi. Konfederasyonların direnişi sönümlendirmeye yönelik tavrı yüzünden eylem ciddi bir kitleyle buluşamadı. Bu arada bazı sol partilerin de durumu sendikalardan çok farklı değildi. Özellikle EMEP’in şehirlerden kitlesini taşımadığı bire bir şahit olduğum bir durumdu. “Her yer TEKEL olmalı” mantığıyla hareket eden EMEP, her yerin TEKEL olmayacağının farkında değildi sanırım. Ayrıca bunun için çalışmadıkları da açıktı. Kitleselliğin ciddi önem arzettiği bir eyleme EMEP’in kitlesini taşımaması/taşıyamaması, “Her yer TEKEL olmalı” mantığıyla açıklanabilirmi! Eyleme kitlesini taşımayan grupların ve sendikaların oturma eyleminde ortalarda görünmemeleri başka bir nokta.

1 mayıs ve her işçi eyleminde kürsüyü başkasına bırakmayan, işçiler adına karar veren, kendilerini işçi önderleri olarak sunan sendikacıların, TEKEL eylemlerini sönümlendirmeye yönelik tavrı sorgulanmalıdır. Konfederasyon başkanlarının işçi sınıfını temsil etmediği açıktır. Konfederasyon başkanları, kendi kitlesini taşımaya çaba bile göstermezken, Türkiye solunun kitlesini kullanarak görüşme masasına oturmaktadır. Ya konfederasyonlar sınıftan yana bir tavır almalı ve bunu pratiğe dökmeli, ya da sınıf mücadelesinin önünde engel olmaktan vazgeçmelidir.

23.02.2010
Ekimci

Not: Yazı 20-21 şubat eylemlerinin ertesi günlerinde yazılmıştır. Her ne kadar TEKEL işçileri çadırlarını sökmüş ve yeni bir eylem takvimi belirlemiş olsalar da yazı da geçerliliğini koruyan unsurlar olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden yayınlama gereği duyuyorum.

TEKEL direnişinin sesi yayın hayatına başladı!

2010-01-29T21:11:00.007+02:00

www.tekeldirenisi.org

Gel Tekel işçisinin hakkını birlikte alalım

2010-01-26T10:54:00.007+02:00

Unutma: Onlar kaybederse, sen de kaybedersin

Kardeş,

Ankara'nın ortasında binlerce işçi haklarını kaybetmemek, çoluk çocuk bir anda ortada kalmamak için elinden geleni yapıyor.Kışın ayazında Ankara'nın sokaklarında yatıyor ve hükümete sesleniyor: Hakkımızı verin!Ama hükümet onların sesini duymuyor. Duyduğunu duymazdan geliyor. Duymazdan gelemediğini hakaret ve tehtitlerle savuşturuyor.Çünkü hükümettekilerin gözleri var fakat görmüyorlar, kulakları var fakat duymuyorlar. Kalpleri var ama o kalp bu ülkenin insanları için değil, esiri oldukları emperyalistler için atıyor.

Tekel işçisinin ise umudu var.
O umut sensin!

Tekel işçisi 40 gün Ankara'nın soğuğunda zulme direniyor, hakkını aramakta ısrar ediyorsa, bilesin ki bunun tek nedeni senin vicdanına güvenmesidir.Sen içinden “Tekel işçisi haklıdır, verin hakkını” diyorsun. Yani Tekel işçisi senin vicdanına güvenmekte haklı.Sense, vicdanını temiz tutmakla yetinemezsin.Tekel işçisi senden sesini onun sesine katmanı bekliyor. “Tekel işçisine hakkını verin yoksa biz sizin hakkınızdan gelmesini biliriz.”Bu sesi hükümet katına ulaştırmanı, hak vermeyi değil hak yemeyi bilenleri titretmeni bekliyor.

Gel, Tekel işçisinin hakkını birlikte alalım.Alalım ki örnek olsun. Hak yiyenlerin iştahı kursağında kalsın.Yarın aynı haksızlığı sana, bana yapmaya da kalkışamasın.Gel Tekel işçisini desteklemek için yapılan eylemlere katıl, sendika üyesiysen sendikanı Tekel işçisini desteklemek için harekete geçmeye zorla.Unutma: Tekel işçisi kazanırsa hep beraber kazanırız, kaybederse hepimiz kaybederiz.

Not: Tekel işçileri Bayındır Sokak'taki Türk-İş binasında ve çevresinde gece gündüz sokakta naylon siperliklerin altında yatıyor. Her akşam saat 17:00 – 19:00 arasında onları ziyaret edip destek olabilirsin.

TKP Bildirisi

Resimler:Ali Öz, soL Portal

Ben senin...

2010-01-26T10:33:00.004+02:00

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim vatandaş olmaktan,
Sıcak ve uluslararası vip salonlarından Amerika’ya uçarken ben...
Ve sen peşkeş dosyamda, devletin malı deniz yemeyen domuz mantığıyla yan gelip yatan ideolojik TEKEL işçisiydin!
Öyle gözüme baka baka yan gelip yatmadık, vatanı satmadık deme!
Ben senin bir gün Ankara’da biber gazı ve cop yeme ihtimalini sevdim.
Meclisin çiğ köfte kokan, adaleti lekeli yıllarında
Ankara'da zam, zulüm, işkenceli kışlar yaşanırdı, o zaman sövmeye başladım işçilere…
Bizim fethullah gülenlerimiz vardı...
Bir de rahlelerin üstüne yazı yazma imkanı...
Yumurta kokan kimi arkadaşlarla paylaşılan kapkaranlık sıralarda
Sağcılık oynamaya başladık
Ben başbakan oluyordum, sen taşeron işçi, geri kalanlar Ankara polisi...
Turuncu boyalarla üç maymun ikliminde harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara ve
Türk Dil Kurumu'na inat bir türkçeyle...
Ağbilerimizden öğrendik, a harfinden ampul figürleri türetmeyi..
Ankara'ya usul usul Amerikan emirleri yağıyordu.
Ve bütün alanlarda savaşmayı öneriyordu haber bültenleri.
Oysa Ankara'da hiç küfretmedim ben.
Parti disiplin kurulunda tartışılan argom olmadı benim..
Vekillerle gidilen yerlerde gözümüze batan ideolojik vatandaşları saymazsak...
Ankara'ya usul usul biber gazı yağıyordu..
Ve günlerdir Ankara’nın ayazında yan gelip yatan işçileri
Görmemeyi öneriyordu haber bültenleri.
Oysa hiç gocunacak yaram olmadı benim
Ve hiçbir mahkeme tutanağında geçmedi adım
Açılımların ve dalgaların ortasında sevimli bir başbakan yüzüydüm sadece
Sana ulan’lar biriktiriyordum vatandaşlık defterimde, ama sen yoktun
Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni ulusa sesleniş saatlerinde
Ama, sendika otobüsü seni hep zamansız, amansızca bir eylemin kızıllığına götürüyordu
Ben, senin benimle Ankara’da atışabilme ihtimalini,
Ben, senin ananı da alıp gitme ihtimalini seviyordum.
İktidar sıcağı koltuğa çekiyor da tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini
Sonra uçak oluyordum, Amerika yollarının dur durak bilmez sürgünü
Ne yana baksam ayak takımı sanıyordum
İşçi ve köylünün ayak seslerini
İfrit oluyordum bir süre
İl binalarımızın önünde slogan atan işçilerle yarışıyordum, yanağım Amerika’nın garantisinde
Padişah oluyordum
Bir şehirden bir iç şehire
Vatandaşa yaklaştıkça büyüyordum
Paranın sesini başına koyuyordum şarkılarımın listesinin
Korkuyordum
Sonra iniyordum uçaktan
Havaalanından TEKEL işçilerine giden, ömrümün en uzun,
Ömrümün en kızgın, ömrümün en işbirlikçi yolunu koşuyordum.
Çünkü sonunda düşman oluyordum, hasım kokuyordum sonunda...
Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim vatandaş olmaktan
Ve peşkeş dosyamda Ankara’da yan gelip yatan TEKEL’cilerin kokusuydu vatan
Ben seninle bir gün Ankara'daki bir kent meydanında
Ben seninle sadece gelmek zorunda kalanların geldiği
Bir yol üstü karakolunda
Ben seninle, Kürt açılımına mistik ve pastörize yumurta kıvamında bakan
Doğubeyazıt'ın herhangi bir toprak damında
Ben seninle herhangi bir polis elinin
Biberli ve coplu coğrafyasında olma ihtimalini sevdim
Ben senin, ananı da alıp gitme ihtimalini sevdim!..

Belma Nur Kartal, soL Portal

Uzun bir aradan sonra...

2010-01-12T03:31:00.003+02:00

Uzun süredir yazmıyorum. Aslında en büyük nedenlerden birisi üşengeçliğim olsa da başka etkenlerinde etkisi var mutlaka. Dersler, projeler, okulu bitirmek, başka bir sehirde olmam ve elimin altında internetimin olmaması... Bu etkenler biraz işin bahanesi tabi ki, aslında bu etkenlere rağmen yazmaya zaman ayırabilirim. Bu etkenlerden güç alarak, üşengeçliğimi bunların üstüne ekleyerek yazmamak için bahaneler üretiyorum. Daha önce de yazmıştım, üşengeç bir insan olduğumu itiraf etmiştim. Yine de bu etkenlerden daha büyük bir etken var ki, uzun süredir yazmıyor oluşumun asıl sebebidir. Eskisi kadar hevesle yazı yazamıyorum. Belki de yoğunluktan ve stresten dolayı artık eskisi gibi heves duyamıyorum. Aslında yazı yazmayı, kafama göre birşeyler çiziktirmeyi seviyorum. Seviyorum ama yine de yazmak için kendimi hevesli görmüyorum. Böyle saçma sapan bir durum.

Son dönemde yazmadığım için oldukça konu birikti. Sanırım ara tatille birlikte kendime gelirim. Okulun yarattığı yoğunluk ve stresten kurtulduğum anda yine yazmaya dönebilirim. En azından böyle olacağını düşünüyorum.

Elimin altında internetin olmamasının eksikliğini çok fazla hissediyorum. Pandora ve özellikle takip ettiğim dostların değerli yazılarını sürekli kaçırıyorum ya da yorumlarına cevap veremiyorum. Bu yüzden bu dostlardan özür diliyorum. O yüzden ara tatilden sonra internet bağlatmayı düşünüyorum. Her ne kadar bugün beleş wireless keşfetmiş ve ordan bağlanıyor olsam da bu bağlantıyı kendi babamın malıymış gibi kullanmayı çok etik görmüyorum.
Sanırım ara tatilden sonra herşey daha düzenli olacak. En azından hayatımı düzene koymayı düşünüyorum. Tabi bu şekilde yazı yazmam ve diğer yazar arkadaşları takibim de daha düzenli olacak.

Şimdilik görüşmek üzere. Herkese iyi geceler.

Ekimci

Aleviler ve Sosyalizm

2009-11-24T11:26:00.005+02:00

Uzunca bir süredir sol dokunun hakim olduğu, kitlesel bir eylemliliğe şahit olmamıştık. Ta ki Alevi mitingine kadar. Sayı tartışmalarını gereksiz bulmakla birlikte, mitingin sol dokunun hakim olduğu ciddi bir kitleyi bir araya getirdiğini vurgulamakta fayda var. Her ne kadar yüz binler, medyada "binlerce kişi" olarak lanse edilse de, miting yıllardır özlenen bir kitleyi bir araya getirmişti. Mitingin kitleselliği kadar önemli olan diğer bir nokta da, sol'un halkla kaynaşması, samimi bir şekilde sol'un ve alevilerin buluşmasıydı. Türkiye sol'u yıllardan sonra ilk kez, ciddi bir halk kitlesiyle, samimi bir şekilde buluşuyordu.

Diğer bir nokta da, mitingin işaret ettiği doğrulardı. Miting çağrısında yer alan ana başlıklar; eşit yurttaşlık hakkı, gericiliğe, emperyalizme, ayrımcılığa karşıtlık alanda da ciddi bir şekilde somutlanmış oldu. Miting sloganları ciddi bir şekilde alanda karşılığını buldu. AKP'nin "Alevi açılımı"na karşı alevilerin ilerici, sol bir refleks göstermesi; eşitlik özleminin, gericilik ve emperyalizm karşıtlığının AKP karşıtlığında somutlanması doğru bir teorik çizgiyi işaret ediyordu. Kürt açılımının tersine, Alevi açılımının çokta alevilerce sahiplenilmediği, aksine alevilerin sürece karşı bir direnç oluşturduğu bu mitingle doğrulanmış oldu.

AKP'nin ülkeyi "Yeni Osmanlı" yolunda dünüştürme planlarına karşı alevilerin bir direnç odağı oluşturacağı söylenebilir. Açılım sürecini, daha fazla AKP karşıtlığı ile karşılayan, sağcılaşan bir toplumda daha fazla solculaşan alevi toplumunun AKP karşıtlığı üzerinden bir direnç odağı oluşturması kadar doğal bir süreç olamaz. Alevilerin yıllardır, iç güdüsel olarak gericilik karşıtı sol bir özne olduğu söylenebilir. Yalnız geçmiş yıllardan farklı olarak, alevi hareketinde çok ciddiye alınması gereken bir değişim vardır. Yıllardır alevilerin gericilik karşıtı sol duyarlılığını, üzerinde toplayarak, düzen içi sınırlar içerisinde tutan, belli dönemlerde de düzenin ihtiyaçları doğrultusunda gerekli alanlara kanalize eden CHP'den aleviler kopuş süreci içerisindedir. CHP Genel Sekreteri Onur Öymen'in son dönemde ki "Dersim Katliamı" üzerine sözleri bu kopuşu daha da hızlandırmıştır. Her ne kadar bu kopuş, alevi örgütleri tarafından "Alevi Partisi" gibi hala havada duran bir alana yönlendirilmeye çalışılsa da, alevilerin bu dönemden sonra sosyalist sol'la buluşması muhtemeldir. Yıllardır düzen sınırları içerisinde gemlenen alevilerin ilerici refleksleri komünistlerin yerinde ve doğru müdahaleleri ile düzen dışı bir alana kaydırılabilir. Tabi ki bunun yolu da süreci doğru anlamaktan ve alevilerin sol duyarlılığını doğru hamlelerle sosyalist çizgiye çekmekten geçiyor.

Türkiye sol'u bu süreçte kolaycılıktan uzak durmalıdır. Alevi sorunları, yalnızca sosyalist perspektifle çözülebilecek sorunlardır. Komünistler tarafından da alevilere gösterilecek yol, sosyalizm olmalıdır. Kısacası sol, alevilerin derdine, sosyalizmle derman olmalıdır. Bu yüzden, "Eşit yurttaşlık sosyalizmde" sloganı doğru bir çizgiyi işaret etmektedir. Tabi ki bahsettiğim "Yaşasın Sosyalizm!" demek ve kenara çekilmek kolaycılığı değildir. Komünistlerin alevilere sosyalizmi götürmesi gerekmektedir.

16.11.2009
Ekimci

Masal Vakti

2009-10-30T00:55:00.003+02:00

Bir ülke düşünün ki masallar sonrasında uyumayı adet edinmiş. Hatta bu masalları öylesine kanıksamışlar ki, masallar olmadan uykuya dalamaz olmuşlar. Anlatılan masallar öylesine gerçekçi görülmeye başlanmış ki, gerçekler masalların altında ezilip gitmiş.

Masallar dinlemeye ve masallara inanmaya alışkınız. Hele ki bu günlerde masalların ve masal anlatıcılarının sayısı öylesine arttı ki… Kısıkta olsa gerçeği haykırmaktan vazgeçmeyen o onurlu insanların seslerini işitemiyoruz. İşitsekte anlamak, dinlemek işimize gelmiyor. Masalların yarattığı uyku öncesi rehavet çok hoşumuza gidiyor. Rahat rahat uykuya dalmak, masalların hoş mırıltısı içinde sadece uyumak, uyumak istiyoruz. Ara sıra da olsa anlatılan hikayeyi beğenmeyen, sadece duymaya alışkın olduğu hikayeyi dinlemek istemeyenlerimiz de çıkıyor. Anlatıcılar öylesine çok ki, başka bir tanesi hemen kulağımıza, aşina olduğumuz o masalları fısıldayıveriyor. Böylece tüm ülke huzurlu bir şekilde uykuya dalıyor. Bazen o tatlı uykuyu bölecek kötü sesler çıksa da anlatıcılarımız yeni masallarla o güzel uykumuza geri dönmemizi sağlıyor.

Birçoğumuz masallarla uykuya dalsakta, yine de uykusuzluk çekenlerimiz, masalları sevmeyenlerimiz var. Bu insanlar için masallar ve gerçekler henüz karışmamıştır. O tatlı uykuya sırtını dönenler, masallara kulaklarını kapatanlar, inatla uykusuz geçen gecelere katlananlar bu insanlardır. Masallarla birlikte girilen o uyku halinin tatlılığının, cazibesinin farkındadırlar. Tıpkı uykusuzluğun yarattığı işkence halinin farkında oldukları gibi. Yine de inatla uykusuz kalmaya, uyuyanların o tatlı uykularını bölmeye, bıkıp usanmadan masalları değil gerçekleri haykırmaya devam ederler. Uyanık kalmalıdırlar ve uyandırmalıdırlar. Bilirler ki, insanlar masallar olmadan sadece gerçeklerin ışığı altında gerçek huzuru bulabilirler. Bu öylesine kıyasıya bir savaştır ki, anlatıcılar ve ayakta kalanlar arasında durmadan sürer gider.

Anlatıcılar öylesine işinin ehlidir ki, masallarını en güzel sözlerle kulağımıza fısıldarlar. Tek amaçları vardır, sadece uykunun devamını sağlamak ve uykuya dalan yeni insanlar yaratmak. Bazen öyle durumlar yaşanır ki, ayakta kalanları bile uyutmayı başarırlar. Duymak istediklerimiz onların dilinde en tatlı sözcüklerle bezenir ve tatlı bir masal halini alır

Masallar elbette sonsuza dek sürmeyecektir. Anlatıcılar masallara gerek duymadıkları zaman uyanmanın vakti gelmiştir. Bu uyanış uykuya dalmanın başka bir biçimi olacaktır. Masallara alışmış, bağımlı bir toplum uyanmış, masallar olmadan uykuya dalamaz olmuştur. Aynı masalları tekrar dinlemek için yalvarmaktadırlar. Anlatıcılar yeniden masallar anlatmaya başlayana dek uykusuz kalınacaktır. Artık mahkumsunuzdur. Masallarla dalınan uyku ve uyumanın başka bir biçimi olan uykusuzluk arasında seçim bile yapamazsınız. Artık anlatıcıların kölesi olunmuştur. Masalların tatlılığına aldanıp uykusuz kalmayı göze alamayanlar köleliği kendi elleriyle yaratmıştır.

Ekimci
22.10.2009

Yeni umutlarla yeni bir dönem başlıyor

2009-09-22T00:10:00.005+03:00

Yarın sabah uzun bir süreliğine Ankaradan ayrılıyorum. Ara sıra, birkaç günlüğüne gelecek olsam da ayrılık uzun sürecek. Birçok kişi Ankara'yı sıkıcı bir şehir olarak görsede ben bu şehri seviyorum ve ayrılık bu yüzden zor geliyor. Yine de üzmiüyor bu ayrılık beni. Çünkü gericiliğin ve faşizmin olağan olduğu, sol'un küfür sayıldığı, kısacası sol'a belki de en fazla ihtiyaç duyan bir şehire, yeni umutlarla gidiyorum. Bu kez büyük ihtimalle son senem olacak. Bu yüzden her zamankinden daha fazla umutluyum, daha fazla mücadeleye bağlıyım. Birşeyler yapmalı...Dönüp arkama baktığımda, bosuna geçmiş yıllar görmemem gerekiyor. Gericiliğe ve faşizme terk edilmiş bu şehirde, sol alternatif olduğunda bende yük'ün altına girdim diyebilmeliyim. Dört yıldır faşist ve gerici baskılara rağmen dişimizle, tırnağımızla ördüğümüz mücadeleyi daha ileriye taşıyarak, "bu işi başaranların arasında bende vardım" diyebilmeliyim. Biliyorum, küçük gibi gördüğümüz adımların çok büyük, ilerideki önemli kazanımların kıvılcımları olduğunu. Yine de yeterli değil, asla da yeterli olmayacak. Gericilik ve faşizm şehrin sokaklarında kol gezerken, küçük adımlar bize göre olamaz. İşte bu yüzden daha fazla umutla, yoldaşlarımla ve mücadele dostlarımla daha büyük adımlar atmaya gidiyorum.

Önümde 7-8 aylık uzun bir süreç var. Bu süreci verimli bir şekilde değerlendireceğime inanıyorum. Pratikte mücadele hattını daha da genişletmeye, büyütmeye uğraşırken yazı yazmayı da ihmal etmeyeceğime inanıyorum. Hatta daha fazla verimli olacağımı düşünüyorum. Değişen tek şey, yazı yazdığım şehir olacak. Aslında ülkemin durumundan çokta farklı olmayan, küçük bir şehirdeki çelişkileri ve yoksulluğu anlatacağım bu kez. Kısacası yine burada olacağım, halkımın acılarını ve yoksulluğunu başka bir şehirden sizlere anlatacağım.

Bu bir veda yazısı değildir. Aslında yeni bir başlangıçtır. O yüzden Ankara dışında kimseye veda etmiyorum.Sadece bir süreliğine ayrılıyorum. Şimdilik hoşçakalın.

Ekimci

Devrimcilik

2009-09-17T02:11:00.002+03:00

Her dönem kendi devrimciliğini şekillendirir. Başka dönemlerin örneklerini bir kenara bırakacağım. Türkiye solunun 1990'larda yeniden biçimlendirdiği ve bizim de ister istemez paylaştığımız devrimcilik türüne kendi içimizde “dışavurumculuk” diyorduk. İçsel bir devrimciliğin sembollere sık referansta bulunan dışa vurumu.

En uç örneğini ilk seçim mitinglerimizden birinde sergilemiştik. Mitingimize halk katılımı o güne kadar yaşadığımız en yüksek orandaydı ve biz o topluluğa Enternasyonal çalmıştık. Olmamıştı tabi ki!

Enternasyonal bizim sahip olabileceğimiz en güzel sembollerden biridir; belki en güzeli. O bile, seçim politikalarımızı, o konudaki sözümüzü merak edenlere “vay be, ne güzel şarkıları var bu komünistlerin” dedirtemezdi. Tam tersine araya bir bariyer örmüş oluyorduk. Saygı duruşundaki komünistlerden oluşan bir bariyer.

Her zaman böyle olmak zorunda değildir. Enternasyonal bir toplumun ulusal marşı da olmuştur bu dünyada. Yeniden olur bakarsınız... Yani bizim sembollerimizin toplumsallaşma, bize ait olmanın ötesine geçme şans ve olasılığı vardır.

Ancak bu, yenilgi dönemlerinin özelliklerinden biri değildir. Yenilgi döneminde, durumu değiştirmeye çalışırsınız.

İzole olarak mı?

Binlerce öğrencinin kayıtsız veya tedirgin bakıp geçtiği kıpkızıl bir kortej kampüste yürür. Nereye gider o kortej, artan seyircisi ve katılımcısı olamıyorsa?

Bir avuç ileri işçi haklı taleplerle direnişi örgütler. Kredi kartı, çocuğunun kaydı, babasının ilaçları arasına sıkışmış durumdaki, biraz gerideki arkadaşlarını tutup kollarından ileri mi çeker, yoksa grev kırıcısı olmaya mı iter, direniş?

Bu macera yaşandı. Sonuçları da ortaya çıktı. Sonbahar filminin “kahraman çocuklar”ıdır sonuç. Kıyıma uğrayan, geleceğe uzanamayan, yorgun... Sanat uçları gösterdiği için çarpıcıdır zaten.

Gerçek hayatta, diyelim, işler o kadar çarpıcı olmasın...

Diyebilir misiniz?

Krize rağmen tıpayı yerinden oynatamayan bir sol. Bu halk ne zaman isyan edecek diye şaşıran bir sol. Binlerce kişilik toplumsallıklarda onlu sayılara sahip örgütler olarak birbirleriyle rekabette bir sol.

Hadi, hakkımızı yemeyelim, bazen diğerlerinin toplamı kadar “kalabalığı” bir araya getiren, tıpayı kıpırdatıp duran, yavaş da olsa büyümesini, örgütlenmesini hep sürdüren bir parti.

Yetmiyor ve Türkiye, izolasyondan keyif alan tuhaf solcu türünden, kuşatmayı “kırarsa bunlar kırar” dedirten ve umut veren partiye kadar bütün solun büyüme ivmesinden daha hızlı tükeniyor. Adeta toprak kayıyor ve sol kayan toprağın üzerinde yanlış, eksik veya umutlu işler yapıyor. Toprağın kaymasını engelleyecek ölçüde kök salmak...

Mesele budur ve meseleyi bu şekilde kavramadan yapacak bir şey de yoktur. Solda, devrimci dışavurumculuk, Türkiye hızla kaymasa, bir sempatinin konusu olabilirdi. Bugün devrimciliğin önünde engeldir.

Devrimcilik yüzeysel ve biçimsel ölçütlerden kurtarılmalıdır. Devrimcilik Türkiye toplumunu saran karanlık ağlara meydan okumakla olur. O ağlarla aynı ringe çıkmaktır devrimcilik. Yoksa çok bilgili olmadığını bildiğimiz halkımız aptal değildir, ve kimin kimleri temsil ettiğini görmekte, sezmektedir.

2009 sonbahar başında devrimcilik “sel bölgesinde devlet yok ama komünistler var” dedirtmektir. Her örnekte, mümkün olan her konuda. Devrimcilik memleketinden bin kilometre öteye okumaya giden gencin tarikat yurtlarına düşürülmesini önlemek için bir başka toplumsal ağ kurmaktır. Devrimcilik “yaşasın sosyalizm” diye slogan atıp kaçmak değil, toplumun dokularına nüfuz etmektir.

Belki daha az sloganla. Ama çok daha büyük bir emekle, kolayına kaçmadan, kuşkusuz çok daha sağlam örülmüş bir disiplinle...

16.09.2009
Aydemir Güler

soL

12 Eylül mitingi izlenimleri

2009-09-12T19:05:00.008+03:00

Az önce Ankarada 12 Eylül'ün yıldönümü nedeniyle düzenlenen mitingden geldim. Üzerinden 29 yıl geçmesine rağmen 12 Eylül cuntasının sol'un üzerinde bıraktığı etkiler hala o kadar belirgin ki. Sol'un 80 öncesindeki örgütlü gücünün üzerinden silindir gibi geçen cunta, aynı zamanda sol'u yaşamsal damarlarından da koparmıştı. 12 Eylül'ün emekçiler ve halk üzerindeki sindirici etkisi o kadar fazlaydıki sol bugün bile cuntanın kopardığı damarlara ulaşmakta ciddi bir sıkıntı çekmektedir. Bu sıkıntı bugün miting alanında da ciddi bir şekilde kendisini hissettirdi. Ciddi bir kitle görmek umuduyla gittiğim mitingte sol'a yakışmayacak bir kitleyle karşılaştım. Yanlış anlaşılmasın yine de bir avuç insandan söz etmiyorum alandaki kitle az değildi ama yeterli de değildi. Sol'un ortak bir mitinginde 15-20 bin kişinin olması (tahmin hatalı olabilir çünkü tahmin yürütmekte pek başarılı değilimdir) içler acısı bir durumdur. Aslında bu kitleyi görmek biraz da 12 Eylül'ün sol üzerindeki etkisini görmekti. Cunta sol'a öyle bir darbe indirmiştir ki, halktan öyle koparmıştır ki sol bugün bile - darbenin üzerinden 29 yıl geçmesine rağmen - halka ulaşmakta çok zorlanmaktadır. Bu durumun sebebi olarak sadece cuntayı (en önemli etkenlerden biri 12 Eylül olsa da) göstermekte hatalı bir düşünce olurdu. Cunta karşısında tek bir direniş örgütleyememiş, 12 Eylül'den sonra da çil yavrusu gibi dağılmış, 80 öncesinin üye sayıları 300 bini bulan örgütleri de mutlaka bu tablodan sorumludur.

Alanda diğer bir dikkat çekici nokta da birçok örgütün yas havasında olmasıydı. Bu örgütler belki de 12 Eylülle birlikte en fazla bedel ödeyen örgütlerdi. 12 Eylül'ün yıldönümünde yas havasına bürünmektense yeni bir mücadelenin fitilini ateşlemenin gerektiğini hala anlamamışlardı. 12 Eylül'le hesaplaşmak; yas havasına bürünmek, "bizi astınız, kestiniz" demek değildir tek başına. 12 Eylül'le hesaplaşmak yeni bir mücadele hattı örmektir, yas havasından çok isyan havasına bürünmektir. Sol bilinçli ya da bilinçsiz, bu gerçekliği göz ardı ediyor.

Bir emekçiye 12 Eylül'ün işçi haklarını gerilettiğini, işçilerin örgütlülüğüne darbe vurduğunu ve 12 Eylül'ün hakim sınıfların ideolojik bir müdahalesi olduğunu anlatmaktan çok, "bizi astılar, kestiler" demek çok anlamlı olmaz. Sıradan bir emekçi için bu sözler çok fazla anlam taşımayacaktır. 12 Eylül'ün yarattığı ideolojik kuşatma böyle aşılmaz. Sol her zamankinden daha fazla umut taşımalıdır. 12 Eylül'ün yarattığı kuşatmayı ancak doğru, sosyalist bir perspektifle emekçilere giderek çözebiliriz. Emekçilere giderken de dilimizde yas türküleri değil, devrim türküleri olmalıdır.

İyi veya kötü 12 Eylül'le hesaplaştığımız bir mitingi daha önümüzde bıraktık. Kimisi yas günü ilan ederek, kimisi de daha fazla umut üreterek mitingi geride bıraktı. Önemli olan bundan sonra ne yapacağımızdır. Ya umudu örgütleyeceğiz ya da ezilmişlik edebiyatıyla yok olup gideceğiz.

Umut ve isyan fitilini ateşleyenlere selam olsun!

NOT: 12 Eylül'ün bilançosu üzerine yazmak istemedim. Bunun üzerine o kadar fazla yazı yazıldı ki...12 Eylül'ün bilançosunu, sol üzerindeki yarattığı etkiyi daha önce "Kenan Evren sakın ölme, görülecek hesabımız var!" isimli yazımda kısa bir özetle anlatmıştım. Bir miting alanının aslında çok fazla şey anlattığını düşünüyorum. En azından sol'un durumunu çok iyi özetliyor. Bende bu konunun üzerine gitmenin daha doğru olduğunu düşünüyorum.

Ekimci

Hepimiz seksen dokuz yıl önce doğduk, seksen dokuz yıl önce sabahleyin...

2009-09-10T22:12:00.008+03:00

KIRKINCI YILIMIZ

Hepimiz kırk yıl önce doğduk,
kırk yıl önce sabahleyin
kırk yıl önce gün ışırken Bedreddin'in İznik Gölü'nde
çamlı bellerinden birinde Köroğlu'nun
ve Sibirya'dan, esirlikten dönen Bolşevik Osman
pusuya düşürürken Urfa yolunda seher vakti Fıransızı.

Hepimiz kırk yaşındayız
yirmisine basanımız da
altmışını geçenimiz de
atılıp ölenimiz de İstanbul'da Müdüriyet penceresinden.

Bu kırkıncı yılımızda
ne bir ormanız
ne şose boyunda tek tük kavak ağacı
bir tarlayız tohumu saçılmış.

Hepimiz kırkına bastık bu sabah
hapiste yatanımız,
işyerindekilerimiz, muhacirimiz.
Hepimiz kırkına bastık bu sabah.
Yoldaşlar yeni yeni yıllara!

25 Eylül 1960

Nazım Hikmet

Ülkenin aklı, vicdani Türkiye Komünist Partisinin 89. yılı hepimize kutlu olsun. Mustafa Suphilerden, Nazım'dan, Kıvılcımlı'dan bugünlere devrim ve sosyalizm yolunda kararlılıkla, hiç yılmadan nice 89. yıllara.

Türkiye Komünist Partisi'nin 89. yılı üzerine yaptığı açıklama

Büyük ustaya saygıyla...

2009-09-09T09:48:00.008+03:00

"Sorunun esası şudur: Ya devrim yolunu seçeceğiz... ya da, bu düzenin baskılarına, haksızlıklarına boyun eğerek, şu ya da bu biçimde teslim olarak yaşamayı seçeceğiz. Bu çeşit bir seçiş, yok olmanın bir biçimidir."

Yılmaz Güney

Sinemanın ve sosyalizm mücadelesinin büyük ustasını kaybedeli tam 25 yıl oldu. Belki de Yeşilçam'ın çıkardığı ilk sosyalist yorumcu olan Yılmaz Güney'i 25 yıl önce tam bugün kaybettik. Türkiye halklarını sinema da daha önce görmediği bir türle tanıştıran, halk için halkı anlatan, yoksul halkımızın yaşayışındaki gerçekleri, acıları, sevinçleri tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren belki de ilk yorumcuydu Yılmaz Güney. Duvar, Yol, Sürü, Arkadaş ve daha onlarcası. Sinemada amerikanvari gençliği, kül kedisi masalarını konu alan film furyasını yıkıp, halkçı sinemayı ciddi bir alternatif haline getiren de yine sinemamızın Çirkin Kralıydı. Belki de halkın onu taparcasına sevmesinin nedeni de buydu. Yılmaz Güney; acılarını, sevinçlerini anlattığı halkın bir parçasıydı. Kürt asıllı; topraksız, köylü bir aileden geliyordu. Filmlerin de sürekli vurguladığı yoksulluğun içinden geliyordu. Halkının acılarına yabancı değildi. Belki de o acıların daha fazlasını kendisi yaşamıştı.

Yılmaz Güney'i sinemanın "Çirkin Kral"ı yapan sinemasında da, siyasal yaşantısında da halkından yana taraf olmasıydı. O halkının yaşadığı acıları kendi yaşamından çok iyi biliyordu ve bunlara sırtını dönmemişti. Filmlerinde de siyasal yaşantısında da halkı için mücadele etmişti. Yılmaz Güney işte bu yüzden büyüktür. Bu yüzden Yılmaz Güney ismi halkıyla birlikte anılır. Bu yüzden Yılmaz Güney'i halkından ve sosyalizm mücadelesinden bağımsız düşünemezsiniz. İşte bu yüzden Yılmaz Güney'den hala korkuyorlar. Yılmaz Güney filmlerinin sansüre maruz kalmasının ve Tv kanallarında görülememesinin nedeni de burada yatmaktadır.

Yılmaz Güney aynı zamanda devrim ve sosyalizm mücadelesinin gözü kara delikanlısıdır. Aktif bir militanıdır. Sinemasında anlattığı acıların çözümü için sosyalizm mücadelesine varını, yoğunu katmıştır. Bu uğurda tüm yaşantısını, ailesini, hatta sinemasını bile tehlikeye atmaktan çekinmemiştir. Devrimci örgütlere para ve silah yardımı yapan, hatta bu yüzden hapiste yatan, varıyla yoğuyla sosyalizm mücadelesine emek veren de yine Yılmaz Güney'di. 12 Mart cuntasıyla birlikte İstanbul'un ev ev arandığı bir dönemde Mahir Çayan ve arkadaşlarını evinde saklamıştır ve Mahirler için 2 yıl hapis yatmıştır. Örgütlülüğü seçmiş, örgütlü mücadele etmiştir. Yaşamının her anında sosyalizm mücadelesinin kararlı bir militanı olmuştur. Ne hapisler, ne baskılar onun mücadele azmini kıramamıştır.

Halkına, ülkesine hasret bir şekilde aramızdan ayrılışının 25. yılında sosyalizm mücadelesinin bu yiğit evladını saygıyla anıyor ve önünde eğiliyorum. Son sözü Yılmaz Güney'e bırakıyorum.

"Dağlarımız, ovalarımız ve ırmaklarımız bizi bekliyor. Biz bütün ömrümüzü gurbette geçirip gurbet türküleri söylemek istemiyoruz. Biz yiğitlikleriyle destanlar yazmış bir halkız ve önümüzde duran bütün güçlükleri yenecek azme, kararlılığa ve koşullara sahibiz... Ezilen sınıfların sınıf kardeşliği en güçlü silahlarımızdan biridir. Dost ve düşman herkes bilsin ki kazanacağız, mutlaka kazanacağız. Bir köle olarak yaşamaktansa, bir özgürlük savaşçısı olarak ölmek daha iyidir "

Yılmaz Güney

Ekimci

Can Yücel "Yukardalar" şiiriyle Yılmaz Güney'in, Mahir Çayan ve arkadaşlarını saklayışını anlatıyor. Ayrıca olayın canlı tanıkları olan Oktay Etiman ve Fatoş Güney anlatıyor.

Bir Üşengeç'in Anatomisi

2009-08-31T23:28:00.011+03:00

Bu aralar çok sık yazı yazamıyorum. Bazı bloglara göre oldukça sık yazı yazan biri olsamda, önceki aylara göre performansımın düştüğü söylenebilir. Genellikle pek fazla konu sıkıntısı çekmem. Blog açma fikri aklıma geldiğinde, blog'un bir çizgisi olması gerektiğini düşünmüştüm. Her ne kadar içeriği "kafama göre takıldığım bir yer" olarak özetlemiş olsamda bir çizgi belirlemiştim. Çizgim insan olacaktı, emekçi halkımın yaşayışındaki tüm unsurları burada kendimce resmetmeye, gündem üzerinden emekçilerin yanında olan bir bakış açısı geliştirmeye çabalayacaktım. Kısacası çizgimden çokta sapmadan, kafamı attıran herşeye maydanoz olacaktım. Tabi çizginizi bunun üzerinden şekillendirince çok fazla konu sıkıntısı çekmiyorsunuz.

Kafamda o kadar çok başlık dolanıyorki, sanırım bu başlıkları değerlendirsem günde 3-4 tane yazı paylaşmam gerekir. Hatta zaman zaman notlar alırım. Küçük bir not defterim vardır, buraya yazacağım konularla ilgili küçük notlar alırım ya da konu başlıklarını yazarım. Bu ufak defterin hayli dolduğunu söyleyebilirim. Yine de bu küçük defterdeki yoğunluk buraya çok fazla yansımıyor. Bunun nedeni konuların altını doldurmakta sıkıntı çekmem değildir. Tek kelimeyle üşengeç bir insan olmamdır. Aslında "kafamı attıran" şeylere maydanoz olmakta, polemiklere dahil olmakta çok fazla üşengeç olmasam da yine de etkisini zaman zaman hissediyorum.

Üşengeç bir insanımdır ama tembel değilimdir. Sadece bir işe başlamakta sıkıntı çekerim. Başladıktan sonra o işi bitirmeden asla bırakmam. Hatta okulda insanların aylarca yaptığı çizimleri bir gecede bitirdiğimi bile hatırlarım. Tabi burdaki en önemli sorun insanların zamana yayarak sakin sakin yaptığı çizimleri benim üşengeçliğim sayesinde bir geceye sıkıştırmış olmamdır. Üşengeçliğimi aştığım zamanlarda yaptığım işten zevk alırım. O çizimlere başlamayı becerebilseydim eminim bitirmeden kalkmaz ve herkesten önce bitirip, bir ay boyunca rahat rahat gezerdim. Ama her zamanki gibi son güne bırakmam gerekirdi, alışkanlık ne de olsa. Kısacası elektrik, su faturasını son güne bırakıp kapının önünde kuyruk olanlardan biri de benim.

Bazen bu durum öylesine uçlara taşınıyor ki, yaşamaya üşendiğim zamanlar oluyor. Ölüp sonsuza kadar rahat rahat yatmayı istediğim zamanlar oluyor. Ne iş, ne okul ne de başka angaryalar, sadece sonsuza kadar yatmak. Sabahın köründe uyanmak yok, saçma sapan bürokratik işlerin peşinde koşturmak yok. Kesinlikle yanlış anlaşılmasın, sürekli ölüm edebiyatı yaparak ilgi çekmeye çalışan o aptal tiplerden değilim. Hatta yaşamayı seviyorum, sonsuza kadar yaşamayı bile isterdim. Bahsettiğim sadece anlık düşünceler, üşengeçliğin en uç noktasındaki düşünceler. Genelde bu düşünceler sabahın köründe okula giderken ya da saçma sapan bürokratik işlemlerin peşinde koşarken kendini gösterir. Anlıktır, bu işlerden kurtulup, geçici olarak özgürlüğümü ilan ettiğimde hepsi yerini başka düşüncelere bırakır. Dediğim gibi sorun bir işe başlayabilmekte, sorun yataktan kalkıp okula gidebilmekte. Hemen hemen her sabah üşengeçlik ve yataktan kalkıp okula gitmek arasında amansız bir mücadele veriyorum.

Kafamda onca konu olmasına rağmen, not defterimin ağzına kadar dolu olmasına rağmen yazılarımın çok az olduğunu düşünüyorum. Genelde paylaştığım yazılar üşengeçlikten sıyrılıp yazmaya başladığım ve büyük bir zevkle yazdığım, yazıyı bitirmeden başından kalkmayı istemediğim yazılar. Tıpkı yataktan kalktıktan sonra gün içinde büyük bir zevkle üşenmeden zaman geçirmem gibi yazı yazmaya başladığımda da iyi zaman geçiriyorum. Tek sorun başlayabilmek, başlamaya üşenmek...

Ekimci

Tutarsızlıkların ortasında insan olmak

2009-08-17T22:20:00.011+03:00

At izinin it izine karıştığı bir dönemden geçiyoruz. Gündem yoğun. Ergenekon, kürt açılımı, soruşturmalar, fişlemeler...Sağımızı solumuzu öylesine şaşırdık ki, o kadar bulanık sularda boğuşuyoruz ki insanlığımızı da bir kenara bıraktık. Gazetelerden, televizyonlardan Ergenekonun bilmem kaçıncı dalgasında kimlerin göz altına alındığını, Kürt açılımında hangi liderin ne söylediğini merak ediyoruz. Hükümet açılım üzerine açılım yaparken, özgürlüklerden dem vururken... İzliyoruz, dinliyoruz, alkışlıyoruz ya da küfrediyoruz. Bir şekilde gündeme dahil oluyoruz. AKP'nin yarattığı sahte özgürlük havasında, en temel özgürlüğü unutuyoruz. İnsanın yaşama özgürlüğü.

Medya bir şekilde gündemi belirlemeyi, yönlendirmeyi başarıyor. Ama bir başka gündem daha var ki, bu medya tarafından çok fazla ilgi görmüyor. Kanser hastası Güler Zere tecrit koşullarında hayatta kalmaya çalışıyor. Güler Zere, Erol Zavar ve onlarca hasta tutsak. Cezaevi şartlarında, tecrit koşullarında hayatta kalamayacakları raporlarla da desteklenirken özgürlükçü AKP'nin (!) Adalet Bakanı bu insanların her geçen gün biraz daha ölüme yaklaşmasına izleyici kalmaktadır. Binlerce insan Güler Zere için, Erol Zavar için özgürlük isterken, eylem alanlarını doldururken medyada bunların karşılığını görebiliyormuyuz! Medyamız o kadar meşgul ki...AKP açılım üstüne açılım yaparken, medyamız bunları allayıp pullamakla meşgul. Bir insanın yaşam ve özgürlük mücadelesi onlar için çok önemli olmasa gerek!

İnsanın en temel hakkına, yaşama hakkına sahip çıkmamız gerekiyor. Ne sahte özgürlükleriyle kendine alan açmaya çalışan AKP'den, ne de AKP medyasından insanlık adına birşey beklenemeyeceği açıktır. Onların özgürlükten anladıkları gericiliğin örgütlenme ve ülkeyi gericileştirme özgürlüğüdür. Özgürlük anlayışlarında insanın yaşama özgürlüğünün yeri olduğunu hiç sanmıyorum. Eğer öyle olsaydı Adalet Bakanı, Güler Zere'nin, Erol Zavar'ın ve tecrit şartlarında hayatta kalamayacak onlarca tutsağın özgürlük çığlığına sessiz kalmazdı. Ne AKP, ne AKP medyası insanların özgürlük isteklerine çare olamayacakları için tek çare biziz. Verilen mücadele sadece Güler Zere ya da Erol Zavar için değildir. Bu mücadele her türlü çürümüşlüğe karşı, insanlığını unutmuşlara karşı verilen insanlık mücadelesidir. Önümüzde çok fazla seçenek yok. Ya Güler Zere ve Erol Zavar'ın özgürlük çığlığına kulak verip, insanlık için mücadele ederiz. Ya da insanlığını yitirmişlerin bu insanları her geçen gün tüketmesine seyirci kalırız.

Güler Zere, Erol Zavar ve daha onlarcası...Yaşamak istiyorlar. Geriye kalan ömürlerini sevdikleriyle, dostlarıyla özgürce geçirmek istiyorlar. Bu insanları yaşatacak olanlar bizleriz. Yaşama isteklerine sahip çıkalım. Seslerine ses katalım. En önemlisi de artık insanlığımıza sahip çıkalım, çok geç olmadan. Unutmayalım ki her geçen gün bu insanları ölüme daha fazla yaklaştırıyor. Bugün harekete geçmezsek, şimdi birşeyler yapmazsak, yarın arkamıza baktığımızda "artık çok geç" diyebiliriz. Güler Zere'yi, Erol Zavar'ı ve onlarcasını yaşatalım. Geçen günler ölüme değil özgürlüğe sayılsın.

Ekimci

Güler Zere'ye Özgürlük
Erol Zavar'a Özgürlük

Evrim ve Harun Yahya Çarpıtmaları

2009-08-13T17:23:00.007+03:00

Bu aralar forumlarda ve paylaşım sitelerinde Evrim ve Yaratılış tartışmalarına çok rastlıyorum. Yaratılışçıların tezleri temelde Harun Yahya (Adnan Oktar) denilen kişinin bilim dışı söylemlerinden oluşuyor. Aslında Adnan Oktar'ın bilim dışı söylemleri uzun zamandır var. Ama özellikle bu günlerde bu kadar abartılması ve güzellemelerle sunulması kuşku uyandırıyor. Hatta geçenlerde HaberTürk'te Yiğit Bulut tarafından beş saat konuk edildi ve Harun Yahya'nın beş saat boyunca bilim dışı söylemlerinin propagandası yapıldı. Harun Yahya, karşısında tek bilim adamı olmadan beş saat boyunca safsatalarını sıraladı durdu. Hatta bir ara mehdi olarak kendini bile tarif etti: "Mehdi siyah saçlıdır, alnı geniştir, kaşları hilal şeklindedir, ortasında çizgi vardır, sakallıdır, sırtında şurasında burasında beni vardır." "Bana benziyor ama ben Mehdi olduğumu iddia etmiyorum. Benzemiyorum dersem samimiyetsizlik olur."

Adnan Oktar'a olan ilginin özellikle bu günlerde bu kadar artmasının ya da arttırılmasının nedenini gerçekten çok merak ediyorum. Harun Yahya'nın bilimin herhangi bir dalında uzmanlığı yoktur, özellikle Biyolojiyle hiç ilgisi yoktur. Ayrıca söylemleri de bir o kadar bilimden uzaktır. Peki buna rağmen Adnan Oktar'ın tezleri neden birileri tarafından çok bilimselmiş gibi sunulur ki? Ya da bu safsatalar bir tv programında hiçbir bilimsel değeri olmadığı halde neden beş saat boyunca propagandası yapılır ki? Bilim rasyoneldir, kanıtlanabilirdir. Peki Adnan Oktar'ın bilimsel sorulara verdiği cevaplar nelerdir: "Allah öyle istiyorda ondan", "Hadislerde yazıyor", "Allah onları öyle yarattı". Adnan Oktar katıldığı programda beş saat boyunca bu cevapları verdi. Bu sizce bilim midir? Bence bilimle uzaktan yakından ilgisi bile yoktur. Adnan Oktar'ın Evrim'e sözde cevap verdiği birçok kitabı mevcut. Bu kitapların birçoğu evrimle ilgili yalanlardan ve photoshop'la düzenlenmiş resimlerden oluşuyor, özellikle "Yaratılış Atlası". Bu kitapların binlerce örneği de ücretsiz dağıtılıyor, bu konuya daha sonra özellikle döneceğim. Dediğim gibi bilim adamı vasfı taşımayan, yazdıkları da bilim dışı safsatadan öte gidemeyen bu kişi, söylemleri çok bilimselmiş gibi özellikle insanlara sunuluyor.

Adnan Oktar uzun zamandır da evrimcilere, evrimci sitelere savaş ilan etmiş durumdadır. Richard Dawkins'in "Tanrı Yanılgısı" isimli kitabının Türkiyedeki çevirmenini ve yayıncısını mahkemeye vermişti. Yayıncının ve çevirmenin tutuklanmasını, kitabın toplatılmasını istemişti. Dava sonucunda ne kitap toplandı, ne de çevirmen ve yayıncı ceza aldı. İnternet sitelerine açtığı savaşta Dawkins'in sitesini belli bir süre kapalı tutmayı başarmıştı. Hatta belli bir süre Eğitim-sen'in sitesini bile kapattırmıştı. Adnan Oktar'ın kapattırdığı birkaç site şöyle: richarddawkins.net, ekşi-sözlük, süperpoligon.com, wordpress.com, Eğitim-sen, nacizanebilgi.com, gazetevatan.com. Harun Yahya bugüne kadar 61 siteyi erişime kapattırmış.

Adnan Oktar insanlara bugünlerde "Evrim karşıtı çok önemli çalışmaları olan muhterem bir din adamı (!)" şeklinde sunuluyor. Adnan Oktar'ın sözde çalışmalarının bilimle uzaktan yakından ilgisi olmadığı açıktır. Peki Adnan Oktar anlatıldığı kadar önemli bir kişilik midir biraz buna bakalım. Aslında Adnan Oktar ismini ilk duyduğumda direk aklıma "Adnan Hoca"cılar tarikatı geliyor. Bu tarikat ve Adnan Oktar'ın geçmişi nedense hep samanaltı ediliyor. Tıpkı o tv programında olduğu gibi. Peki bu tarikat neyin nesiydi? O dönem ortaya çıktıklarında medyada bolca yer almışlardı. Genelde seks'in ve cinselliğin egemen olduğu bir tarikat olarak sunulmuşlardı. Peki insanların geçmişine çok meraklı olan medyamız Adnan Oktar'ın geçmişine neden bu kadar ilgisiz bunu da anlamak güç. Adnan Hoca tarikatıyla ilgi birkaç haber:

Adnan Hoca sanki grup seks tarikatı kurmuş...(Milliyet)
Adnan Hocacılar'ın sevişme kuralları (Sabah)
Yakalandığı gece ona ikram edilen kadın (Sabah)

Haberlerin başlıkları bile bazı şeyleri anlamınıza yetiyor. Ayrıca internette "Adnan Hoca tarikatı" olarak arama yaparsanız daha fazla veriye ulaşabilirsiniz. Herşeyi çabuk unutan bir halkız, bazı şeyleri hatırlamak gerek.

Gelelim Adnan Oktar'ın kitaplarını ücretsiz dağıtma meselesine. Harun Yahya mahlasıyla yayınlanan Adnan Oktar kitapları her yerde ücretsiz dağıtılıyor. En son olarakta "Yaratılış Atlası" isimli kitap birçok fen bilgisi öğretmenine, hatta Richard Dawkins'e bile ücretsiz olarak gönderildi. On binlerce örneğin ücretsiz dağıtıldığı öne sürülüyor. Bahsedilense sadece "Yaratılış Atlası" isimli kitabı. Artık diğer kitaplarıyla sayıyı siz düşünün. On binlerce örneğin basım, dağıtım masrafları hayli yüksek olsa gerek. Savaş açtığı ve internet sitesini, kitaplarını yasaklatmaya çalıştığı Richard Dawkins, "Yaratılış Atlası"nı Oxford Üniversitesinin Basımevine götürür ve üç kişi'nin incelemesine sunar. Kitap büyük boyutlarda, 764 sayfa, tamamı kuşe kağıda basılı, bol miktarda hayvan resimleri bulunan, renkli bir kitaptır. Kitabın incelenmesinin sonucunda ederinin -1o bin kopya üzerinden hesaplanır, kitabın 10 bin kopyadan fazla dağıtıldığı söylenmektedir- 500bin Pound olduğu anlaşılır. Tabi bu hesapta kitabın dağıtım masrafları yoktur. Kitabın tüm dünyaya dağıtıldığı söylenildiğine göre kargo masrafları oldukça fazla olmalı. Bir de bunun üzerine diğer kitapların basım ve dağıtım masraflarını eklerseniz rakamın ne kadar büyük olduğu anlaşılır. Dawkins'te haklı olarak, bu derenin suyu nerden gelmektedir diye sormaktadır.

Adnan Oktar, "Yaratılış Atlası" isimli bir kitap yazmış ve tüm dünyaya dağıtıyor. Bu kitabında evrimi çökerttiği iddiasında. Öyleyse bu kitap ciddi bilimsel kanıtlar üzerine kurulu olmalı. Çünkü Evrim Teorisi tüm bilim dünyası tarafından kabul edilen bilimsel bir teoridir. Böyle bir teoriyi çürüttüğünüzü iddia ediyorsanız elinizde ciddi bilimsel kanıtlar olmalıdır. "Yaratılış Atlası", canlıların evrim geçirmediği yaratıldıkları gibi kaldıkları üzerinden kanıtlar sunmaya çalışan bir kitap. Yalnız bir nokta var ki, kanıt olarak gösterilen canlıların hiçbiri aynı canlılar değil. Bir fosil resmiyle benzer olan - yalnızca görsel olarak benzeyen- bir canlının resmini koymuş ve bunları kanıt olarak sunmuş. Ayrıca bazı örneklerde kanıt olarak sunulan canlılar gerçek bile değil. Adnan Oktar bir balık oltası resmini bir yerlerden bulmuş ve kitabında kanıt olarak sunmuş. Balık oltasının kancasını bile kaldırmaya gerek görmemiş. Kitap bunun gibi komik yüzlerce örnekle dolu, sözde kanıtlar bunlardan oluşuyor.

Yine " Yaratılış Atlası"nda Adnan Oktar, "ara-geçiş fosil"lerinin olmadığı iddiasında. Kanıt olarak timsah ve sincabın, deniz yıldızı ve balığın ara fosillerinin olmadığını iddia ediyor. Dawkins'te haklı olarak "timsah ve sincabın neden bir ara fosili olsun ki!" diyor ve gülmekle yetiniyor. Kitap bunun gibi yüzlerce bilim dışı örnekle dolu. Aslında her fosil bir ara-geçiş fosiliyken Adnan Oktar, sözde kanıtlarıyla "ara-geçiş" fosilinin olmadığını iddia ediyor. Görüldüğü gibi Adnan Oktar'ın ne bilimsel bir uzmanlığı vardır, ne de biyolojiyle ilgili bir alanda bilgisi vardır. Kitapları da kendisi gibi bilimden uzaktır.

Tüm bunlara rağmen Adnan Oktar, evrimi çürüttüğü iddiasındadır. Söylemleri de bilimsel tezlermiş gibi özellikle desteklenmektedir. İşin tehlikesi Adnan Oktar'ın söylemlerinde değil (bilimsel olarak evrim adına hiçbir tehlikesi olmadığı çok açıktır) , bunların bilimsel tezlermiş gibi birileri tarafından pazarlanmasındadır. İşin tehlikesi araştıran, okuyan insan için değil, araştırma imkanı olmayan bir çok insanı kandırmayı başarmasındadır.

Daha öncede dediğim gibi bilim rasyoneldir ve kanıtlanabilirdir. Yaratılış düşüncesi tam da bu yüzden evrimin alternatifi olamaz. Çünkü din dogmadır, rasyonel değildir, yaratılış düşüncesi de dinin bir ürünüdür. Evrim Teorisi karşısında yaratılışçı söylemlerin hiçbir anlamı yoktur, hele ki Adnan Oktar iddialarının hiçbir anlamı yoktur. Binlerce paleontolojik bulgu canlıların evriminin kanıtıdır. Peki Adnan Oktar'ın kanıtı nedir? Photoshop'ta düzenlenmiş, kancası unutulmuş balık oltası mı!

Ekimci

Evrim Teorisi hakkında yararlanılabilecek ciddi kaynaklar:

Evrim Teorisi Sitesi
Evrim Teorisi
Evrim Bilim ve Eğitim Sempozyumu 2009
Evrim Çalışkanları
Richard Dawkins Resmi Web Sitesi

Richard Dawkins, Harun Yahya'nın "Yaratılış Atlas"ını inceliyor (Richard Dawkins'in bir paneline ait türkçe alt yazılı video):

Bölüm 1 Bölüm 2 Bölüm 3 Bölüm 4

"Ah!"

2009-08-13T11:33:00.010+03:00

Geçenlerde Erdoğan Trabzon'un Araklı ilçesini ziyaret etmiş. Halkın tezahüratlarıyla karsılanmış. Tezahüratlarla birlikte mutlu olduğu gözlenen Erdoğan'ın bu mutluluğu karnına inen yumrukla yarım kalmış. Bir vatandaş, Erdoğan'ın elini öpmek isterken, Erdoğan'ın karnına da yumruğu indirmiş. Bu vatandaş daha sonrasında her ne kadar yanlışlıkla oldu desede Erdoğan'ın canını yakmayı başarmış. O sırada herkes Erdoğan'dan gelen "ah!" sesiyle irkilmiş. Ayrıca Erdoğan'ın yüzündeki, "yandım anam!" tarzındaki ifadeye de dikkatinizi çekerim.

Daha öncesinde de Erdoğan attan düşmüştü ve at'ın altında ezilmekten son anda kurtulmuştu.

Kadın hareketi ve Femen

2009-08-10T08:55:00.020+03:00

Uzunca bir süredir dünya medyasının ve bizim medyamızın sıkça işlediği bir konu var: Femen. Ukrayna'da kurulmuş feminist kadın örgütü. Özellikle bizim medyamız çok sevdi bu konuyu, hemen hemen her hafta Femen'le ilgili bir konu bir gazeteyi süslüyor. Aslında haksız da sayılmazlar. Femen sansasyonel eylemlere imza atan bir örgüt. Örneğin " Ukrayna genelev değil" kampanyası gibi. Örgüt Anna Gustol ve arkadaşları tarafından temmuz 2008'de kurulmuş. O tarihten bu yana oldukça yol aldıkları söylenebilir. Hemen hemen tüm dünya basınında haber olmuşlardır. Anna Gustol ve arkadaşları kendilerini "toplumsal bilinçlenme ve eylemlilik, entellektüel ve kültürel gelişim ilkeleri temelinde birleşmiş genç kadınların hareketi” olarak tanımlıyor. Amaçları da "Ukraynanın Avrupanın genelevi konumunda çıkarılıp, kadınlar için özgürlükler ülkesi konumuna getirilmesi ve kadın haklarının genişletilmesi" olarak özetlenebilir. Bu yönde de ilginç eylemlikler gerçekleştiriyorlar. "Kirli oyunlar", "Büyük duş eylemi" bunlardan yalnızca birkaçı.

Türkiye halkı olarak Femen'i Türkiyenin Ukrayna büyükelçiliği önünde yaptığı eylemde tanıdık. İstekleri basitti, Türkçe yazılmış "Ukrayna genelev değil" dövizleriyle Ukraynaya seks turizmi için gelen erkeklerin büyük kısmının Türk olduğunu belirterek, seks turizminin önüne geçilmesini istiyorlardı. Aslında haberi görünce hiç şaşırmamıştım. Almanların meşhur bir lafı vardır, "ay'da kadın olsa Türkler merdiven dayar çıkar" derler. Türk erkeğinin kadınlara olan düşkünlüğü malum. Ne de olsa "at, avrat, silah" diyen bir tarihin mirasçılarıyız. Aslında medyamız bu türde eylemlere sert tepkiler verirdi ama konu Türk erkeklerinin cinsel aktivitesi olunca, şovenist bir bakış açısıyla kendimizle gurur duyduk. Türk'ün gücünü tüm dünyaya göstermiştik. Oysa ki Femen isteğinde çokta haksız sayılmazdı, gurur duymaktan çok utanmalıydık.

Femen isteklerinde kesinlikle haklıdır. Yalnız çizdiği perspektif ve eylem tarzları kendileriyle çelişkiye düşmelerine yol açıyor. Kadının metalaştırılması doğrudan kapitalizmin doğurduğu bir sorundur. Kadının cinsel bir obje olarak görülmesi de kadının metalaştırılmasının bir sonucudur. Kapitalizmle birlikte kadın vücudu alınır, satılır, üzerinden kar edilir bir meta haline getirilmiştir. Bugün Genelevlerin kapısında devletin polisi bekliyor ve devlet buralardan vergi alıyorsa bu kadının ne olarak görüldüğünün açık göstergesidir. Femen, bu konuyu bir türlü göremiyor ya da görmek istemiyor. Genel olarak kadının metalaştırılmasıyla mücadele etmek yerine lokal sorunlarla vakit geçiriyor. Bataklığı bırakıp sinek avlamaya çıkıyor. Sadece Femen özelinde konuşmamak gerek, bu sorun feminist hareketlerin birçoğunda mevcuttur. Feminist bir hareket neden genel olarak kadının metalaştırılmasına karşı mücadele etmesin ki, bu daha doğru bir tavır olmazmıydı!

Peki kadınların ucuz iş gücü olarak kullanılması, birçok yerde erkeklerden daha fazla emek harcayıp daha az ücret alması. Sömürü mekanizması içerisinde herkesten fazla sömürülmeleri feminist hareketleri hiç mi ilgilendirmez. Kadın hareketinin en yakıcı konuları bence bunlardır ve en çok bu başlıklar üzerinde mücadele edilmelidir.

Mücadelelerini küçümsemiyorum ama Femen, birçok feminist hareket gibi siyasi doğrultudan uzak bir örgüt. İstekleri ilk başta çok politik olsa da bunu bir şekilde apolitize etmeyi başarıyorlar. Aslında bunu örgütün kurucularından Anna Gustol'da birçok röportajında dile getiriyor, örgütün bir gece de üzerinde çok fazlaca düşünülmeden, bir kızlar partisinde kurulduğunu itiraf ediyor. Kadının en büyük sorunu olan, metalaşma sorununa uzak bir kadın örgütünden söz ediyoruz.

Bir kadın örgütünün ilk amacının, kadın vücudunun meta haline getirilmesine karşı çıkmak olduğunu düşünüyorum. Ama Femen eylemlerine baktığınızda durumun tam tersini görüyorsunuz. Bizzat Femen kadın vücudunu ve kadının çıplaklığını kullanarak prim yapmaya çalışıyor. Hemen hemen her eyleminde ön sıralarda iç çamaşırlı, güzel kızları kullandıklarına şahit oluyorsunuz. Çıplaklığın ve cinselliğin tabu haline getirilmesine karşı olduğum kadar, kadın vücudunun kullanılarak prim yapılmaya çalışılmasına da karşıyım. Hem kadınların sadece cinsel bir obje olarak görülmesine karşı çıkacaksınız, hemde kendi eylemlerinizde ön sıralara iç çamaşırlı, güzel kızları koyacaksınız. Bu ne yaman çelişkidir anlayabilmiş değilim!

Yazının girişinde Femen'in iki eyleminden söz etmiştim: "Kirli oyunlar" ve "Büyük duş eylemi". Bunları biraz daha açarsak konu sanırım daha iyi anlaşılır. "Kirli oyunlar" eylemini parlemento seçimlerinin öne alınmasına tepki olarak düzenlediklerini söylüyorlar. Eylem bikinili iki genç kadının çamur havuzundaki güreş gösterisinden oluşuyor. "Büyük Duş Eylemi", Kiev'de yazları yapılan su kesintilerine karşı gerçekleştirilmiş. Bu eylemde de genç kadınlar yine bikinilerle boy gösteriyorlardı. Mutlaka o seks turizmi yapmakla suçladıkları turistler bu gösteriyi büyük bir zevkle izlemişlerdir. Bence feminist bir kadın hareketi olduğunu iddia edip, hatta kadınların cinsel obje olarak kullanılmasına karşı çıkıp kadın vücudunun çıplaklığını kullanarak ilgi çekmeye çalışmak çok çelişkili bir durum.

Dikkatli olmaları gerek, her an Türkiyeden Femen gösterilerini izlemek için turlar düzenlenebilir.

Ekimci

Femen eylemlerinden birkaç fotoğraf:

Resimler Femen'in resmi myspace profilinden alınmıştır.
Myspace/femenukraine

Japon Balıkçısı

2009-08-08T23:27:00.005+03:00

Uzun süredir aradığım bir kayıttı. Nazım Hikmet'in Japon Balıkçısı şiirinin Sümeyra Çakır yorumu. Hiroşima ve Nagazakideki katliamın yıldönümünde iyi bir klip eşliğinde sunulmuş. Nedense şiirde, şiirin Sümeyra Çakır yorumuda beni hep çok etkilemiştir. Her ne kadar Hiroşima üzerine yazılmış olsa da bana hep Mustafa Suphi ve yoldaşlarını hatırlatmıştır. Nazım'ın evrenselliğininde birazda buradan geldiğini düşünüyorum. Dünyanın öbür ucunda yaşanan acıyı ta içinizde hissedebiliyorsunuz, dünyanın öbür ucundaki yaşanmışlıkları kendinizle özdeşleştirebiliyorsunuz. Nazım'da kendinizi bulabiliyorsunuz. Tüm dünya halklarının ortak acılarını Nazım sayesinde kendi halkınızla birlikte hissedebiliyorsunuz ve tüm dünya halklarının ortak kurtuluş umudunu Nazımda görebiliyorsunuz.

Bir şiir dünyanın öbür ucunda yaşanmış bir acıyla sizi duygulandırabiliyorsa, hatta ta içinizde hissetmenizi sağlıyorsa, ortak kurtuluş umudunu size hissettirebiliyorsa işte bu gerçek şiirdir. Çok kişisel olabilir ama Nazım'ın bana hissettirdikleri çok fazladır. Nazım'la birlikte hiç görmediğim, belki de hiç göremeyeceğim insanların acısını da umudunu da yaşabiliyorum. Hem de acıyı, ölümü yücelterek değil, aksine umudu daha fazla canlı tutarak. İşte Nazımı bu yüzden seviyorum.

Ekimci

JAPON BALIKÇISI

Denizde bir bulutun öldürdüğü
Japon balıkçısı genç bir adamdı.
Dostlarından dinledim bu türküyü
Pasifikte sapsarı bir akşamdı.

Balık tuttuk yiyen ölür.
Elimize değen ölür,
Bu gemi bir kara tabut,
Lumbarından giren ölür.

Balık tuttuk yiyen ölür
Birden değil ağır ağır,
Etleri çürür dağılır.
Balık tuttuk yiyen ölür.

Elimize değen ölür,
Tuzla güneşle yıkanan
Bu vefalı, bu çalışkan
Elimize değen ölür.
Birden değil ağır ağır
Etleri çürür, dağılır,
Elimize değen ölür...

Badem gözlüm beni unut,
Bu gemi bir kara tabut,
Lumbarından giren ölür.
Üstümüzden geçti bulut.

Badem gözlüm beni unut
Boynuma sarılma gülüm,
Benden sana geçer ölüm
Badem gözlüm beni unut.

Bu gemi bir kara tabut.
Badem gözlüm beni unut.
Çürük yumurtadan çürük
Benden yapacağın çocuk.
Bu gemi bir kara tabut
Bu deniz bir ölü deniz.
İnsanlar ey, nerdesiniz?
Nerdesiniz?

NAZIM HİKMET

Not: Uzun süredir aradığım bir kayıtla beni buluşturan Sol Video ekibine teşekkürler.

Kenan Evren sakın ölme, görülecek hesabımız var!

2009-08-08T01:39:00.020+03:00

12 eylül cuntasının göz bebeği, yüzlerce devrimcinin katili, ABD'nin gözdelerinden Kenan Evren hastaneye kaldırılmış. Aslında haber 2-3 günlük, benimse şimdi cevap vermemin nedeni " Ölüp gitsin mi yoksa yatakta acılar içinde kıvranmaya devam etsin mi?" sorusunun cevabını bir türlü bulamayışımdır. Aslında her iki sorununda cevabı Kenan Evren'e olan nefretimi azaltmayacak. Dilerdim ki, Kenan Evren daha fazla yaşasaydı da onu halk mahkemelerinde yargılayacağımız günü görseydi ama bu şu an için uzak görünüyor. 12 Eylül gibi sol'un üzerinden silindir gibi geçmiş bir darbenin tek sorumlusu olarak Kenan Evreni görmüyorum ama Kenan Evrenin yargılanması darbeyle hesaplaşmak anlamına geldiği için önemli olduğunu düşünüyorum.

Uzun süredir birde Ergenekon gündemi var. AKP'nin darbecilerin üzerine gittiğinden söz ediyorlar. Bizim bazı saf solcularımızda buna alkış tutuyor. Birkaç kontr-gerilla ve faşist eskisi için üzülecek değilim ama gerçekleri de görmek lazım. AKP'nin kendi derin devletini yaratmaya çalıştığı açıktır. Bu darbecilere karşı mücadele etmek değildir, sadece ve sadece düzen içindeki iktidar kavgasıdır. Eğer AKP gerçekten darbecilerin üzerine gitmiş olsaydı, bugün Kenan Evreni konuşuyor olmazdık. Kenan Evreni yargılamak gibi bir niyeti olmayan, Erdal Eren'in katillerinden hesap sormayan, Maraşla, 77 1 Mayısıyla, 16 Mart katliamıyla ve sayısız katliam ve suikastle hesaplaşmak gibi bir niyeti olmayan bir darbe karşıtlığı olabilirmi! Kenan Evren marmariste keyif çatarken (şu an keyif çattığı söylenemez, hastanede ölmeyi bekliyor), bizim saf solcularımız AKP'yi darbecilerin üzerine gittiği için alkışlıyordu. Bu konuyu çok fazla uzatma niyetinde değilim ama bizim saf solcularımızda şunu çok iyi bilmelidir: AKP'yi darbe karşıtı olarak görüp yanında saf tutanlar, sadece düzen içi iktidar kavgasına taraf olmaktadırlar.

Kenan Evren kimdir, birazda buna bakalım. 12 Eylül cuntasının mimarlarından olduğu sanırım herkes tarafından biliniyordur. Aynı zamanda binlerce devrimcinin katili, işkence tezgahlarının da mimarıdır. 17 yaşındaki Erdal Eren'i, bir askeri öldürdüğü iddasıyla -elle tutulur hiçbir delil olmadan- düzmece mahkemelerde yargılayarak, yaşını büyülterek asan kişidir. Lise çağındaki Erdal Eren'in bir askeri öldürdüğü iddia edilmiştir. Oysaki ne Erdal'ın silahından çıkan kurşunla, ölen askerin vücudundan çıkan kurşun birbirini tutmaktadır ne de askere ateş açılan yön. Kenan Evren " Asmayalım da, besleyelimmi!" demişti Erdal Eren için. Beslemedi, astı. Lise çağındaki Erdal Eren'in katlinin ismi İstanbulda bir liseye bile verilmiştir. Ayrıca YÖK'ü, gerici eğitim müfredatını, apolitik gençliği de Kenan Evrene borçluyuz. Hesap soran, daha eşit, daha özgür bir dünya mücadelesi veren gençlik, Kenan Evren sayesinde bugün ülkenin ve halkın sorunlarına duyarsız hale getirilmiştir. Kenan Evren sayesinde cemaatlere ve faşist örgütlenmelere teslim edilmiştir.

12 Eylül Cuntasının Bilançosu:
7 bin kişi için idam cezası istendi.
517 kişiye idam cezası verildi.
Haklarında idam cezası verilenlerden 50’si asıldı (Asılanlardan 18'i devrimciydi)
300 kişi kuşkulu bir şekilde öldü.
171 kişinin “işkenceden öldüğü” belgelendi.
3 gazeteci silahla öldürüldü.
Cezaevlerinde toplam 299 kişi yaşamını yitirdi.
144 kişi kuşkulu bir şekilde öldü.
14 kişi açlık grevinde öldü.
16 kişi “kaçarken” vuruldu.
95 kişi “çatışmada” öldü.
73 kişiye “doğal ölüm raporu” verildi.
43 kişinin “intihar ettiği” bildirildi.
Ayrıca kayıt altına alınmayan; işkencelerde öldürülen yüzlerce devrimci bulunmaktadır. Birçok kişinin cesedine bile henüz ulaşılamamıştır. "Kuşkulu ölüm, kaçarken vurulma, intihar" gibi nedenlerin de gerçek olduğunu düşünmüyorum. İşkencede ya da başka şekilde öldürülen insanlara intihar ya da kaçarken vurulmuş süsü vermek 12 Eylül cuntasının çok kullandığı bir yöntemdi.

Darbenin hemen sonrasında Kenan Evren'in ABD'yi arayarak "karşılıklı ilişkilerimiz devam edecek" şeklindeki mesajı, ABD'nin "bizim çocuklar darbe yapmış" cevabı, darbenin kimin için, kimlere karşı yapıldığının açık göstergesidir. ABD'nin çocukları sağ-sol çatışmasının ve ülkedeki siyasi belirsizliğin darbenin ana nedeni olduğunu söylemişti. Oysaki ülkede sağ-sol çatışması yoktu, sadece ABD destekli faşist katliamlar ve suikastler vardı. 12 Eylülden hemen sonra Faşist hareketin lideri Alpaslan Türkeş'in "fikrimiz iktidarda" demesinin temel nedeni de aynı emperyalist odağın işbirlikçileri olmalarıydı. ABD emperyalizmi yükselen işçi sınıfı hareketi karşısında önce faşist çeteleriyle katliamlara girişmiş, sonrasında da Kenan Evren ve 12 Eylül cuntasıyla Türkiyedeki hakimiyetini garanti altına almıştır. İşte Kenan Evren böyle bir sürecin ürünü ve aktörüydü.

Yunanistan'da, Şili'de darbeciler yargılanırken bizde tatil yörelerinde keyif çatıyorlar. Lise çağındaki Erdal Eren'i yaşını büyüterek asanların isimleri liselere veriliyor. Tarihin en büyük katillerinden biri yargılanmadan, hesap vermeden öbür dünyayı boylamaya hazırlanıyor. Tek temennim vardır; bu kadar çabuk gitme Kenan Evren, biz senden öldürdüğün her devrimcinin hesabını sorana kadar sakın gitme.

Ekimci

Saçlarım tutuştu önce, gözlerim yandı kavruldu...

2009-08-07T01:49:00.024+03:00

Hiroşima ve Nagazaki üzerine atom bombası atılmasının üzerinden tam 64 yıl geçmiş. Tarihin en büyük katliamlarından birini dünya sadece izlemekle yetindi. Büyük paylaşım hesaplarına ne yazık ki sivil halk kurban edildi. Kadın, yaşlı, çocuk demeden binlerce insanı katlettiler. Peki ne için, savaşı bitirmek için mi? Hayır, sadece Sosyalist Blok'a gözdağı vermek için. İşte binlerce çocuk bunun için öldürüldü, binlerce insan bunun için sakat kaldı ve binlerce insan işte bu yüzden hala savaşın acısını yaşıyor. ABD bombaları ne askeri bir bölgeyi ne de askeri bir üssü hedef almıştı. Tek amaçları sivilleri olabildiğince katletmekti. Savaştan büyük bir zaferle çıkmış Sosyalist Blok'a verdikleri mesaj çok açıktı: "Sizide kadın, çocuk demeden katledebiliriz". ABD'nin paylaşım ve hakimiyet hesaplarının sonucunda 340 bin kişi kavrularak hemen öldü, 400 bin kişide yanık ve kanser vakalarının kurbanı oldu. Bombaların kurbanları günümüzde bile katliamın izlerini taşıyor. Bombalar yüzünden kanserle boğuşan insanlar, sakat doğan bebekler var.

KIZ ÇOCUĞU

Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.

Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin,
şeker de yiyebilsinler.

NAZIM HİKMET

Tam 64 yıl geçmiş. ABD katliamlarına devam ediyor. Sosyalist Blok'un ortadan kalkmasıyla iyice dizginlerinden boşalmış şekilde. Dün Vietnamda, Kamboçya'da, Kore'de; bugün Irak'ta, Afganistanda... ABD yine kadın ve çocukları katlediyor. Dur demezsek katletmeye de devam edecek gibi görünüyor. Yeni Hiroşimalar, Vietnamlar yaşanmaması için unutmamalıyız, dur demeliyiz. Bugün dur demezsek yarın çok geç olabilir.

Ekimci

Ölümü Ektim Randevu Yerinde - Beyoğlu Kumpanya

2009-08-02T21:12:00.009+03:00

Tekirdağ Cezaevinde tecrit koşulları ve kanserle mücadele eden Erol Zavar'ın "Ölümü ektim Rendevu yerinde, beklemekten ağaç olsun " isimli şiirini Beyoğlu Kumpanya yorumlamış.

-Ölümü Ektim Randevu Yerinde
Beklemekten Ağaç Olsun-

Zembereği boşalmış sözcüklerin
Akreple yelkovan öpüşüyor onikide
Bütün ziller vaktinde vuruyor,
tembellik edip gitmeyeceğim
Kusura bakma ölüm
Bugün de gecikeceğim

Sessizlik çökmüş kentin sokaklarına
Martılar uykuya dalmış
Kar bütün izlerini örtmeye hazır
Randevularımıza sadığımdır sektirmem saatini
ama bu sefer tembelliğim tuttu,
ölüm daha çok beklersin beni...

Şimdi kış
ölümün vaktidir derler
ve tecrübelerimden bilirim
kışın ölene söverler.
Kusura bakma ölüm
ben ardımdan sövdürmem.
Bu randevuya asla gelmem.

Bu şiirin içinden tren de geçebilir
Uçak da
Vapur da
Bütün teknolojik ölüm aletleri de
ama hiç birine binmeyeceğim
Kusura bakma ölüm
Gelmeyeceğim

***
Gelecek öyle uçsuz bucaksız duruyor ki
Ve ben ne olacağını merak ederken
hani filmin en güzel sahnesinde
sinemadan çıkar gibi
hayattan çıkıp gidemem
Kusura bakma ölüm
Adın çok soğuk gelemem
Bunca mazeretim varken
yaşama dair,
ölümü aklımdan bile geçirmem
Seviyorum seni hayat
tüm kötü sürprizlerini de..

Erol Zavar, 17 .02.2004
Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi
Mahkum Koğuşu No:6

Amasra Gezisi

2009-08-02T19:31:00.006+03:00

Safranbolu'dan Bartın Amasra yoluna saptığınızda bir tarafı uçurum olan kıvrılan virajlarla birlikte muhteşem doğa manzaralarıyla karşılaşıyorsunuz. Karadenize ilk defa giden biri olarak gerçekten çok etkilendim diyebilirim.

Bartından Amasraya geçerken dik, bir tarafı uçurum olan keskin virajlardan geçiyorsunuz. O virajlardan birinde verilmiş moladan bir kare.

Amasra kalesine giderken köprüden çekilmiş bir resim. Adını bilmediğim güzel bir koy. Amasra güzel ama çarpık kentleşmeyle boğuşan bir yer. Olur olmaz yerlere saçma sapan evler yapılmış.

Kalenin karşısından Amasra kalesi.Kale güzel, koy güzel, doğa güzel ama saçma sapan yapılar bu güzelliğin içine etmiş.

Amasra doğasıyla güzel bir yer ama dediğim gibi çarpık kentleşme bu güzelliğin içine etmiş. Akdenizle ya da Ege'yle yarışabilecek bir yerin bu kadar kısır kalması ilginç bir durum.

Anarşistler ve yaratıcılık

2009-07-28T02:32:00.008+03:00

Uzun süredir İç-mihrak isimli blog'un takipçisiyim. Hatta yeni tasarımlarını dört gözle bekliyorum diyebilirim. İç-mihrak; anarşist grafikerlerin ve tasarımcıların yaratıcılıkta sınır tanımayan sticker, afiş ve diğer görsel üretimlerinin yer aldığı bir blog. Yaratıcılık kelimesini övmek için kullanmıyorum, gerçekten yaratıcılar. Hatta yaratıcılık kelimesi geçtiğinde direk gözümde iç-mihrak'ın o anarşist maymunu canlanıyor. Popüler kültür ikonlarını, Türkiye siyasetinin saçma sapan jargonlarını kullanarak siyasi bir duruş örmeye çalışıyorlar. Komünistlerle anarşistlerin pek anlaşamadığı bir gerçeklik olsa da, yine de bu insanları yaratıcılıkları için kutlamam gerekiyor. Daha da ileri giderek kendini sol-sosyalist kampta gören birçok örgütten daha yaratıcı olduklarını iddia edebilirim. Yıllarca iki afişle idare eden, her yıl bu iki afişle duvarları donatan bir örgütü düşünüyorumda, anarşistleri yaratıcılıkları için kutlamadan edemiyorum.

Söz konusu propagandif tasarımlar olduğunda kimse anarşistlerin eline su dökemez. Türkiye solunun yaratıcılık konusunda anarşistlerden öğreneceği çok şey var. Sosyalist soldaki bazı örgütlerin afiş ve sloganlarına baktığımda sürekli tekrarlanan, artık insanların kanıksadığı, klişeleşmiş argümanlarla karşılaşıyorum. Türkiye solu artık görsellerinde Deniz'leri ya da Che'yi kullanma kolaycılığından kurtulmalıdır. Deniz'ler ve Che gibileri sol tarihin ve mücadelenin önemli kişilikleri olsa da, alakalı-alakasız her gündemde kullanılmaları kolaycılıktan başka birşey değildir. Ayrıca bu tarz görsel argümanlarla halka gidildiğinde halkın çok fazla ilgisini de çektiğini düşünmüyorum. Görsellik önemlidir. Sıradan bir insan yoldan geçerken ya da bir işçi fabrikadan çıkarken sizin afişinizi gördüğünde ilgisini çekmelidir. O gün çalışırken yaşadığı sorunların çözümünü o afişte görmelidir. Sloganlarınızda da durum aynı olmalıdır. Bir işçi için, içinde Deniz'lerin ya da Mahir'lerin geçtiği sloganlar anlamsızdır. Çünkü işçi o sloganın içerisine kendisini dahil edemez. Seslendiğiniz işçi kesiminin içerisinde kendini solda gören belki de çok az insan vardır. O insanlara kendi geleneğinizin parçalarıyla seslenemezsiniz. İşçinin ilgisini çeken sizin örgütünüzün şehitleri ya da kahramanlıkları değildir, sadece ve sadece sömürü mekanizması içindeki rolüdür. Anarşistlerin yaratıcılıkları tam da bu noktada başlıyor. Görsel olarak kitlelere seslenmek konusunda gerçekten başarılılar. Bu yaratıcılığın karşılığının olmaması da başka bir gerçeklik. Bunu birazda anarşistlerin dağınık olmalarına ve örgütsüzlüğe çıkan yapılanmalarına bağlamak gerek. Yine de gündem üzerine vurucu tasarımlara imza atabiliyorlar. Dikkat çekmeyi, merak ve sempati uyandırmayı gerçekten beceriyorlar. Hani yılların geyiği vardır ya, "güldürürken, düşündürmek" işte bunu gerçekten başarıyorlar. İnsan tasarımlarına bakarken gülmekten kendini alamadığı gibi, işlenen konuya tepki duymadan edemiyor. Solunda bunu başarmasının zor olduğunu düşünmüyorum.

Sol'un kitlelere ulaşmak konusunda ciddi çaba sarfettiği açıktır. Kitlelere ulaşmanın yollarını da bulmak zorundadır. İnsanların yoldan geçerken ilgisini bile çekmeyen, dönüp bakmadığı, hatta o duvarın süsü olarak gördüğü, klişe afişlerde diretmenin ne gibi bir anlamı olabilir ki. Solun dünyadaki en iyi sanatsal ürünlerin sahibi olduğu tartışılmaz bir gerçektir. Bu yüzden Türkiye soluna bu kadar kısır kalmak yakışmıyor. Anarşistlerden birşeyler öğrenilmesi gerekiyor.

22.07.2009
Ekimci

Ölenlerin ardından

2009-07-27T02:22:00.004+03:00

İnsanlar genellikle bir gün öleceklerini unuturlar ya da hatırlamak istemezler. Oysaki çevremizde ölüme dair o kadar çok ibare vardır ki. Belki de doğumdan çok ölüme şahit oluruz. Yine de ölümü hep göz ardı ederiz. Özellikle kendimize ölümü hiç yakıştıramayız. Sanki birgün ölmeyecekmiş gibi yaşar gideriz. Birgün dinyanın tüm güzelliklerine, sevdiklerimize ve dostlarımıza gözlerimizi kapayacağımızı, sonsuz bir hiçliğin içinde yok olup gideceğimizi hatırlamak istemeyiz. Ölüm o kadar yakındır ki sürekli nefesi ensemizdedir. Bir saniye sonrasında gözlerinizi bir daha hiç açmamak üzere kapayabilirsiniz, sevdiklerinizi ve dostlarınızı bir daha göremeyebilirsiniz. Her an ölümü tadabilir, güzel olan herşeye bir daha dönmemek üzere elveda diyebilirsiniz.

Hemen yanıbaşımızda sürekli ölüme sahit olsakda ölümü unutmaya, hatırlamamaya ya da umursamamaya meyilliyiz. İşte böyle durumlarda size ölümün hemen yanıbaşınızda olduğunu hatırlatan tekşey vardur; bir yakınınızın, sevdiğinizin ya da ailenizden birinin ölüm haberini almak. İlk önce büyük bir şaşkınlık duyarsınız, inanmayı asla istemezsiniz. Ta ki size çok yakın olan o insanın cansız, soğumuş, hayat belirtisi olmayan bedenini görene kadar. Ancak o zaman anlarsınız ölümün gerçek olduğunu ve sizinde birgün o cansız beden gibi hareketsiz, tüm anılardan kopmuş şekilde gözyaşları arasında yatacağınızı. O andan sonra anlarsınız sizin, en sevdiklerinizin birgün yok olup gideceğini. Sevdiğinizin arkasından göz yaşı dökerken birazda kendiniz için ağlarsınız. Artık sizinde birgün öleceğiniz tüm gerçekliğiyle önünüzdedir.

Ölenleri görmek birazda ölümü görmek demektir. O cansız bedende kendi ölümünüzü, sevdiklerinizin hatta ailenizin ölümünü görürsünüz. Başınızı önünüze alıp düşünürsünüz. Güzel olan herşeye veda etmenin, bir daha nefes alamamanın, çürüyüp gitmenin, yok olmanın acısını ta içinizde hissedersiniz.

İnsan unutmaya eğilimli bir varlıktır. Her ne kadar ölümün gerçekliğini belli bir dönem için hissetsede yine unutacaktır. Unutmak zorundadır da, insan sürekli ölümü düşünseydi belkide çıldırırdı. İnsan unutacaktır, başka bir yakınının soğuk bedeniyle tekrar karşılaşana kadar. Bu kısır döngü yaşamımızın sonuna kadar devam eder, asla durmak bilmez. Teker teker bütün sevdiklerinizin ölümüyle karşılaşırsınız. Bitiş noktası sadece sizin cansız bedeninizdir. Artık bitmiştir, ne sevdikleriniz vardır, ne de güzel anılar. Sadece ölüp gidersiniz ve herşey o an biter.

23.07.2009
Ekimci

Kentsel dönüşümmüş, kimi kandırıyorsunuz lan siz!

2009-07-20T07:21:00.019+03:00

İlk önce Ankara protokol yolu, sonra Dikmen Vadisi, Sulukule, şimdi de tarlabaşı...Sözde "Kentsel Dönüşüm"; asıl amaç emekçileri, yoksulları evlerinden edip, yerine lüks konutlar kondurup büyük kentlerin para eder arazilerini zenginlere peşkeş çekmek. İlk önce Ankarada protokol yolunda bunu gerçekleştirdiler. Bahaneleri de hazırdı, protokolün ordan geçtiği ve gecekonduların kötü bir görüntü oluşturduğu...Sanki ordaki yoksulluğu, yakındıkları o kötü görüntüyü kendileri yaratmamış gibi. Sonrasında oradaki yoksulların, emekçilerin eline üç beş kuruş tutuşturarak evlerinden ettiler. Şimdi o insanların birçoğu eski evlerinden daha kötü yerlerde barınmak zorunda. Sulukulede de aynısı yaşanmadı mı! Sulukule'nin kentsel ve kültürel dokusu göz önüne alınmadığı gibi, orda yaşayan insanların sonrasında nerelerde barınacağı da hiç düşünülmedi. Sulukule halkının birçoğu kentin dışına itilirken, bazıları da Sulukule'nin yıkıntıları arasında barınmak zorunda kaldı.Sırf birilerinin cebine biraz daha fazla para girsin diye ordaki yoksulları sokağa mahkum ettiler. Bir anektot da Sulukule'nin yıkım gündeminde medyanın aşırı ilgisiydi. Haberlerde yer aldı, üzerine açık oturumlar yapıldı, canlı bağlantılar gerçekleştirildi. Peki yıkım sonrası medya nerdeydi, neden yıkıntıların arasında barınmaya çalışan insanlar bir kez olsun haber yapılmadı.

Şimdi sıra Tarlabaşına gelmiş, yine "kentsel dönüşüm" yalanı adı altında yoksullar, emekçiler evlerinden edilmeye çalışılıyor. Bir taraftan yandaş müteahitlere rant sağlanacak, diğer taraftan yoksullar kent dışına itilecek. Tıpkı Sulukule'de olduğu gibi buralarda artan suç oranı el altından pazarlanacak, talana kılıf uydurulmuş olacak. Yaşananlar ne "kentsel dönüşüm"dür, ne de suç oranını azaltmaya yönelik bir tedbirdir. Yaşananlar tam anlamıyla rant ve yoksulları şehir dışına sürmekle ilgilidir. Sermayenin kendi yarattığı yoksulluğa bile tahammülü yoktur. Şehir dışında getto'lar yaratarak kent yoksullarını buraya hapsetmek istemektedir.

Bu yoksulluğu siz yarattınız, kent dışına iterek kurtulamazsınız!

Sulukule neydi? Tarlabaşı nedir?
Aslında Sulukule'yi birçok kişi tanıyordur. En azından Yeşilçam filmlerinden ve dizilerinden gitmiş kadar olmuşsunuzdur. Genelde TV'de insanların sürekli eğlendiği, darbuka ve klarnet eşliğinde dans ettiği bir yer olarak sunulur. Ama işin aslı öyle değildir. Sulukule, yoksulluğun hat safhada olduğu bir yerdi. Yoksullukla doğru orantılı olarak suç oranıda fazlaydı tabi ki. Ayrıca uyuşturucu madde kullanımı da yoksulluk kadar yaygındı. Birçoğu günlük işlerle, çalgıcılıkla ya da işportacılıkla geçinen insanlardı. Hiçbirinin hayatı TV'de gösterildiği gibi neşe ve eğlence içinde geçmiyordu. Aksine bu insanlar yoksulluğun pençesinde kıvranıyordu. Ortalama gelirleri insanca yaşamaya bile yetmeyecek bu insanlar şimdi de evlerinden dışarı atıldılar.

Peki Tarlabaşında durum nedir? Suç oranında ve yoksullukta Sulukuleyi kaça katlar bilmiyorum ama Sulukule'ye rahmet okuttuğu kesin. Tarlabaşı karma bir topluluğa sahip. Tarlabaşında Afrika kökenlilere, hemen hemen Türkiye'nin her bölgesinden gelen insanlara rastlayabilirsiniz. Tercih edilme sebebi İstanbula oranla çok düşük olan ev kiraları. Anlayacağınız genellikle yoksul insanların barındığı bir yer. Tuvaleti, banyosu olmayan tek odalı evleriyle, pavyonlarıyla, bekar odalarıyla şehirden dışlanmış bir gettodan farksız.

Tarlabaşına girdiğinizde gözünüze ilk çarpan şey; dar sokakları, bu sokakların arasına asılmış çamaşırlar ve yaz-kış çıplak ayakla koşan çoçuklarıdır. Tarlabaşının öyle bir havası vardır ki, adımınızı attığınızda yoksulluğu hissedersiniz. Gasp, hırsızlık olaylarının ciddi boyutlarda olduğu, pavyonlarıyla ciddi bir çürümeyi barındıran ayrı bir dünya gibidir. Ayrıca üzerine çokça da şehir efsanesi türetilmiştir.

Sulukule ve Tarlabaşı gerçekten suç oranının ve yoksulluğun ciddi boyutlarda olduğu bölgeler. Peki bunun ana nedeni nedir? Kapitalizm insanları yoksullaştırarak büyüyen bir sistemdir. Kapitalizm doğası gereği her zaman yoksullara ve işşiz ordusuna ihtiyaç duymaktadır. Kentsel talana el altından bahane olarak yaydığı söylentilerin aslında ana nedeni kapitalizmin kendisidir. Yarattığı yoksulluğu kullanarak metropolleri ve büyük kentleri sermayenin tekeline almak istemektedir. Bunun çözüm yolunu da kent yoksullarını şehrin dışında, getto benzeri yerlere sürmekte görmektedir. Öncesinde yoksulların barındığı yerlerde hedeflenen "kentsel dönüşüm", lüks binalar ve elit kesimin barındığı bölgelerdir. İnsanların ellerine üç-beş kuruş tutuşturarak, satmaları için söylentiler yayarak evlerinden dışarı atanlar, yıkıntıların arasında barınmaya çalışan insanların yarattığı insanlık dışı tablonun yaratıcılarıdır. İnsanca yaşanacak konutlar yalanıyla anlatılmak istenen, parası olanın insanca yaşabileceği konutlardır.

Sulukule de yaşanan dramın Tarlabaşında tekrarlanmaması gerekiyor. Yaşananlardan ders alınması gerekiyor. Herkesin barınma hakkı vardır. Kentsel dönüşüm kent yoksullarını şehrin dışında iterek, buraları parası olana peşkeş çekerek değil, herkese insanca yaşayacakları konutlar sağlayarak gerçekleştirilir.Yoksulluğu yaratıp, sonrasında bunu kullanarak insanları evlerinden dışarı atanlar ise birgün mutlaka yarattığı yoksulluğun altında kalacaktır.

Not: Biraz geç kalınmış bir yazı olsa da konu üzerine birşeyler söylenmeliydi. Balık hafızalı bir toplumuz yaşananların hatırlatılması gerekiyor.

Ekimci

Tarlabaşı from anti34 on Vimeo.

Foto muhabiri Fatih Pınar'ın Tarlabaşıyla ilgili fotoröportaj çalışması. Fatih Pınar, "kentsel dönüşüm"ün evsiz bıraktığı insanlarla yakından ilgilenen bir muhabir. Sulukule ve Eminönüyle ilgili çalışmaları da bulunmakta. Kullanılan fotoğrafların bazıları da Fatih Pınar'a aittir.

Sosyalizm: Güncel Bir İhtiyaç

2009-07-16T21:02:00.004+03:00

"Şimdiye kadarki bütün toplumların tarihi, sınıf savaşımları tarihidir."
Komünist Manifesto

Çevresine bakmayı ya da bakıpta görmeyi bilen herkes; çürümenin ve giderek derinleşen yoksulluğun farkındadır sanırım. Satılan fabrikalar, devlet işletmeleri, okullar hatta hastaneler...Kısacası altın tepside birilerine peşkeş çekilen yaşam damarlarımız, geleceğimiz. İktidarın "ekonomi tıkırında", "kriz teğet geçti" yalanlarına rağmen yoksulluğun günbegün derinleştiği gün gibi ortadadır. Bir tarafta giderek derinleşen sınıfsal ayrımlar, diğer tarafta yoksulluğun giderek daha fazla meşrulaştırdığı çürüme. Yoksulluk ve çürümenin gelişimi doğru orantılıdır. Birbirini tamamlayan ve birbirinin ardılı olan kavramlardır. Kentlerin varoşlarındaki suç ve uyuşturucu madde kullanım oranının yüksek düzeylere ulaşmasındaki ana etken emekçi halkı her geçen gün daha fazla etkisi altına alan yoksulluktur. Kent varoşlarındaki cemaat etkisini de unutmamak gerekiyor. Sermaye halkı giderek daha fazla yoksullaştırırken, sömürüyü daha fazla derinleştirirken, halkı uyuşturmanında binbir yolunu türetiyor. Bu bazen gerçek anlamıyla uyuşturucu yoluyla gerçekleştiriliyor, bazen cemaatler yoluyla, bazen de halkı apolitize etmekten başka hiçbir anlam taşımayan TV programlarıyla oluyor. Gençler uyuşturucu yoluyla sömürünün ve yoksulluğun farkına varamaz duruma getiriliyor, cemaatler eliyle başka bir alemde cenneti beklerken içinde bulunduğu sömürüye "şükrederek" katlanıyor ya da dizilerden esinlenerek zenginlik hayalleri kuruyor. Gençlik uyuşturularak "eşit ve özgür" bir gelecek umudundan koparılıyor,uyuşturularak yaşadığı cehennemin farkına varması engelleniyor. Kısacası sermaye tüm gücüyle halkı uyuşturmanın ve sömürmenin yollarını arıyor, başarısız olduğu da söylenemez.

Sömürünün derinleşmesi ve kapitalizmin tekelleşmesinin bir diğer sonucu da küçük burjuvazi olarak tarif edilebilecek orta sınıflarında emekçi kitlelere dahil olmasıdır. Bunların içine beyaz yakalılar olarak tarif edilen doktorları, avukatları katabiliriz. Öncesinde kendi büroları bulunan, burada üretime dahil olan doktorların ve avukatların hızla işçileştiği söylenebilir. Kendi yazıhanelerinin sahibi olan bu katman şimdilerde avukatlık bürolarında, özel hastanelerde orta sınıflardan hızla sıyrılarak işçileşmektedir. Aynı durum esnaflar içinde geçerlidir. Birçok küçük işletmenin tekellerle mücadele edemeyecek durumda olması, kepenk kapatması orta sınıfların hızla işçileşmesini doğurmuştur. Öncesinde orta sınıflar içerisinde olan, hatta işçi çalıştıran küçük işletme sahipleri şimdilerde kendileri büyük işletmelerde işçi konumundadır. Kapitalizm orta sınıfları ortadan kaldırarak, toplumu iki sınıf üzerinden şekillendirmektedir.

"Tüm toplum giderek iki düşman kampa, doğrudan birbirleriyle karşı karşıya gelen iki büyük düşman sınıfa bölünüyor: Burjuvazi ve proleterya. "
Komünist Manifesto

Bir tarafta giderek büyüyen bir işçi sınıfı, giderek derinleşen sınıfsal ayrımlar; diğer tarafta giderek etkisizleşen sınıf hareketi. İşçi sınıfı içerisindeki cemaat etkisini ve genç işçiler üzerindeki apolitizasyon sürecini burdan okumak gerekir. İşçi sınıfı içerisinde azınlıkta olan sendikalaşma oranı cemaatleşme oranıyla karşılaştırıldığında tablonun gerçekliği daha iyi anlaşılacaktır. Sermeyenin bir uyuşturucu olan dinle emekçi kitleleri yoğurmaya çalışması bunun en açık göstergesidir. İşçi sayısı 50 ve 50'yi geçen, 6 aydan uzun işçi çalıştıran işletmelerde bir işçi sağlığı biriminin bulunması yasal bir zorunluluktur. Buna rağmen birçok fabrikada işçi sağlığı birimi bulunmamakta ama fabrikalardaki mescit ve camiler için hiçbir masraftan kaçınıllmamaktadır. İşçi ücretlerinde küçük bir artış isteğini bile işten çıkarmalarla bastıran sermayenin, daha yüksek meblalarla fabrikalara cami ve mescit inşa etmesini nasıl anlamak gerekiyor! Tıpkı patronların işçilerini 11 ay sömürüp Ramazan ayında 1 ay iftar çadırı açmasına benziyor. Onlarca işçinin öldürüldüğü, işçilerin kum torbası olarak kullanıldığı "Tuzla Tersaneleri"nden bir örnek; Tuzla tersanelerinde birçok işçi gözüne kaçan çapak sonucu gözünü kaybetmektedir, piyasa fiyatı 3 TL'yi geçmeyen gözlüklerle bunun önüne geçilebilecekken patronlar bunu bile karşılamaktan kaçınmaktadır. Buna karşın Tuzla Tersanelerinde birçok mescit bulunmaktadır, 3 TL'yi karşılayamayan (!) patronlar sözkonusu dinle emekçileri uyutmak olunca masraftan kacınmamaktadır. Onlarca işçi ölümüne, işçilerin sakat kalmasına karşın patronlar; mescitlerde şükredin, bu dünyada cehennemi yaşarken diğer dünyada cennet için dua edin demektedir. Toplumun giderek gericileşmesinin ve paradan başka hiçbirşeye tapmayan sermayenin buna çanak tutmasının nedeni burada yatmaktadır. Emekçi kitleler şükretmekten ve başka bir alemde cenneti beklemekten başkabir seçenek olmadığına ikna edilmiştir. Sermaye genel olarak din eliyle, özelde ise cemaatler eliyle emekçi kitleleri büyük bir etkisizlik içerisine sokmaktadır.

Toplumun her anlamda yeniden şekilledirilmeye çalışıldığı açıktır. İşçi sınıfının giderek büyüdüğü, sınıfsal ayrımların giderek derinleştiği ve belirginleştiği bir dönemde sosyalizm her zamankinden daha günceldir. Burda komünistlerin tarihsel ortak sorusunu sormak gerekiyor: "Ne Yapmalı?" Yapılması gereken açıktır; emekçilere sosyalizmi götürmek, sosyalizmin bir seçenek olduğunu hatırlatmak, örgütlülüğün mücadelenin olmazsa olmazı olduğunu hatırlatmak.

Ülkede sınırlı kalan bir komünist hareket yeterli değildir. Emekçi kitleler üzerindeki yoğunluk artırılmalıdır. Sosyalizmin bittiğini söyleyerek kendi çaresizliklerine bahane üretenler ve kendini sol'da sosyalizmde görenler, üzerindeki ölü toğrağını atmalıdır. Emekçi kitlelerine sosyalizmin sesini ulaştırmanın yolunu aramalıdır. Bu da ancak örgütlü mücadeleden, ülkede emekçilere sosyalist bir perspektif çizmeye çalışan komünist hareketten geçmektedir. Umut her zamankinden büyüktür, emekçilerin sosyalizme duyduğu ihtiyaç her zamankinden büyüktür. Emekçilerin, bu ülkenin ilerici-devrimci, komünist, sosyalist insanlarının önünde sadece iki seçenek durmaktadır: Toplumun sağcılaştırılmasının ve cemaatleşmesinin karşında durmak, gericliğe karşı sosyalizmi örgütlemek ya da gericileştirilmiş, emperyalist odaklara uşaklık eden bir ülkede yaşayarak sermayenin ücretli köleleri olmak.

"Mücadele edenler yenilgiye uğrayabilir, mücadele etmeyen zaten yenilmiştir" B.Brecht

16.07.2009
Ekimci

Genç bir devrimcinin anısına

2009-07-16T16:48:00.021+03:00

Isis Obed Murillo Mencía.

19 yaşında Isis. Honduras'ta darbeciler tarafından kurşunlanarak öldürüldü. Yoldaşlarının arasında, gösterideydi kurşunlandığı sırada. Belki öyle olmasa, darbenin öldürdüğü diğerleri gibi saklanacaktı ölümü, faili meçhuller arasında bir isim olacaktı.

Ama yoldaşlarının kollarında düştü. Cesedini vermediler düşmana.

Her olayın toplumsal hafızada yer edinmesini sağlayan bir görüntü vardır ya, Isy'nin ölü vücudu, artık Honduras darbecilerinin halkların gözündeki görüntüsüdür.

5 Temmuz Pazar günü, Honduras halkı, Başkan Zelaya'nın uçakla ülkeye dönüşüne hazırlanıyordu. Önceki günden başka kentlerden insanlar da Zelaya'yı karşılamak için Tegucigalpa'ya gelmişlerdi.

O zamana kadar devlet, göstericileri olabildiğince kente sokmama, kent merkezine yaklaştırmama taktiği izliyordu. Fakat o gün gösteri sakin başladı. Kalabalık giderek artıyordu.

Göstericiler yürüyüş yolu üzerinde çeşitli noktalarda polis ve asker barikatlarıyla karşılaşıyorlardı. Fakat herhangi bir gerginlik yoktu. Zaten darbenin ilk gününden beri halk, silahını üzerlerine doğrultmuş olan askerlerin yanına kadar sokulup, onlara yanlış yaptıklarını anlatmaya alışmıştı. İlginç bir şekilde güvenlik güçleri, göstericilerin Toncontin havalimanına kadar ulaşmalarına izin verdi. Hatta yeri geldi, göstericiler kendilerine yol veren polisi alkışladılar.

Ancak havalimanına gelindiğinde, Zelaya'nın uçağına izin verilmeyeceği, uçağın limana inmesini engellemek amacıyla piste engeller konulduğu haberleri ulaştı yürüyüş koluna. Halk, Başkan'ını karşılamaya gelmişti. Gençler, havalimanının tellerini kestiler. Gerekirse içeri gireceklerdi.

Yürüyüş başlayalı beş saat olmuş, hiç gerginlik yaşanmamıştı. Daha yürüyüş kolunun arka sıraları kendi aralarında şakalaşarak ilerlerken, önde çatışma patlak verdi. Aslında pek çatışma da değil, saldırı. Havalimanının içindeki askerler, buraya ulaşmış olan göstericilere ateş açtılar.

Isis burada öldü. Onun ölümü tam bu kurşundan mı çıktı bilinmez ama, askerlerin açtığı ateş dahi görüntülendi.

Zelaya'nın uçağı Tegucigalpa semalarında, göstericilerin üzerinde süzüldü uzunca bir süre. Kuleden gelen mesajda ordu, ülkeyi terk etmemesi halinde Zelaya'nın uçağını vuracakları tehdidi savuruyordu. Piste iniş, engellerden dolayı imkansızdı. Yakıt bitmek üzereyken, uçak Nikaragua'nın başkenti Managua'ya yöneldi.

Darbe yanlısı basın, Isis'in görüntüsünden dahi korktu. Isis'in ölü vücudu, gerçeği yüzlerine vuruyordu. Gerçeği makyajlamayı tercih ettiler, La Prensa'daki gibi:

23 yaşındaki José Miguel Otero, Miami Herald gazetesine verdiği demeçte "Onun ölümü, başkaları gibi bana da inandıklarımız için ayakta durmaya devam etmemizi sağlayacak cesareti verdi" derken, kendisi gibi binlerce gencin hissiyatını dile getiriyordu.

Olaydan 4 gün sonra, 9 Temmuz'da Isis'in babasının, bir papaz olan José David Murillo Sánchez’in tutuklanması emri verdi sıkıyönetim mahkemeleri. Papaz José, oğlunun ölümü nedeniyle devleti suçlamış, Isis'in canının hesabını sormuştu çünkü. Tutuklamadan iki gün sonra Isis'in ablası Rebeca, yine bir protesto gösterisinde yürürken, öfke dolu gözyaşları içinde Ulusal İnsan Hakları Komisyonu'nun, 5 Temmuz'daki olaylarda polisin sadece plastik mermi kullandığını açıkladığını söylüyordu. Isis'in otopsi sonuçlarını açıklamayı reddediyordu devlet. Rebeca babasının tutuklanmasını da kınadı. Babası, oğlunun ölümünün, darbe yenilene kadar mücadelenin devam etmesi için ailenin gücünü artırdığını söylemişti.

Isis Obed, 5 Temmuz'da Zelaya'yı karşılamak için Toncontin havalimanına giden 30 bin kişiden biriydi yalnızca.

Isis, Latin Amerika halklarının bağrına bastığı evlatlarından birisi daha oldu. Adına şarkılar yazılacak, sohbetlerde ismi geçince gözler kin dolacak...

Yiğit Günay

Fotoğraflar ve yazının orjinaline ulaşmak için: soL

Yeter Uleyyn!

2009-07-06T04:02:00.011+03:00

Herkes tutturmuş bir 90'lar geyiği durmadan kafa ütülüyor. İnsanın "neymiş be bu 90'lar" diyesi geliyor. Genellikle "90'lar neydi be abi" cümlesiyle başlayan belli bir süre sonra da insanı canından bezdiren bir noktaya gelen muhabbetlerden, yazılardan bıktım, usandım artık. 90'larda ot gibi yaşayan, ev kedisi kıvamında olan adamların bile kendisini disco müdavimi olarak anlattığı, popüler kültürün 90'lardaki ikonlarından dem vurduğu saçma sapan bir moda'nın ortasındayız. Buna moda demek doğrudur bence; 90'lı yıllara özlem duymak, sürekli 90'lar diyerek kafa ütülemek moda haline gelmiştir. Tıpkı Michael Jackson öldükten sonra dönen geyiklere benziyor. Hayatında bir kez bile Michael Jackson dinlememiş, arabeskten başka hiçbir melodiyi duymamış adamların bile forumlarda Michael Jackson'a methiyeler düzdüğünü görmek midemi bulandırıyor. Birde "Michael Jackson'mı, ıyyyy" diyen tipler varki, şimdi adamın arkasından ağıt yakıyor. Halbuki Okan Bayülgen "Disco Kralı"nda 90'lar geyiğini başlatmamış olsa hiç kimsenin aklına bile gelmeyecekti 90'lardan dem vurmak. Bu Okan'ı ıslak odunla dövmek lazım. Bu arada söylemeden geçmemek lazım, nerdeyse siyasi bir hareket haline gelen ve dur denilmezse iktidarı ele geçirecek olan 90'lı yıllar tutkunlarının sadece 90'lı yılların müziğinden ve modasından bahsederek kafa şişirmesi, dönemin siyasi olaylarından bihaber olması da komik bir durum.

Bazen düşünüyorum, "ulan 90'lar çok güzeldi de ben mi farkında değilim" diye ama nerden tutsam elimde kalıyor. Bu geyiğin savunucuları genellikle 90'ların özgünlüğünden ve yaratıcılığından dem vuruyor. Aslında 90'larda ne özgünlük ne de yaratıcılık vardı. Saçma sapan sakızdan çıkan tekerlemelere benzeyen, "dib dübü dib dib" diye saçma melodilerin olduğu şarkıların dönemiydi. 90'ların müziği özgün olmaktan çok Amerika ve Avrupadaki örnekleri taklit etmenin peşindeydi. 90'lar boyunca iyi ürünler de verildi tabi ki ama genelleme yapıldığında tekerlemelere benzeyen şarkılar ağırlık kazanıyor. Özellikle pop müzikte bu durum daha net görülebilir. Bir örnek;

"Hadi hadi şeker
Canım/içim seni çeker
Şıkır şıkır eller
Deli etti gözler
Allısı morlusu kaça kilosu"

Dönemin rock ve metal müzik denemelerinde ise durum biraz daha farklı. 90'lar rock ve metal müziğin altın yıllarıdır diyebiliriz. Hatta şimdikinden daha iyi üretimlerin bulunduğunu bile söyleyebiliriz. Ama 90'ların tutkunlarını ilgilendiren genellikle pop ve disco kültürüdür. Yaratıcılığın gerçekte var olduğu alanı nedense hep gözden kaçırırlar.

Bu dönemin diğer bir karakteristiği de tekerlemelerle birlikte tacizi mesrulaştıran şarkılar olmuştur. Dönemin en karakteristik şarkıcısıda doğal olarak Tarkan'dır. Tekerlemelerle şarkı yapma alışkanlığını hala sürdüren Tarkan, "Şımarık" ve "Hepsi senin mi?" gibi şarkılarla dönemin tacizci gençliğinin bir numarası olmuştur. Mahallenin abaza gençliği "şımarık" şarkısını "yakalarsam, tık tık" şeklinde kendine göre uyarlamış, mahallenin kızlarına sokakları dar etmiştir. Aynı durum "Hepsi senin mi?" isimli şarkı içinde geçerlidir. Dönemin özgünlüğü burdadır. Mahallenin kızlarının peşinden "yakalarsam tık tık" diye koşan bir gençlik ortaya çıkmıştır.

Dönemin modası içinde hemen hemen aynı şeyler söylenebilir, özgün olmaktan ve yaratıcılıktan uzak. O dönemi hatırlıyorum da oduncu gömleği diye birşey çıkmıştı, millet kürk gibi kalın o gömlekle dolanırdı. Sonra kot gömlekleri, kot ceketleri, vatkalı gömlekleri ve ceketleri saymak lazım. Kadınlar vatkalı gömlek ve ceketlerle ortaçağ sovalyesi kıvamında gezinirlerdi. Annemin bile vardı, hatta hala dolaptadır. En çokta vatkalı kıyafetlerin unutulup gitmesine seviniyorum. Ayrıca o dönem bir de Amerikan bayraklı kıyafetler (bandanalar, deri ceketler, tişörtler) modası vardı. Amerikada bile Tükiyede olduğu kadar giyilmemiştir bu kıyafetler. Amerikan bayraklı deri ceketi olmayanlar, kot montlarının sırtına bayrağı tükenmez kalemle çizerlerdi. 90'ların sonlarına doğru başka bir moda türedi birden. Mirkelam'ın soluk soluğa koştuğu klibinden sonra "Mirkelam pantolonu" diye birşey çıktı. Bir anda ortalık binlerce Mirkelamla dolup taştı.

90'ların modası bunlarla ve sayamacağım yüzlerce örnekle dolu. 90'ların bittiğine seviniyorum, bir daha geri gelmemesi içinde hergün yatmadan önce tanrıya dua ediyorum. 90'lar diyerek kafa şişirenlerede şaşıyorum. 90'ların tutkunu arkadaşları da vatkalı ceket, şalvar kotla ve beyaz çorap üzerine püsküllü ayakkabılarla dolanmaya davet ediyorum.

90'larla ilgili geyiğe hemen bir son vermek gerekiyor. Zira her forumda, her sohbet ortamında "90'lar" kelimesini duymak artık tüylerimi diken diken ediyor. Benim Super Mario'm vardı, Voltran'ım vardı, He-man'in vardı, Beterböcek'im vardı onlardan bile soğuttunuz ulan beni. Nasıl bir kumpasın içindeyiz bilmiyorum ama artık yeter diyorum. Artık yeter 90'lar boyunca bir kez bile discoya gitmeyen insanlar, disco anıları anlatmasınlar. Artık yeter arabeskten başka müzik bilmeyenler, 90'ların pop şarkılarına övgüler düzmesinler. Yeter ulan!

06.07.2009
Ekimci

90'lardan bir kesit, adamımız dar paçalı üste doğru genişleyen kotu, beyaz ayakkabıları ve kot'un içine soktuğu içine 2 kişinin daha girebileceği kazağıyla ne olduğunu kestiremediğim bir dansı icra ediyor. Bakın bakalım 90'ları bir daha özleyebilecekmisiniz!

Türkiye Komünist Partisi'nin Sivas Katliamı'nın 16. Yıldönümü Üzerine Yayınladığı Bildiri

2009-07-03T03:27:00.003+03:00

Yaşar Kurt - Kamyonlar kavun taşır

2009-06-27T17:12:00.002+03:00

Bu adamın sesinin tınısı bir başkadır, ilk dinlediğim andan itibaren müptelası oldum. Adam almış gitarını evin içinde şarkısını söyleyerek dolanıyor, ne stüdyo ortamında ses düzenlemesi, ne de o abidik gubudik şarkıcılar gibi dudak oynatıyor. Tamamiyle doğal ve güzel bir ses, bize de sadece arkamıza yaslanıp dinlemek kalıyor!

Ne yaratıcı milletmişiz kardeşim!

2009-06-25T16:59:00.009+03:00

Türk insanının yaratıcılığına hayranım. Yeryüzünün belki de başka hiçbir bölgesinde Türkiyede olduğu kadar yaratıcı insan yoktur. Yaratıcılıktan bahsederken, bilimsel buluşlardan söz etmiyorum tabi ki, her zaman ki gibi üçkağıtçılıkta ve beleşçilikte yaratıcılık...Ne gibi mi; örneğin 2.5'luk kola'lardan nasıl beleş çıkar, yemek ve içecek makinalarından nasıl beleşe yararlanılır, telefon kulübesindeki konuşma nasıl beleşe getirilir, şöföre çaktırmadan otobüse nasıl bedava binilir,say say bitmez. Şahsen beleşçilik ve üçkağıt söz konusu olduğunda üzerimize kimseyi tanımam. Kralı gelse elimize su dökemez. Birgün bakkala gidiyorum mahallenin çocukları toplanmış, 2.5'luk kola şişelerini karşılaştırıyor. Merak ettim, yanaştım yanlarına, elemanlar bedava çıkan şişelerle çıkmayanları karşılaştırıyor. Bedava çıkanlarda özel bir işaret var mı onu bulmaya çalışıyor. Türk insanın deney ve gözlem yapma ihtiyacı böyle gideriliyor. En güzel örnek belki de bir klasik olan ipli jeton'dur. Dünya ipli jetonla bizim sayemizde tanışmadımı! İpli jeton sayesinde telefon masrafından nasıl tasarruf edilir tüm dünyaya biz öğrettik. Krizin çözümü belki de Türk insanının kıvrak zekasındadır. Bu konuya son bir örnek daha: Yer Almanya. Söz konusu makine bozuk parayla paketlenmiş yemek veren alet. Beleşçiler Almanya'da yaşayan gurbetçilerimiz. Makinenin sahipleri her geldiklerinde içinin boş olduğunu fark eder içi boş olduğu halde tek kuruşta bulamazlar. Şaşırırlar, sonunda bir gizli kamera koyarlar. İşin sırrı Almanya'da yaşayan gurtbetçimizle birlikte çözülür. Gurbetçimiz makineye atılan paranın kalıbını çıkarmış, içini suyla doldurup-dondurarak beleş yemek yemenin yolunu bulmuştur. İşin sonunda gurbetçimize ne olmuştur pek bilgim yok ama herhalde alnında öpmüşlerdir.

Bir de elektrik ve suyu kaçak kullanmak için nice çözümler üretenler var.Asıl orjinal buluşlar bence bunlardır. Televizyonlarda hepimiz görmedik mi; adam tavana somya demirini asmış, demir kor haline gelmiş elektrikten, evini ısıtıyor. Ya kaçak elektrikle su kuyusunu kaynatıp sıcak su ihtiyacını karşılayanlara ne demeli! Valla ben helal der, alnından öperim yaratıcılıkları için. Bir de evinin etrafındaki tel örgülere kaçak elektrik vererek kediyi, köpeği kızartmaya çeviren psikopatlar var ki, bunlar yaratıcılıktan sadistliğe geçiş yapmıştır. Bunları kırılmaz meşe odunuyla bir güzel ıslatmak gerekir.

Bunlar yetmiyormuş gibi bir de cover yapma merakımız var ki deme gitsin. Filmlere, şarkılara kafamıza göre cover yapıyoruz, sanat harikaları çıkarıyoruz. Bunlardan en ünlüleri Truva Çorum versiyonudur. "Kıllı Alidyatör", "Shrek çorum versiyonu" bu türün en başta gelen öncüleridir. Sazla ya da bağlamayla heavy metal coverları yapabilecek yetenekteyiz. Aslında bu yazıyı yazmamın nedeni de bugün izlediğim "Bağlama ile Elektro Gitar Çalmak" isimli videoydu. Bunca yaratıcı insana rağmen bilimde nasıl bu kadar geri kalmışız şaşmamak elde değil. Dünyanın bizim zekamıza ve yaratıcılığımıza ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Bu kadar renkli ve yaratıcı insanların yaşadığı bir ülkede yaşadığım için sanslıyım. Ben halkımı seviyorum be kardeşim!

Arkadaşımız bağlamayla elektro gitardan daha iyi elektro gitar sesi çıkarıyor. Helal olsun demekten başka söyleyecek birşey bulamıyorum.

25.06.2009
Ekimci

Milva - Bella Ciao

2009-06-25T03:11:00.004+03:00

Milva...Bu kadında nasıl bir ses vardır böyle. Belki de Cav bella'nın en güzel yorumu. İlk dinlediğimde hayran kalmıştım. Cav bella'nın klasik yorumlarından çok farklı bir estetiği var. Bu kadının sesi faşisti bile devrimci yapar.

Blogcular yeter artık! Özgün isim bulma işkencesini bırakın!

2009-06-24T01:38:00.000+03:00

Tüm blogcuları bir özgün isim bulma telaşı sarmış. Herkes "öyle bir isim bulmalıyım ki gören hemen siteye girsin" mantığında. Bende çoğu zaman yiyorum ama girmemle çıkmamla bir oluyor. Boş zamanlarda genelde blogları geziyorum bazen öyle isimlerle karşılaşıyorsunuz ki "vay be, bu da neymiş" demenizle bloga damlamanız bir oluyor, tabi aynı hızla da ayrılıyorsunuz. Özgün isim bulma işi ilk başta güzeldi ama herşeyin olduğu gibi bunun da bokunu çıkardık. Artık gına gelmeyi başladı. Tıpkı bir zamanlar sigara içmeyi sosyal statü atlamak olarak görenlerin mantığına benziyor. Tüm blogcuları özgün isim bulma derdinden kurtarmaya karar verdim. İşte size hazır, gayet özgün alternatif blog isimleri:

Kıçını yalayan kedi (Ziyaretçi sayınızı arttırmaksa hedefiniz tam size göre)
Pandoranın kukusu (Hem mitoloji, hem argo bir arada)
Parçala Behçet (İnterneti sadece kız tavlamak olarak gören abazalara özel)
Geğirteç (Bira bağımlılarına ve geğirerek alfabedeki tüm harfleri sayanlara ithaf edilmiştir)
Kurufasulye pilav (Eğer ki ben anadolu çoçuğuyum kurufasulye-pilav bir de baş soğan diyorsanız tam size göre)
Haydi bismillah (Dini içeriğe sahip bloglar için, bloga girmeden bismillah çekme işi de aradan çıkmış olur.)
Abdullah'ın güncesi (Abdullah yerine herhangi bir isim olabilir. Avatarına vesikalık koyanlara özel)
One minute (Boku çıkmış esprileri söyleyip söyleyip saatlerce gülenlere özel)
Amantes sunt amentes - Aşıklar çılgındır (Latince nick bulurak kızları tavlayabileceklerini zanneden abazalıktan entellektüel magandalığa geçiş yapanlara özel)
Romantik terminatör (Saçma sapan aşk şiirleri tutkunları ve ciklet manilerine benzeyen sözde şiirlere duygulananlara özel)
Allah'ın siktir ettiği (Ateistlere ve evrimcilere özel, burdan Richard Dawkins'e önerilir)

Şimdilik bu kadar, bunları birde post-modern fotolarla süslerseniz siteniz ziyaretçiden geçilmez. İzleyici sayınız tavan yapar. Siz de tatmin olmuş olursunuz. Bu arada aklıma geldikçe eklerim yeni blog isimlerini(!)

24.06.2009
Ekimci

Hasta taklidi yapan bitki

2009-06-23T23:50:00.004+03:00

Ekvador’un yağmur ormanlarında hasta taklidi yapan bir bitki bulundu.

soL (DIŞ HABERLER) Döşemeci güveler olarak bilinen bitki zararlılarının, yapraklarını yememesi için hasta numarası yapan bitki, onları durduruyor.

Hasta taklidi yaptığı bilinen ilk örnek olan bu bitki aynı zamanda bitki yapraklarındaki sık görülen ve alacalılık olarak bilinen durumu da açıklığa kavuşturuyor.

Keşif, Evolutionary Ecology (Evrimsel Ekoloji) isimli bilim dergisinde yayımlandı.

Yapraklarda alacalı desenler
Alacalılık, çiftçiler tarafından bilinen ve pek çok bitki türünü etkileyen bir durum olarak biliniyor. Alacalı bitkilerin yapraklarının yüzeyinde, çeşitli nedenlerden kaynaklanabilen farklı renklerde desenler gözlenir.

Bunlardan en sık rastlanılanı, yapraktaki hücrelerin klorofillerini ve dolayısıyla fotosentez kabiliyetlerini (klorofil; bitki hücrelerinde fotosentezin yer aldığı kloroplast organelinde, bulunan renk pigmentidir, ışıktan fotosentez için gereken enerjinin elde edilmesini sağlar ve yapraklara yeşil rengini verir) kaybetmesiyle oluşan beyazlıklardır.

Teorik olarak, yapraklarında alacalılık bulunduran bitkiler, kendilerinin besin üretimi için gerekli olan, fotosentez yapma yetenekleri sınırlanmış olduğundan (fotosentezdeki bu besin üretimi esnasında gerçekleşen kimyasal reaksiyonlar sonucu karbondioksitten oksijen üretimi de gerçekleşir) dezavantajlı gibi görünürler.

Ancak bir grup botanikçinin şans eseri yaptıkları bir keşif bunun pek de öyle olmayabileceğini ortaya koydu.

Zararın izleri taklit ediliyor
Almanya’nın Bayreuth Üniversitesi’nden Sigrid Liede-Schumann ve meslektaşları Ulf Soltau ve Stefan Dotterl, Ekvador’un güneyindeki ormanlarda, orman tabanının örtüsünü oluşturan bitkiler (ormandaki yüksek ağaçların oluşturduğu kubbe altındaki gölgede yaşayan bitkiler) üzerine çalıştıkları esnada, düz yeşil renkli yaprakları ile bilinen Caladium steudneriifolium adlı bitkinin etrafındaki alacalı yapraklı bitkilere oranla döşemeci güveler tarafından çok daha fazla zarar görmüş olduğunu fark ettiler.

Döşemeci güveler larvalarını yapraklara yayarlar ve kurtçuklar larvadan çıktıklarında arkalarında verdikleri zarara istinaden beyaz bir iz bırakarak bitkinin yapraklarını yemeye başlarlar.

Liede-Schumann, alacalı desenlerle larvaların bıraktıkları bu izlerdeki benzerliğin, döşemeci güveleri yumurtalarını yaymaktan vazgeçirebileceğini söylüyor.

Seçilim avantajı sağlayan bir özellik
Liede-Schumann bitkinin özellikle hasta taklidi yaptığı kanaatinde; alacalı yapraklar üreterek önceden döşemeci güveler tarafından zarara uğramış gibi yapıyor. Bu da güveleri, bitkinin yapraklarındaki çoğu besin maddesinin zaten yenilmiş olduğunu sanarak yumurtalarını o bitkiye yaymamaya itiyor.

Düz yeşil bitkilerin ve alacalı yaprakların popülasyonda beraber bulunmaları durumu ise türün tamamının uzun-süreli var olma başarısını arttırmasında etkili.

Alacalı yaprakların oluşmasıyla, güveler tarafından yenmemenin getirdiği kazancın, azalan fotosentez kabiliyetiyle kaybedilenlerden daha fazla olduğunu düşünen araştırmacılar, alacalılık özelliğinin yabani bitkilerde seçilim avantajı sağladığı için varlığını sürdürdüğünü öne sürüyorlar.

soL

Davamız divana kalmayacak!

2009-06-22T04:59:00.026+03:00

Sivasta 33 aydınımızın katledişilinin üzerinden tam 16 yıl geçmiş. Tam 16 yıl önce bir çoçuğun gözüyle izlemiştim olanları. Korkmuştum, alevlerin önünde koşuşturanları gördüğümde. Korkmuştum 33 insanı katletmeye neden olabilecek kinden ve nefretten. 33 insanı katletmenin nasıl bir sebebi olabilir anlayamamıştım, tıpkı şu anda anlayamadığım gibi. Belki de bu yüzden '93 yılına ait zihnimdeki tek görüntü televizyon ekranındaki alevler ve dumanlardır. 16 yılın akıp gitmesine rağmen Sivas'ın sorumluları hala ellerini kollarını sallayarak dolaşıyor. Hatta birçoğunun ödüllendirildiğini, atamalarla önemli mevkilere getirildiğini söylemek mümkün.Peki neydi bu öfkeyi, kini yaratan? Nasıl olmuştu da yıllarca bir arada yaşamayı becermiş insanlar katledilmişti? Sebebi o insanların alevi olması mıydı, yoksa Aziz Nesin'in orda bulunması mıydı? Tabi ki bu kadar basit değil. Bu devlet odaklı gericiliğin bir eylemiydi. Tıpkı Maraşta, Çorumda, Gazi'de olduğu gibi.

İnsanlar katledilerken devletin tek polisinin, tek askerinin olaylara müdahale etmemesi de bir başka nokta.İnsanlar katledilirken polis ve asker mağazaların yağmalanmaması için mağazaların önünde güvenlik önlemi alıyordu. Biraz ilerde yaşanan trajediye poliste askerde gözlerini kapamıştı. Devletin kolluk kuvvetleri olayları izlerken dönemin Refah Partili belediye başkanı da halka cihat çağrısı yapıyor, "Gazanız mübarek olsun" diyerek halkı galeyana getiriyordu. Daha sonra milletvekili seçilerek ödüllendirildi. Olayları duyup Ankaradan dostlarının yardımına giden insanlar 4 saatte Sivas'a ulaşırken, nedense devlet bir türlü olay yerine varamıyordu. Gericiler aydınları katlederken devlette, hükümetin sosyal-demokrat ortağı SHP'de sadece izlemekle yetinmiştir. Katliamın günlerce öncesinden dağıtılmaya başlanan bildirilerden, katliamın bir gün öncesinde olayın yaşanacağı yere belediye ekiplerince yığılan taşlardan devletin haberinin olmadığının söylenmesi oldukça abes bir durum olsa gerek. İnsanları dinlemede ve izlemede çok başarılı olan bir devletin bunlardan haberdar olmaması imkansız gibi.

Sivas katliamı kendiliğinden, örgütsüz kitlelerin gerçekleştirdiği bir eylem değildi, katliam örgütlü gericiliğin önderliğinde günler öncesinden planlanmış bir hareketti. Zira dağıtılan bildiriler, eyleme öncülük edenlerin programlı hareketi bunun açık göstergesidir. Gericiliğin ve hükümetin ortak eylemini gösteren en önemli nokta belki de dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in "Halkla güvenlik güçlerini karşı karşıya getirmeyiniz" sözüdür. Halktan kastı salyalar saçarak insanları katleden gerici güruh olsa gerek. Olayın yaşandığı gün geçen bir telsiz konuşması gerçekten halkla güvenlik güçlerinin karşı karşıya gelmediğini gösteriyor:

-Taş atıyorlar, saldırıyorlar, ne yapalım?
-Anlaşıldı, müdahale etmeyin… (Sivas Emniyet Müdürü Doğukan Öner)

Halkla güvenlik güçlerinin karşı karşıya gelmemesi 33 insanın canına mal oldu. 10-15 kişilik asker grubu valiliğin önündeki binlerce kişiyi dağıtmaya yeterken, Madımak oteli alevlere terk edildi. “Sivas laiklere mezar olacak, Cumhuriyet Sivas’ta kuruldu, Sivas’ta yıkılacak, Şeriat gelecek, batıl zail olacak“ sloganları arasında 33 insanımız acımasızca katledildi.

Dönemin hükümet ve ortakları ne dediler, ne yaptılar?

“Halkla güvenlik güçlerini karşı karşıya getirmeyiniz” Dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel (Katliam sırasında)

“Çok şükür, otel dışındaki halkımız bir zarar görmemiştir. Olayı bu kadar büyütmek yanlış, bir futbol maçında da bu kadar insan ölebilirdi” Dönemin Başbakanı Tansu Çiller (Katliamdan hemen sonra)

“Aziz Nesin’in halkın inançlarına karşı bilinen tahrikleriyle halk galeyana gelerek tepki göstermiş” İçişleri Bakanı Mehmet Gazioğlu (Katliamdan hemen sonra)

Dönemin Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı Erdal İnönü, olaya müdahale etmedi. İktidar ortağı olan SHP’den çıt çıkmadı. Gericiler insan yakar, iktidar çanak tutar, ne asker ne polis parmağını kımıldatırken, sözde sol ortak da seyirciydi.

Sivas'ın ateşi hala sıcak, acısı hala taze. Hesabı sorulmamış, hatta katliamın sanıkları ve destekçileri ödüllendirilmiş.Sivas Katliamının sanıklarının avukatlığını yapan Şevket Kazan sonrasında Refah-yol hükümetinden Adalet Bakanı olmuş, halkı galeyana getiren RP'li Belediye Başkanı Tamer Karamollaoğlu sonrasında milletvekili yapılmış,o dönem RP milletvekili olan katliam sanıklarını hapishanede ziyaret ederek "geçmiş olsun" diyen Abdüllatif Şener bakanlık yapmış, başbakan yardımcılığına kadar yükselmiştir. 10-15 bin saldırgandan sadece 190 kişi gözaltına alınmış ve bunlardan 124'ü tutuklanmıştır. 33 insanı katleden bu kişilerse sadece "Toplantı ve gösteri yürüyüşleri kanuna"na muhalefetten yargılanmıştır. Aranan katliam sanıklarından birinin AKP'li belediyede memur olduğu ortaya çıkmıştır. Katliam sanıklarının devlet tarafından korunduğu ve beslendiği çok açıktır. Devletten çözüm beklemekte bir o kadar saçmadır.

Anlaşılacağı gibi bu mücadele tek başına bir hukuk mücadelesi değildir, aynı zamanda gericiliğe karşı aydınlık bir ülkenin mücadelesidir. Çözüm ne devletin hukuk kandırmacasında, ne de katliamı izleyerek sorumluluğunu paylaşan sözde sosyal-demokratlardadır. Çözüm sadece ve sadece her türden gericiliğe karşı mücadelededir.

22.06.2009
Ekimci

Sivas Katliamı Belgeseli, Can Dündar "O Gün"

Büyük şairin ölümünün 46. yılı anısına...

2009-06-16T07:07:00.008+03:00

Nazım Hikmet'i ve onun yaşamını daha yakından tanımanıza yarayacak, tüm hayatını ince detayları ile gözler önüne serecek bir film.

Nazım Hikmet Kültür Merkezi

Karanlığa inat umut olmak - 2

2009-06-14T12:41:00.006+03:00

İnsan ne kadar alçalabilir! Hemde inandığı değerlere tümüyle sırtını dönerek. Dürüstlüğü, sadece insan olmayı anlatırken, iki yüzlüce bunlara sırtını nasıl dönebilir! Alçalmanın sınırı yoktur, her kim olursa olsun. Bir kez o dipsiz kuyuya düştünüzmü geri dönüşünüz çok zordur. Düşüşünüz çok hızlı olurken, o kuyudan yukarı tırmanmakta bir o kadar zordur. Süratle düşmenin cazibesine kapılmakta cabası. Asla farkına varmazlar, dostlarının kuyusunu kazarken görünmez olduklarını düşünürler. Aslında herşey o kadar alenidir ki, bunu ancak dostlarını birbir kaybettiklerinde anlarlar. Ama alçalmanın sınırı olmadığı gibi geri dönüşü de yoktur. Artık dostlar yoktur, bir daha da olmayacaktır. Sadece ve sadece o dipsiz kuyuya hızla düşerken yanına çekebildiği insanlar kalmıştır. Tek ortak paydaları hızla alçalmak olan iki insan. Alçalma bulaşıcıdır, bedeninizin her zerresine yayılır. Önünüzde sadece iki seçenek vardır; ya kalıp hızla düşmek ya da dürüstlüğün, insan olmanın erdemini yüreğinize kazıyıp arkanıza bile bakmadan çekip gitmek. Yalnızca alçalmaya karşı dik durabilenler, insan olmanın erdemini tadabilir.

İnsanlar dik durabilmelidir. Bu herşeyden önce insan olmanın gereğidir. İnsanlar onurunu koruyabilmelidir. Her ne kadar günümüzde onursuzluk bir erdemmiş gibi anlaşılsada, insan her türlü zorluğa, alçaklığa, onursuzluğa karşı dik durabilmelidir. Dostlarının yüzlerine karşı gülenler, arkalarını döndüklerinde ise binbir kurnazlıkla kuyularını kazanlar olsa da gerçek dostların dilinde yalnızca insan olmayı becerebilenler kalacaktır. Alçalmayı seçenlere ise yalnızca pişmanlık ve yalnızlık kalacaktır.

Dibe düşmek öylesine garip bir duygudur ki, bir türlü yükselmek ve alçalmak arasındaki farkı kestiremezsiniz. Hızla alçalırken, daha da yükseklere çıktığınızı düşünerek zafer sarhoşu olursunuz. Anlamanızı sağlayan tek şey vardır, dipteki yalnızlık. Gökyüzüne ulaştığınızı düşünerek, zafer çığlıkları atsanızda ergeç alçalmanın dipsiz kuyusundaki yalnızlığınızın farkına varırsınız. Sizi belki çekip kurtarabilecek dostlarınız artık yoktur, asla da olmayacaktır.

03.06.2009
Ekimci

Buena Vista Social Club - Chan Chan

2009-06-09T09:47:00.006+03:00

Buena Vista Social Club - Chan Chan.mp4 from misswell on Vimeo.

Karanlığa inat umut olmak

2009-06-09T06:45:00.006+03:00

Riyakarlık, alçalma ve böcekleşme. Günümüz insanlarının pek çoğu için sanırım bu kavramlar tanımlayıcı olur. Kapitalizmin yüz yılı aşkın bir süredir bencilliği aşıladığı insanların riyakarlıkla özdeşleşmesi, neredeyse birlikte anılır hale gelmesi çok garip bir durum olmasa gerek. Dürüstlüğün, paylaşımın, özverinin, insancıllığın yok edilmesinin ardından geriye riyakarlığın, alçalmanın ve böcekleşmenin kalmasını doğal karşılamak gerek. Her ne kadar insana umut veren, o klişe sözle " Vay be insanlık ölmemiş" dedirten, artık insanüstü bir gibi görülen insanlar olsa da, dünyanın geri kalanı bencilliğe teslim edilmiştir. Yine de umut her zaman vardır ve sahip çıkılması gerekir. Riyakarlığa, alçalmaya ve böcekleşmeye karşı beraber mücadele ettiğiniz, yoldaşım dediğiniz insanlar bile riyakarlığın pençesine düşse de umut her zaman vardır. Dev bir meşale gibi karşınızda durmaktadır. Yeterki o meşaleye ulaşmaktan vazgeçmeyelim. O meşaleye nefesimizle, ışığımızla güç verelim.

İnsanların riyakarlığa karşı sürekli tetikte olduğu, dostuna, kardeşine sırtını dönemediği bir dünyada yaşıyoruz. Paylaşımın, dostluğun, insancıllığın sadece hayallerde olduğunu sanıyoruz. Kısacası bencillik öyle damarlarımıza işlemiş ki daha güzel bir dünyanın hayalini bile kuramıyoruz. Yakınmıyorum, yakınmamalıyız; çünkü bir pisliğin içinde yaşıyorsak, "dostum" diyebileceğimiz bir insan bile bulamıyorsak hepimiz eserimize iyi bakmalıyız. Bu pislik bizim eserimizdir. Sahip çıkamadık ya da sahip çıkmak istemedik. Peki bir avuç pislik dışında elimizde kalan nedir! Koca bir hiçlik. Karanlığa meşale olabilirdik, kollarımızı sonuna kadar açıp göğsümüzü siper edebilirdik, yapmadık. Boş verdik; riyakarlık, bencillik dostlarımızı, arkadaşlarımızı kuşatırken sadece bakmakla yetindik. Çemberin dışında kaldığımız için şükrettik Dostlarımızı da çemberin dışında çekmedik. Birgün çemberin bizi de içine alabileceğini düşünemedik.Suçluyuz, hepimiz suçluyuz. Bu pislik bizim eserimizdir.

İnsanların gülüp eğlenirken bile sırtından vurulma korkusuyla yaşadığı bir dünyada yaşıyoruz. Maskenin altındaki yüzü göremiyoruz. İnsanlara güvenmekten korkuyoruz. Yoldaşım dediğiniz insanların bile ilk fırsatta gerçek yüzlerini size gösterdiklerinde onlara inat yılmamalıyız. Karşı karşı aydınlık olmak çetin bir mücadele, o kadar çetin k, mücadele arkadaşınız bile karanlığın içinde kaybolup gidebiliyor. Yine de karanlığı dağıtan ışık güzeldir. Tıpkı elde edeceklerimiz gibi. Karanlığın içinde yok olup gidenleri umursamazsınız.Sizin amacınız yücedir, karanlığa koşanlara inat ışığınızla karanlığı dağıtarak yürürsünüz. Hem de arkanıza bile bakmadan.

Bir avuç pisliğin içinde debeleniyoruz, karanlığın içinde burnumuzun ucunu bile görmeden yol almaya çalışıyoruz. Yine de herşey bitmiş değildir, umut her zaman vardır. Yeterki karanlığa meşale, umuda nefer olalım.

02.06.2009
Ekimci

Toprak Altından Sesler

2009-06-07T18:21:00.008+03:00

Üzerime atılan kilolarca toğrağın altından yazıyorum. Anlatılanlar ağıtların ve haykırışların, anlaşılmaz duaların çok sonrası. Sonsuz karanlığın, çürük kokusunun, didik didik edilen etimin acısının içinden sesleniyorum. Zamanın olmadığı, ışığa kavuşmanın asla mümkün olmadığı bir dünyanın içerisindeyim. Güneş ışığına olan özlemin, dünyanın kokusuna olan ihtiyacın asla giderilemediği bir dünyadan yazıyorum, toğrağın altından.

İlk önce göz çukurlarım boşaldı, gözyaşlarım olup akıp gittiler. Toprağın her zerresine karışıp gittiler. Gözlerim üzerime atılan ölü toprağımdır. Tıpkı kulaklarım, burnum ve bedenimin herbir hücresi gibi. Toprak benim bedenimdir. Bedenim her çiçeğin dallarında, her insanın soluk alıp verişindedir. Benim dünyam toprak, sonsuz karanlık, çürümüş bedenlerin kokusudur.

Işığa kavuşamasamda yukarıda güneşe karşı kollarını martılar gibi açanlar var. Denizin kokusuyla ciğerlerini dolduranlar, martıların çığlıklarını dinleyenler var. Benimse ne güneşi görebilecek gözlerim, ne denizin kokusunu ciğerlerime çekebileceğim burun deliklerim, ne de martıların sesini işitebilecek kulaklarım var. Sadece karanlık, çürümüş etin kokusu ve ölülerin çığlıkları. Bana kalan bunlar işte. Özgürlüğüm elimden alındığından beri hasretim dünyanın karmaşık gürültüsüne, hasretim binbir kokusuna, hasretim güneşin,ay'ın ve yıldızların ışığına. Yine de yukarıda olabilirdim, dünyanın binbir güzelliğinin tadını çıkarabilirdim. Ama hayır, ben burdayım. Dünyanın tadını çıkaranlar varken, ben burdayım.Sonsuza kadar karanlığa mahkumum.

Sizlere sonsuz karanlığın içerisinden yazıyorum. Ölülerin akıl almaz çığlıklarının sonsuza dek sürdüğü bir dünyadan sesleniyorum. Bu çığlıklar pes etmişlerin, umudunu yitirmişlerin pişmanlık çığlıklarıdır. Yukarıdakilerden biri olamamanın verdiği pişmanlığın çığlıklarıdır. Kazanacakları dünyaya rağmen; karanlığa, ölülerin çığlıklarına, çürümüş etin kokusuna mahkum olanların çığlıklarıdır.

İşte bende onlardan biriyim. Sonsuz karanlığa, ölülerin çığlıklarına, çürümüş etin kokusuna mahkumum.

Dünyayı kazanabilirdim, ama hayır, buradayım. Sonsuza dek burdayım.

25.05.2009
Ekimci

Donmuş Bebek

2009-05-10T11:24:00.008+03:00

Donmuş bir mamut, 40 bin yıl sonra hemen hemen kusursuz bir halde gün ışığına çıkıyor ve yok olan bir türe dair ipuçları sunuyor.

Bir Annenin Kaybı Mamut sürüsü coşkun akan nehre doğru ilerliyor. Bir yavru, annesinin kocaman bacaklarının dibinde, arada bir hortumuyla onun uzun, parlak bacak tüylerine hafifçe dokunarak yürüyor. Gökyüzü masmavi; Buzul Çağı dünyasının kuzey yarısı boyunca uzanan 18 bin kilometre enindeki bozkırda okyanus dalgaları gibi kabaran otlar kuru bir rüzgârla hışırdıyor. Uzun kış mevsimi sona ermiş; havada kuş sesleri ve nemli toprak kokusu asılı. Belki de güneşin sıcak yüzü annenin dikkatini bir an için dağıtıyor ve yavrusunun izini kaybediyor. Bebek, suya doğru ilerliyor. Nehrin kaygan kıyısında tökezleyip kil, kum ve henüz erimiş kardan oluşan bir bulamacın içine kayıveriyor. Kendini kurtarmak için çabalıyor ama, her çırpınışı onu daha da derinlere çekiyor. Gözleri, ağzı ve hortumuna çamur giriyor; kafası karışan yavru güçlükle soluk almaya çalışıyor ama ağzı hava yerine balçıkla doluyor. Aksırıp tıksıran, öğüren, panik içindeki yavrudan tüyler ürpertici bir çığlık yükseliyor ve bu sesi duyan anne, koşarak ona doğru geliyor. Tüm gücüyle solumaya çalışan yavrunun soluk borusuna dolan çamur, nefes almasını engelliyor. Anne, nehrin kıyısına ulaştığında yavru artık buz gibi bataklığa yarı gömülmüş halde; takatsizce debeleniyor ve şoka giriyor. Nehir kıyısında çığlıklar atarak çaresizce dönüp duran anne, sürünün geri kalanını da oraya çekiyor. Ve yavru, tümünün gözleri önünde, dibe batıyor. Gece iniyor. Sürü kıyıdan uzaklaşıyor, ama anne oyalanıyor. Ay ışığı onun kambur gölgesini parıldayan çamura yansıtıyor. Ay gözden yitiyor; buz gibi gökyüzünde yıldızlar ışıldıyor. Şafak sökmeden hemen önce anne, toprağın yavrusunu yuttuğu noktaya son bir kez bakıyor, sonra dönüyor, kuzeye, yazlık otlaklara yönelen sürünün peşine düşüyor.

Keşif 2007 yılının Mayıs sabahlarından biri. Nenet halkından olan Yuri Hudi adındaki bir rengeyiği çobanı ve üç oğlu, Kuzeybatı Sibirya'da, Yamal Yarımadası'nda, Yuribey Nehri'ndeki bir kıyı dilinde, minik bir cesedin başına toplanmış, konuşuyor. Bu tür bir hayvanı daha önce hiç görmemiş olsalar da, onu, kendi insanlarının karanlık kış gecelerinde söylediği şarkılardaki öykülerden gayet iyi tanıyorlar. Bebek bir mamont bu, yeraltı dünyasının donmuş karanlığında -aynen Nenet halkının tundrada rengeyikleri gütmesi gibi- cehennem tanrıları tarafından güdülen hayvan... Hudi, daha önce de pek çok kez mamut dişi görmüş. (Nenetler her yaz bu bal renkli, ağaç dalını andırır, kıvrımlı mamut dişlerinden bolca bulur.) Ama bu hayvanın tamamını, hem de böylesine ürkütücü derecede iyi korunmuşunu hiç görmemiş. Kılları ve tırnakları dışında, her şeyi kusursuz bir biçimde yerli yerinde. Hudi huzursuz. Bunun önemli bir keşif olduğunu seziyor; başkalarının da bilmesi gereken önemde bir keşif. Ama ona dokunmayı kesinlikle reddediyor, çünkü Nenetler mamutların felaket alameti olduğuna inanır. Hatta bazı Nenetler mamut bulan insanların erken öleceğini söyler. Hudi cehennem güçlerini yatıştırmak için yavru bir rengeyiği kurban etme ve toprağa votka dökme sözü veriyor. Ama önce, dış dünyada yol yordam bulma konusunda kendisinden daha bilgili olan eski dostuna danışmak üzere 240 kilometre güneye, arkadaşı Kirill Serotetto'nun yaşadığı küçük bir kasaba olan Yar Sale'ye gidiyor. Serotetto, öyküsünü dinledikten sonra onu kapıp kasabadaki müzenin müdürüyle tanıştırmaya götürüyor ve müze müdürü de yerel yetkilileri, Hudi ve Serotetto'yu helikopterle Yuribey Nehri'ne götürmeleri konusunda ikna ediyor. Ama kıyı diline vardıklarında, mamut çoktan yok olmuş bile.

Devler Ülkesi Mamutlar, ataları yaklaşık 3,5 milyon yıl önce Afrika'dan göç edip Avrasya boyunca yayılan, ağaçlık, savana ve step coğrafyalarına uyum sağlamış Mammuthus cinsinden bir soyu tükenmiş filler grubudur. Bu hortumlu memelilerin en ünlüsü kıllı mamut, yani, günümüz fillerinin yakın akrabası ve onlarla yaklaşık aynı boyda olan Mammuthus primigenius'tur. Kıllı mamut, ilk olarak orta Pleyistosen'de, 400 bini aşkın yıl önce, olasılıkla kuzeydoğu Sibirya'da ortaya çıktı. Sık kıllı postu, 90 santimi bulan koruyucu kılları ve küçük, kürk astarlı kulaklarıyla soğuğa çok iyi uyum sağlamıştı. Daha çok, kavga etmek için kullandığı devasa, kıvrımlı dişleri, belki kar altında yiyecek bulmaya da yarıyordu. Mamutlar genelde günümüze dek donmuş olarak gelen tortullarda öldükleri ve bu tortulların içinde gömülüp kaldıkları için, kalıntılarının büyük bölümü -özellikle Sibirya'daki permafrostun (daimi donmuş toprağın) engin derin dondurucu ortamında- modern çağa kadar gelebildi. Aslında, Nenetlerin yeraltı dünyasına ilişkin öyküleri doğru: Sibirya'da toprağın altı kıllı mamutlarla dolu. Gerek sözü edilen o kıvrımlı dişleri, gerekse diğer dişleri ve kemikleri, yüzlercesi, her yaz buz eridiğinde, on binlerce yıldır içinde yattıkları donmuş topraktan erozyonla kurtulup, nehir ve göl kıyılarında ve deniz kıyısı boyunca belirmeye başlıyor. İlk kıllı mamut cesedinin, botanikçi Mikhail İvanoviç Adams tarafından 1806'da Sibirya'da ortaya çıkarılmasından bu yana, yumuşak dokusu olan on kadar örnek daha bulundu ve aralarında -yeni doğandan başlayıp bir yaşa kadar bir yaş aralığında olan- birkaç yavru da var. Ancak hiçbiri, Yuri Hudi'nin Yuribey Nehri'nde bulduğu -ve şimdi kaybettiği- örnek kadar eksiksiz değil.

National Geographic Türkiye

Bandista: İsyana Ses Verenler

2009-05-08T19:50:00.005+03:00

Haydi Barikata! Haydi Barikata!
Ekmek,Adalet ve Özgürlük İçin!

"Bandista bir aralık, bu darlık bu basmakalıp, bu ayık kafayla esrik taklitleri, bu aramızda yaşayan katilleri teşhir etmek gerek dedi evde uyuklarken. Uyanmak gerek dedi önce kendi kendine, evde bir gitar çaldı manuş, klarnet aktı meyanlı, kaydırmalı, akordeon zaten doldurmuştu köşe bucak, vurmalılar hazırdı "marş"a, başladı ev'in hikâyesi, varyetesi söküp söküp yapmanın.

Bandista evi şenlik kıyamet bir eylem bandosu şimdi ses vermekte ska, balkan, vertov, reggae, eşitlik, özgürlük, cango, votka, adalet, kökler sularından... Bandista evinde geceler gündüz gündüzler denktir geceye, bu evde güneş batsa da dinlenir ev hece heceye. Bu evin odaları geniş uzun dar hayal; bu evde mebzul miktar kapılar kilitsiz gıcırdar. Bu evde koridorlar, sokaklar ve meydanlar, sahneler salonlar dansla sesle hınçla çığlıklar... Bu ev bir dağ başında bir gettoda ya da down-town'da, bu ev dev bir karavan bu evi bulur arayan. Bu evin sakinleri kara kızıl mor renkleri, yeşil sarı turunç ve nar, bu ev binbir bedenle var. Bu ev döker alınteri, bu ev rahim yangın yeri; söndürür kandilleri nice esrik sever evi. Bu evde geçmiş hüzünle değil hüsnü kabulle, bu evde gelecek yokla değil beklenir telaşla. Bu ev tenha bu ev dar-maduman kanma yalan, gözyaşları ağıtlar destanlar epik tasalar, bu evde yasalar değil ses verir yoldaş maison'lar!

* ...Sollte jedoch der deutsche Leser pharisäisch die Achseln zucken über die Zustände der englischen Industrie und Ackerbauarbeiter, oder sich optimistisch dabei beruhigen, dass in Deutschland die Sachen noch lange nicht so schlimm stehn, so muss ich ihm zurufen: De te fabula narratur!
...ama eğer Alman okur, İngiliz sanayi ve tarım işçilerinin durumuna omuz silker, ya da iyimser bir biçimde Almanya'da işlerin bu kadar kötü olmadığı düşüncesiyle kendini avutursa, ona açıkça şunu söylemeliyim: "De te fabula narratur!'

Karl Marx, Das Kapital, Vorwort / Önsöz, 1867

De te fabula narratur, senin hikâyeni anlatıyorlar... bize söyleyeceği bir şey daha vardır: Warensprache'nin [meta dolaşımının dili], metaların dilinden telaffuz edilmiş anlatısını (biteviye kapitalizmin konuşması) tercümesi yeterli değildir: onun yerine başka bir anlatının, yepyeni bir anlamın konulması, kısacası "başka bir hikâyenin anlatılması" gerekir. Bu "yeni hikâyeyi dinlemek" için birçok kulağın dikilmiş olduğunu biliyoruz. Ama diller kendi kendilerine konuşamazlar. Farklı hikâyelerin –neredeyse sayısızca– nasıl olanaklı olduklarını anlamış olmak pek şaşırtıcı gelebilir."

Ulus Baker, Marx'ın Bir Çift Sözü Var, 1996"

Web sitelerini ziyaret ettiğinizde sizi bu cümlelerle karşılıyorlar. Sitenin genel havasından düzenin dışına çıktığınızı anlıyorsunuz. Sermayenin sahte pop kandırmacasının dışında özgür üretime tanıklık ediyorsunuz, en önemlisi de tüm hücrelerinizle,kalbinizle isyan ateşiyle doluyorsunuz. Müziklerindeki isyan havası ve karşıtlık sizi haykırmaya davet ediyor. Sonrasında şarkılarını dinlediğinizde "Dostların Arasındayız" demeden edemiyorsunuz. Sitenin hemen altındaki "armağandır,çoğaltınız,dağıtınız" notu sizi gülümsetmeye ve ısıtmaya yetiyor.İnsanın bile bir ücretinin olduğu düzen şartlarında karşılıksız,yoldaşca bir paylaşım sizi şaşırtsa da, bu düzenin dışında bir paylaşım sizi mutlu etmeye yetiyor. Aslında bu müthiş çocuklar hakkında çok fazla şey yazılabilir ama şarkıları herşeyi anlatmaya yetiyor.

Bandista albümünü indirmek için web sitelerini ziyaret etmeniz yeterli.

Web Site
Myspace

Şarkı Sözleri

haydi barikata
kara fırtınalar sarsıyor göğü, kara bulutlar kör eder gözleri, ölüm ve acı beklese de bizleri, onları yenmek için yürümeliyiz ve en değerli varlığımız özgürlük, cesaret ve inançla savunmalıyız, haydi barikata haydi barikata, ekmek, adalet ve özgürlük için, kalplerimizde, kardeşlerimizle, tüm dünyada büyüyor direniş, haydi barikata haydi barikata, ekmek, adalet ve özgürlük için!

söz: Bandista
müzik: ilk düzenlenişi 1879’a dayanan, ancak 1905 Mayısında Polonya’da işçi kortejlerinin yarı resmi marşına dönüşüp akabinde uluslararası yaygınlık kazanan, Polonya’nın kadim hürriyet ezgilerine dayanan Warszawianka marşı, 36 İspanyasında A Las Barricadas adıyla CNT’nin alamet-i farikasına dönüştü.

Temelde Valeriano Orobón Fernánez’in İspanyolca sözlerinin Türkçe söylenişine dayanan söz bloğu, aynı zamanda bu marşın Türkçe’deki ilk bütünlüklü ve aslına sadık dile getirilişidir. Türkiye devrimci hareketinde –esinlenlemeler ve belli bölümlerin bağlamdışı sözlerle bazı anarşistler tarafından söylenmesi dışında- daha önce kayıt altına alınmamış ve marş bütünlüğünde söylenmemiştir; ayrıca Avrupa devrimci hareketi tarafından da unutulmuş ve Bandista repertuarının beynelmilel dinleyici tarafından en çok talep alan marşlarından biri haline gelmiştir.

özgürlüğe manuş
ne seattle ne cenova ne latin amerika’da, ne hindistan’da bir arayışta, özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük, özgürlük sen nerdeysen orada, ne sokakta ne meydanda ne kampüste ne yolda, ne mahpusta ne torna tezgâhında, özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük, özgürlük sen nerdeysen orada, hem seattle hem cenova hem latin amerika’da, hem hindistan’da bir arayışta, özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük, özgürlük sen ordaysan orada, hem sokakta hem meydanda hem kampüste hem yolda, hem mapusta hem torna tezgâhında, özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük, özgürlük sen ordaysan orada!

söz: Bandista
müzik: İkinci Dünya Savaşı Yunan Direnişinin anonim ezgilerinden olan San Atsalino Teixos'un Django Reinhardt tarzında ve Manuş müziğe bir saygı olarak icrası.

Bandista’nın bir varyete olarak icra ettiği iki benzer, ancak anlamda taban tabana zıt söz bloğu üzerine kurulu bu şarkı, müzikal formu itibariyle de eğlenceli bir marş olarak ilk kez Türkçe’de söylenmektedir.

ille de rumba
dalgaları karşılayan, (rumbara rumbara rumbamba) gemileri andırarak, (rumbara rumbara rumbamba) gövdemizle karanlığı yara yara, ay carmela. çıktık rüzgarları serin, (rumbara rumbara rumbamba) uçurumları en derin, (rumbara rumbara rumbamba) havaları en ışıklı sıradağa, ay carmela. arkamızda düşman gözü, (rumbara rumbara rumbamba) gibi karanlığın yüzü, (rumbara rumbara rumbamba) önümüzde bakır taslar güneş dolu, ay carmela.. dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) dostların arasındayız, güneşin sofrasındayız. dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) dostların arasındayız, (rumbara rumbara rumbamba) güneşin sofrasındayız, (rumbara rumbara rumbamba)

söz: Nazım Hikmet-Güneşin Sofrasında Söylenen Türkü’den (1949) detay.
müzik: Kökleri 19. yy’a dayanan bir halk ezgisi üzerine 36 İspanyasında yazılan sözlerden müteşekkil bu şarkı bugün artık unutulmaya yüz tutmuştur; İspanyolca sözler bazı kaynaklarda Lorca’ya mal edilir.

El Paso del Ebro veya Viva la Quince Brigada adlarıyla da bilinen Ay Carmela şarkısı, marş formu içinde olmasa bile faşizme karşı savaşan İspanyol anarşistleri ve sosyalistleri üzerinde şevk ve umut verici bir etkiye sahipti. Bandista bu şarkıyı Türkçe söylemek isterken, üzerimizde önemli bir etkisi olan başka bir şarkı ve söz bloğu, yani Timur Selçuk ve Güneşin Sofrasında Söylenen Türkü’yü anımsadı ve bir yapı söküp takma faaliyeti sonrasında iki şarkıyı birbiri içine ördü.

her şeyin şarkısı
her şey herkesleşiyordu, herkes her şeyleşiyordu, tarih durmadan yazılıyordu, birden olanlar oldu, bir kırmızı koltukta yatarken, ekranda dziga vertov dönerken, psinoza mavladı birden, şaşkınlık hâsıl oldu, bir çapa bir votka bir ılık meltem, kıbrıs’ta dört ceset bir baker’ken, havariler mitler yazarken, uyku bastırıyordu, meneviş’ten glorya’ya sokak’ta bir votka, kadıköy evinde jacques brel çalmakta, temmuz oldu yaz bitti hoca kalk haydi, tayfa marquiz yolunda, gördüğüne inanma, gördüğüne inanma, gördüğüne inanma, sen!

söz: Bandista
müzik: Bandista

Hocamız, ev arkadaşımız, bize müziği anlamayı öğreten insana dair bir kolaj.

mâyâ
albenisi albeni, albenisi sanki bir, şa lala lala lala la, düşkün bir düşe benzer, heveskâr eğlenceler, burjuvazi büyüler, temaşa verir huşu, sanki bir tavuskuşu, ga gaga gaga gaga ga, gagasında pembe toz, uyku inkâr ve hipnoz, dolce vita ah ne hoş, uyan artık ey uyan, uyan âlem-i reayan, pa papa papa papa pa, patlayan bir volkan ol, şol zulümden çıkar yol, mevcudiyet kavgası!

söz: Bandista
müzik: Amaritzi

Bandista’nın son dönemine ait bu Balkan ezgisi, kabare formuna yakın ve bunu mümkün kılan söz bloğunun tekrarı ve nihayetinde Enternasyonel marşına yapılan bir göndermeyi içermektedir. Hint mitolojisinde dünyanın aldatmacası anlamına gelen mâyâ kavramı, burjuvazinin ayartıcı çekiciliği, hafızasızlık, duygular dünyasına hitap eden sanatsal üretimler ve gösteri toplumuna dair bir beyanı kapsayacak şekilde kullanılmıştır, yine bu mitologya mâyâ’nın büyüsünden kurtuluşu bir uykudan uyunmakla özdeşleştirmektedir, buradan da Enternasyonel’in ‘uyanmak’ göndermeli giriş bölümünün kendimizce tekrarını sunmamızın imkânı doğmuştur.

aim
hayat denilen kavgaya girdik, emin adımlarla yürüyoruz, biz bu karanlık yolun sonunda, doğacak güneşi görüyoruz, dağları aşıyor, bak yakınlaşıyor, kızıl yıldız, zafer kuşu, bu bir rüya değil, bu bir hülya değil, yıldızıdır kurtuluşun, kara deryalarda bir fenersin, senin ışığınla yürüyoruz, biz bu karanlık yolun sonunda, doğacak güneşi görüyoruz, fabrikalarda biz, tarlalarda biziz, biziz hayatı yaratan, dil farkı bilmeyiz, din farkı bilmeyiz, sanki doğduk bir anadan, anamız amele sınıfıdır, yurdumuz bütün cihandır bizim, hazırlandık o büyük kavgaya, başta bayrağımız sosyalizm, bayrağını yükselt, daha daha yükselt, yükselt bayrağı yukarı, bugüne vuralım, yarını kuralım, kaldıralım sınırları, bugüne vuralım, yarını kuralım, kaldıralım sınıfları!

söz: Yoldaşlarımız
müzik: 1920 yılında Kızıl Ordu’nun Beyazlara karşı verdiği mücadeleye dair bir övgü olarak Samuel Pokrass tarafından düzenlenen Belaia armiia, chiornyj baron [Beyaz Ordu, Kara Baron] marşı, 1927 yılında Temmuz Ayaklanması günlerinde Die Arbeiter von Wien adıyla Avusturya sosyalistleri arasında yaygınlaştı ve ilerleyen yıllarda özellikle faşizme karşı mücadelenin simgelerinden birine dönüştü.

Avusturya İşçi Marşı'nın Türkçe'ye ne zaman ve kim tarafından aktarıldığı bilinmemektedir. Bandista aim [niyetimiz] olarak andığı bu marşı köklere bir saygı ve mücadelenin ve kendimizi ifade tarzımızın yıllar geçmesine rağmen nasıl da esasta aynı kaldığını vurgulamak için en bilindik haliyle icra etmekte, yeni muhalefet kuşağı ile geçmiş arasında bir bağ kurmayı amaçlamaktadır.

kara çocuk raksı
djelem, djelem, lungone dromensa, maladilem baxtale romensa, ay, romale, ay, chavale, nice nice yıllar boyunca, nice yüzler gördüm ömrüm boyunca, bir bardağa şarap dolunca, bir bahçede ah o ateş yanınca, bak o çocuklar, bak raksa başlar, kara deri ve uzun elleri, o çocuklar kuytusunda şehirlerin, ötesinde gündüzün ve gecelerin, menzil bizim ah o cennet bahçeleri, bak o çocuklar, bak raksa başlar!

söz: Bandista
müzik: Roman geleneksel

1971’de ilk Dünya Roman Kongresi’nde ulusal marş olarak kabul edilen bu şarkı, yüzlerce Roman grubu ve topluluğu tarafından temelde Jarko Jovonovic sözleriyle yorumlanmış, çeşitlenmiş ve sınırlar aşmıştır. İlk kez Türkçe sözlere sahip olan şarkı bizim için ‘yolcu’luğa ve topraksızlığa dair bir övgüdür, marşımızdır.

hiçbir şeyin şarkısı
bir sokağın ortasında yatıyor, yoldaşları kenti altüst ediyor, carlo kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, şimdi bayrak üstünde salınyor, bize miti değil fikri yetiyor, mahir kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, bir kimsesiz mezarında yatıyor, katilleri şimdi resim yapıyor, veysel kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, bir kaldırım ortasında yatıyor, yarasından yalanınız sızıyor, hrant kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, hürriyet ve adalet aranıyor, onlar kanun, biz tarihi yazıyor, halklar kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor!

söz: Bandista
müzik: İkinci Dünya Savaşı Kızıl Ordu ezgisi+Ines, Boikot.

Bandista’nın daralanına, kayıplarımıza ve hesap sormaya olan inancımıza, sabaha, uyanmaya ve “o” günlere dair bir heveslendirici, ağıt ve şehitler miti kültürüne karşı, başka türlü bir anmanın mümkünlüğüne dair bir son sözdür.

17 Hippies - Frau von ungefahr

2009-05-08T03:22:00.004+03:00

17 HIPPIES Frau von Ungefähr
by schlowarzel

ÜZÜM HIRSIZLARI

2009-05-08T03:05:00.006+03:00

Üç emekçi iş bulabilmek umuduyla başka bir kasabaya doğru yürürlerken bir üzüm bağına rastlarlar.Hem yorgunluk atmak hem de yiyebilmek için otururlar.

Biri Türktür,biri Kürt,diğeri de Ermeni.İyi arkadastırlar ve birbirlerini severler.Biraz sonra bağın sahibi onları farkeder ve yanlarına doğru gelir.O da zengin bir türktür.Merhabalaşırlar ve birbirlerine isimlerini söylerler,bağın sahibi isimlerden,şivelerden bunların milliyetlerini anlar ve çarçabuk planını yapar.

-Ulan,der Türk'e ve Kürt'e,siz ikiniz müslümansınız,tamam benim üzümümü yediniz,müslümanın malı müslümana helal olsun, ama bu gavura niye yedirdiniz üzümleri?

Şaşırır bizimkiler,ehem kehem ederler ama adam kararlıdır:

-Ben bu Ermeniyi dövecem,der ve dediğini de yapar.Ermeniyi pestli çıkıncaya kadar döver ve bizimkilerin yanına döner.Bizimkiler üzgündürler ama seslerini de çıkarmazlar.Adam biraz havadan sudan konuştuktan sonra Türk'e döner ve sorar:

-Ulan sen Türk değil misin be adam?Hadi sen benim üzümümü yedin,afiyet olsun.Peki bu allahın Kürdüne niye yedirdin,bu yaptığın iş midir senin,ben şimdi bu Kürdü dövecem...

Bizimkini de alır eline,onu da yere serilinceye dek döver.Türk'ün yanına gelir ve başlar konuşmaya:

-Ulan sen ne biçim Türksün,bir başka Türkün malına el uzatmaya utanmadın mı,ulan bizim töremizde üzüm hırsızının cezası nedir bilmez misin,der ve girişir Türk'e,ağzını burnunu kırar,onu da yere serer ve çeker gider.

Bir süre sonra kalkar bizimkiler ve yola koyulurlar.

Yolda Kürt,Türk'e sorar:

-Ula baba.Ben bişeyi anlamamışam,bu adam tek başına bizim üçümüzü nasıl dövmiştir?

Türk yanıtlar:

-Biz yanlış yaptık,dövdürtemeyecektik bu Ermeniyi. Dövdürtmeyecektik, yanlışımız buradadır.

(Necmettin Salaz;Komünist sayı:3 26.01.2001;s.5)

TAKSİM 1 MAYIS ALANIDIR!

2009-05-02T18:00:00.004+03:00

1 Mayıs 2009 from soL video on Vimeo.

Röntgen Sanatı

2009-03-26T23:04:00.004+02:00

Fotoğraf sanatçısı Nick Veasey'in fotoğrafları, alışılmışın dışında bir "derinlik" içeriyor... Özel ekipmanlar, kameralar kullanarak insanların ve objelerin röntgen ışını altındaki görüntülerini çeken Veasey, çektiği bu fotoğrafları kitabında topladı...

Durun Tepişmeyin,Toz Kalkıyor!

2009-03-26T16:48:00.005+02:00

Seçim Şaklabanlıkları Üzerine Bir Yazı

Seçimlerin 29 Martta yapılacağının ilan edilmesinin ardından aylardır bir şaklabanlıktır gidiyor. Seçimlerin siyasal analizine pek değinmeyeceğim,çünkü gerekli organlar yeterince değiniyor.Ben daha çok halkı kandırmakta yarıştıkları gibi,şaklabanlıkta da yarışanlara değinmek istiyorum. Daha önce incelenmemiş bir konu olduğunu düşünüyorum,incelendiyse de ben rastlamadım.Binlerce TL'lik seçim bütçeleriyle birçok aday seçim şarkılarıyla, afişleriyle, bayraklarıyla, pankartlarıyla halkı kandırmanın binbir türlü yolunu arıyor.Yani kafa şişirmek için, o iğrenç tiplerle dolu aday afişleriyle dalga konusu olabilmek için, saçma sapan sloganlarla dolu pankartlarıyla Leman'a konu olabilmek için binlerce TL ortaya saçılıyor. Hele o pop şarkılarından devşirme seçim şarkıları yok mu!Dinlerken ben utanıyorum.Bu insanlar bu şarkıları nasıl beğenip seçim şarkısı yapıyor, şaşıyorum.Yine de öğrenci evi için iyi bir geyik malzemesi olabiliyorlar,belki de tek iyi tarafı budur. Bir de bunların liderleri varki onlar daha beter; iki tanesinin neredeyse birbirlerinin analarına sövmediği kaldı, seçimler biraz daha uzasaydı kesin söverlerdi diye düşünüyorum ama en bombaları tabi ki üçüncüsü, adam konuşmuyor sanki havlıyor,hırlıyor.Köpek besleyenler bunun dilinden daha iyi anlar ama ben çözmekte zorlanıyorum.İddia ediyorum seçimlerin sonucunu kimin daha çok laf soktuğu belirleyecektir.

Gelelim yaratıcılıkta sınırları zorlayan o sanat eserlerine, seçim şarkılarına. Hepsi birbirinden güzel olsa da, aralarında tercih yapmakta zorlansam da, Karayalçın'ın şarkısı gönlümde taht kurdu, ondan vazgeçemem. Barış Manço'nun ''Kara Sevda'' şarkısı müthiş bir yaratıcılıkla harmanlanmış; müzik Barış Manço, söz Karayalçın.

"Karayalçın, Karayalçın
Evet,evet başka kim olabilir ki!"

Karayalçın'ın hesapları başka tabi ki, harkes çakmıyor mevzuyu. Ortalama bir seçmenden Karayalçın'ın beklentisi ''Yav Karayalçın sen bizi güldürdün, al oyumu vereyimde allahta seni güldürsün" cümlesidir. Karayalçın'ın hesabı budur herhalde, yoksa ciddi ciddi bu şarkıyı propaganda şarkısı yapar mı sayın Karayalçın.Yok canım, yapmaz tabi. Yine de Kılıçdaroğlu kadar uyanık değildir Karayalçın, bakın Kılıçdaroğlu beleşe kaptı şarkıyı Onur Akın'dan.Karayalçın kimbilir ne kadar ödedi bu şarkıya ama verilen paraya değmiş doğrusu. Peki Saadet Partisi adayları Karayalçın'dan geri kalırmı! "Fark Var!" diyerek hemen koymuşlar farklarını. Diğer adaylardan farklarını anlatabilmek için; ana fikri zor anlaşılan bir şarkı seçmişler, tabi anlayana. Yine de Karayalçınla yarışamazlar. Aralarında kocaman bir fark var.Belki de söz konusu seçim şarkıları olunca Karayalçınla yarışacak tek aday, Demokrat Parti'nin Afyon adayıdır. Diğer illerde aynı şarkıyı kullanıyorlar mı emin değilim ama Afyon'da Fatih Ürek'in "Hadi Hadi"siyle meydanları inletiyorlar. Sözler yine değiştirilmiş. Seçmeni "Hadi Hadi" diyerek,sırtından itercesine oy vermeye teşvik eden bir şarkı. Karayalçın'ın stratejisine benzer bir strateji. Bu süreçte belki de tek değişiklik göstermeyen MHP'dir. Aynı tas,aynı hamam; "Asmak lazım,kesmek lazım" türünde şarkılarla dolanmaya devam ediyorlar.

Birde bunların afişli,pankartlı işkenceleri var.Bazıları Sam Amca gibi seni işaret ediyor,sen bittin demeye getiriyor.Bazıları da halktan ne kadar çalıp yediğini kanıtlamak istercesine o yağlı göbeklerini gösteriyor. Hadi bunları geçtim, insan yine de bunlara katlanabiliyor. Peki AKP adaylarının o Tayyipvari bıyıkları, işte bunlar hiç çekilmiyor. Bu afişleri gördüğün zaman yolunu değiştireceksin, sabah ki yediklerini çıkarmak istemiyorsan.Hiçbiri muhtar adaylarının vesikalıklarındaki gibi samimi değil.Resimlerinde her ne kadar yaratıcılık olmasa da, bunu seçim sloganlarındaki yaratıcılıkla gideriyorlar. " Su gelir güldür güldür,oyları verde sen bizi güldür" tarzında sloganlarla yaratıcılıkta sınır tanımıyorlar. Bu sloganları bulduktan sonra " evreka,evreka" sokağa fırlamışlardır herhalde. Böyle müthiş sloganlar kimin aklına gelirdi ki.

Seçimlerde mi yoksa,sirktemiyiz hiç kimse kestiremiyor.İnsanın "Seçim şarkılarını da,afişlerini de, sloganlarını da al git" diyesi geliyor. Adamlar, nasıl bir cesaretse halka alenen "hayvan" diyebiliyor.Halkımız da bu adamları %47 ile ödüllendiriyor. Garip bir ülkede yaşıyoruz.Ruh sağlığım bozulmadan umarım bu seçimleri de atlatırım.

23.03.2009
Ekimci

Yurtsever Cephe AKÜ Öğrenci Birliği 15 Martta “Ya Osmanlı’ya Dönüş,Ya Sosyalist Cumhuriyet’’ Mitingindeydi

2009-03-25T23:39:00.004+02:00

Afyonlu Yurtseverler 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Gününü Kutladı!

2009-03-25T23:03:00.004+02:00

Afyon İzlenimleri

2009-02-28T08:08:00.003+02:00

Afyon'un meşhur olaylı mahallesi Çavuşbaş...Hava kararmadan gittiğinizde pek sorun yaşamıyorsunuz ama hava karardıktan sonra pek dolaşmamanız gerekiyor.Genellikle tarihi evleriyle ünlüdür,bir de tabi ki varoş efsaneleriyle.Tarihi evlerinin birçoğu 1900'lerin başlarında yapılmıştır.Önceleri daha eski yapıları olduğu ama 1900'lerin başlarındaki büyük yangında hepsinin yandığı ve tekrar yapıldığı söyleniyor.Burası Mevlevi Camii'nin olduğu sokak,Mevlevi Camii Konya'dan sonraki en büyük Mevlevihane'dir.

Tarihi evlerin gösterişli olanları Restore ediliyor ama bazıları da böyle kaderine terk ediliyor.Bu mahalle Çavuşbaş'ın şanslı mahallelerinden en azından evler biraz daha bakımlı görünerek yoksulluğun üzerini örtüyor.Yukarılara çıkıldığında gerçek yoksullukla kaşılaşıyorşunuz."İnsanlar bu evlerde nasıl yaşıyor?" diye soruyorsunuz kendinize.Tek başına yemediği için ben çıkamadım o ayrı.

Bu evde talihsiz evlerden...Genellikle tescilli yapılar olduğu için tek çivi bile çakmak yasaktır.Devlet tarafından restore edilmesi beklenmektedir,tabi bu arada içinde oturan insanlara damı akan,pencerelerden giren soğukla bir türlü ısıtılamayan bir evde oturmak kalmaktadır.

Bu bücürde kendi deyimiyle ''Abdollah" her Çavuşbaş yolculuğunda ''Para viiii'' diye fırlar bir yerlerden.Her seferinde de kapar 1 lirayı kerata.Beni mi izliyor anlamış değilim.

Abdollah'la abisi yine kesmişler önümü para istiyorlar.Abdollah yetmiyor bir de abisi çıkıyor.Bir o kadar da uyanıktır bu üçkağıtçılar,1 lira veriyorsun yetmiyor,öbürü de istiyor.

Bazılarının da böyle dünya umrunda değil,taşı incelemeye girişmiş.Bu tarafa bak diyoruz, sadece ''cıkkk".Hiç keyfini bozmuyor kerata.

Birde böyle kamerayı gördüğü gibi topuklayanlar var tabii.

Şimdilik bu kadar.Çavuşbaş için söylenebilecek aslında iki şey var,yoksulluk ve tarih.Bu arada bazı fotoğraflar bizim Canan aittir,sonra "emek hırsızı" durumuna düşmeyelim.

Afyon’da paralı eğitime karşı eylem

2009-02-28T01:13:00.006+02:00

Afyon Kocatepe Üniversitesi Yurtsever Cephe Öğrenci Birliği, hiçbir yasal zemini olmadan öğrencilerden bağış adı altında toplanan paraların geri iade edilmesi için basın açıklaması gerçekleştirdi.

Afyon Kocatepe Üniversitesi öğrencilerinin parasız eğitim talebiyle Pazartesi günü başlattıkları imza kampanyasında yüzlerce imza toplandı. “Paralı eğitime karşı sesimizi yükseltiyoruz!” denilerek yapılan basın açıklamasında öğrencilerden bağış adı altında zorla toplanan paraların iade edilmesi ve bir daha böyle bir uygulamaya gidilmemesi istendi.

Özel güvenlik görevlileri, üniversite yönetimi ve polisin engelleme çabalarına rağmen gerçekleştirilen açıklamada, harçların, kayıt paralarının ve yaz okulunun kaldırılması istenirken bütünleme hakkının verilmesi, öğrencilere ücretsiz ulaşım, barınma ve yemek hakkının verilmesi talepleri dile getirildi.

Öğrenciler “Eşit, parasız, bilimsel eğitim!”, “Zorunlu bağışa hayır!”, “Müşteri değil, öğrenciyiz!”, “Sermaye defol üniversiteler bizimdir!” sloganları eşliğinde basın açıklamasını sonlandırdı. Eylem sonunda ÖGB ve Üniversite Yönetiminin faşist güruhu kışkırtması ve Yurtsever Öğrencilerin üzerine saldırtmaya çalışması dikkat çekti.

Basın Açıklamasının Tam Metni

“Para girdiği yeri kirletiyor. Üniversiteye ve eğitime giren paranın ise bir ülkenin gününü ve geleceğini nasıl tahrip ettiğini gün be gün daha vahim bir şekilde yaşıyoruz.

Üniversiteye giren para hepimizi bir çözümsüzlüğün ortasına itiyor. Dershanelerle, harçlarla, kayıt paralarıyla, ders kitaplarıyla, özel yemekhane ve kantinlerle, ulaşım ve barınma sorunlarıyla, özel okullarla, kısacası bir kördüğümle cebelleşip duruyoruz. Bunlarda yetmezmiş gibi piyasacı okul yönetiminin hiçbir yasal dayanağı olmadan öğrencilerden zorla topladığı bağışlarla karşı karşıya kalıyoruz.Birçok öğrencinin temel yaşam ihtiyaçlarını bile karşılamakta zorlandığı açıktır.Özelleştirilen kantinleriyle,ardı arkası gelmeyen ulaşım zamlarıyla ve barınmak için bir servet ödenen yurtlarla temel yaşam ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan öğrencilerin sırtına bir yükte rektörlük tarafından vurulmaktadır.Hiçbir yasal dayanağı olmamasına rağmen zorla öğrencilerden toplanan bağışlar öğrencilerin ve emekçi ailelerinin daha da çaresizliğe itilmesine neden olmuştur.

Sonunda bize kalan, bu kördüğümün ve çözümsüzlüğün bir parçası olmak değil mi? Ya bu kaosun ortasında para hırsıyla kişiliğini kaybetmiş, kendine bu çarkta bir yer edinmeye çalışan insanlar olup çıkıyoruz, ya da işi ve aşı olmayıp “böyle gelmiş böyle gider” diyen milyonların arasına karışıyoruz. Sonra da, bu kahrolası sömürü düzenini, paranın saltanatını yaratanlar “ekonomik krizi fırsata çevirebiliriz” diyerek içine düştüğümüz durumu, bizim kanıksayışımızı fırsata çeviriyorlar. Gözümüzün içine baka baka dalga geçiyorlar. Ara sıra şikayet edenleride ikna edecek bir yol buluyorlar. Ya kömürle, ya polis copuyla…

Kanıksayanın şikayet etmeye hakkı yok…

Paracıklarıyla, sömürü düzenleriyle, içine itildiğimiz geleceksizlikle bir derdimiz var elbet.Ancak “ böyle gelmiş böyle gider” diyenle de derdimiz var.

Çağrımız onuruna, geleceğine ve ülkesine sahip çıkan öğrenci arkadaşımıza.

Üniversitemizden, yurdumuzdan, yemekhanemizden, kampusumuzden, bölümümüzden paranın kirini silelim…

Mücadele etmeyen, ülkesini ve geleceğini kaybeder. Üniversitesinde paranın saltanatına baş kaldırmayan geleceğine sahip çıkamaz. Okulundan paranın kirini silenin ise kazanacağı bir gelecek var.

Üniversitemizden paranın kirini silmek için;

· Bağış adı altında zorla toplanan paralar tüm öğrencilere geri iade edilsin ve bir daha böyle bir uygulamaya gidilmesin

· Tüm harçlar, kayıt paraları ve paralı kırtasiye işlemleri kaldırılsın

· Ders kitapları ve ders araç-gereci ücretsiz olarak dağıtılsın

· Öğrencilerin başarısızlıklarını bir kazanç kaynağına çevirmek üzere düzenlenen yaz okulu uygulamaları kaldırılsın, bütün öğrencilere ücretsiz bütünleme hakkı verilsin

· Öğrencilere ücretsiz yemek verilsin, özelleştirilen yemekhane ve kantinler üniversitelere devredilsin

· Öğrenim ve harç kredisi borçları iptal edilsin

· Ücretsiz ulaşım sağlansın

· Özel üniversitelere devlet bütçesinden yapılan her türlü destek derhal kaldırılsın ve devlet üniversitelerine ayrılan bütçe gereken şekilde artırılsın

· Özel üniversiteler devletleştirilsin, eğitim her düzeyde ücretsiz olarak verilsin

Gün mücadele günüdür, harekete geçme günüdür. Gün boyun eğmeme günüdür.Bizler tüm bu piyasacı ve haksız uygulamalara karşı çıkmadığımız sürece toplanan zorunlu bağışları meşrulaştırmış ve bu uygulamaların sürekli hale gelmesine yardımcı olmuş oluruz. İşe parayı üniversiteden def ederek başlıyoruz. Toplanan tüm bağışlar geri ödenene ve tüm haklı taleplerimizi kazanana kadar mücadeleyi yükseltiyoruz.”

Eylem Resimleri

Türkiye solunun eleştiri hastalığı

2009-02-27T23:42:00.007+02:00

Öncelikle eleştirinin herzaman olması gerektiğini vurgulamak gerek ama ayakları yere basan,ilerletici eleştirinin.Havada kalan,dedikodu üreten,eleştiri olarak sunulan aslında karalamadan öteye gidemeyen tarz sol'a ait değildir.Geçmiş dönemlerde Türkiye solunun eleştirilerde boğulduğunu, bir kısır döngü içerisine girdiğini düşünürsek tespit daha anlamlı olacaktır.Tabi ki bahsettiğim sol'a birşey kazandırmayan, aksine çok fazla şey kaybettiren eleştiri türüdür.Yazının genel çizgiside bu tür üzerinden şekillenecektir.

Geçmiş dönemlerde sol yapıların birbirlerine marksist kavramlar üzerinden kulp takma meraklarını, benim gibi sol tarihe merak duyan pek çok insan gözlemlemiştir sanırım.Reformist,revizyonist,goşist vb...Bu kavramlarla diğer sol yapıları eleştirmek sanırım modaydı.Bu kavramlar yerinde kullanılmış olabilir, büyük oranda haklı da olabilirler ama sorun,güncel sorunlara devrimci-eşitlikçi çözümler bekleyen halka bu kavramlarla gidilmesindedir.Emekçilerin gündemini sınıf kavgasından, örgüt kavgalarına taşımanın gereksizliği sanırım herkesce aşikardır.Devrimci bir yapının sol içi kavgalara kavram üretmekten daha önemli işleri olmalıdır,örneğin emekçilere sınıfsal bir perspektif yaratmak gibi.

Bu eleştiri merakının sol içi kavgaları büyük oranda körüklediği de acı bir gerçektir.Ne yazık ki bu eleştiri merakı Türkiye solunda bir miras olarak hala sürmektedir.Hatta işin cılkını çıkaran, dedikodu üretenler bolca mevcuttur.Diğer örgütleri eleştirmeyi siyasetlerinin merkez noktasına yerleştiren örgütler bile bulunmaktadır.Bu durum acı da olsa Türkiye solunun gerçekliğidir.Siyaset üretememenin, sadece diğer örgütleri diline dolamakla farklı bir siyasi hat çizebilmenin, kadrolarını böyle doyurmalarının ürünü olduğunu düşünüyorum.Yanlış bir tespit olmasını isterdim ama Türkiye solunda böyle yapılar bolca vardır.Kadrolarını örgütler arası düşmanlıkla besleyen birçok yapının sol içi düşmanlığı beslediği açıktır. Bugün Türkiye solunda örgüt düşmanlığı yapmakla övünen, "laf sokarak" örgütsel bir duruş sergilediğini zanneden birçok örgüt militanı cirit atmaktadır.Sosyalizm mücadelesini ana perspektifinden koparıp, insanların gözünde örgütsel kavgalara indirgediklerinin farkında değillerdir.Farklı yapıları eleştirmekten çok, insanlara kendi siyasetlerini anlatmalarının kazanımının bir türlü farkına varamazlar.Araç olarak örgütler arası kavgalar, örgüt eleştirileri kullanıldığında doğal bir süreç olarak yeni kadrolarda bunun üzerinden beslenmekte, yeni yeni örgüt düşmanlarının türemesi de örgütü siyaset üretemeyen bir yapıya sürüklemektedir.Hatta bu durumun sonucu olarak, bazı örgüt militanları diğer devrimci yapıların önünü kesmeyi kendisine görev edinmiş durumdadır.Diğer örgütün eyleminden önce elini daha çabuk tutarak ondan önce eylem yapmak gibi durumlar bizzat şahit olduğum durumlardır.Eleştirilen örgütün siyasetini ya da eylemini ismini bile değiştirmeye gerek duymadan kopyalamak başka bir absürd noktadır.Benim çoğu zaman gülüp geçtiğim ama çoğu zamanda ciddi sonuçlar doğuran bir durumdur.

Çoğu zaman ilgili örgütün tek bir yayını bile takip edilmeden sadece başlıklar üzerinden tonlarca eleştiri düzülmektedir.Amaç sadece "lafı gediğine oturtmak"tır,siyasetin üretilemediği noktada kadroları diğer örgütler üzerinden tatmin etmektir. Karşılaştırma becerisine sahip bir okurun bir daha o örgütün yanından bile geçmeyeceği sürekli gözlerinden kaçmaktadır. Türkiye solunda örgütler arası ilişkilerde ciddi bir kirlilik vardır, bu kirliliğin temel sebeplerinden biri de karalamaya varan eleştiri tutkusudur. Bu durum Türkiye topraklarında çok anlamlı işler yapacak olan kadrolarıda kirletmektedir, bu insanların mücadele azmini tüketmektedir.Genel olarak aşılması gereken ciddi bir sorundur,Türkiye solu ayakları yere basan ilerletici eleştiriler yapmayı öğrenmelidir,öğrenmek zorundadır.

Eleştiri mekanizması örgütü ilerlettiği, mücadeleye katkı koyduğu ölçüde anlamlıdır.Devrimci örgütlerin arasındaki eleştiri mekanizması da bu kaygıyla hareket etmelidir.Eleştiri sağlam bir zemine oturtulmalıdır.Eleştirilerin içinde boğulmak, kısır bir döngünün içinde siyaset üretememek devrimci örgütlere göre değildir.Sol kadrolarını örgüt düşmanlıkları üzerinden değil, sosyalizm perspektifinden beslemelidir, sol insanları örgüt düşmanlığı üzerinden değil siyaseti üzerinden içerisine katmalıdır.Evet,sol'un alışkanlıklarından vazgeçmesi kolay değildir,imkansız da değildir.Sol;örgütler arası kavgalarda boğulmayı bırakabilirse,eleştiriden çok siyaset üretmeye zaman ayırabilirse ancak o zaman ülke topraklarına ciddi anlamda kök salabilir.Sol'un önündeki tıkanıklığı aşmanın yolu birazda buradan geçmektedir.Her sol yapı, diğer yapılarla olan ilişkilerinde sorumluluk duygusuyla hareket etmelidir, eleştiriler söz konusu yapıyı ilerletme, genişletme kaygısının ürünü olmalıdır.Sol,birbirine değil,sermaye sınıfına seçenek oluşturmalıdır.Bunun dışında sol'un başka şansı yoktur.Türkiye halklarının gözünde sol'un seçenek olmasının yolu buradan geçmektedir.

25.02.2009
Ekimci

İşte Yeni Canlılar

2009-02-17T02:18:00.005+02:00

Amerikalı ve Filipinli bilim adamları, daha önce bilinmeyen 50-100 tür deniz canlısını keşfetti.

Enternasyonal’in Serüveni

2009-02-14T17:49:00.006+02:00

Uyan artık uykudan uyan…

Paris Komünü’nün Kanlı Hafta ile sona ermesinden hemen sonra, Komün’e aktif bir şekilde katılan ve temsilci seçilerek Komün Kamu Hizmetleri üyesi olan tekstil işçisi Eugene Pottier2in ‘’Enternasyonal’’ şiirini 29 Haziran 1871 günü Paris’te saklanmakta olduğu bir evde kaleme aldığı söylenir.

Pottier,4 Ekim 1816 günü Paris’te yoksul bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmişti.Bütün ömrü boyunca nakliye, ambalaj ve kumaş baskı işçiliğinin yanı sıra, şiir ve şarkı söz yazarlığı ile de uğraştı. İlk şiiri olan ‘’Yaşasın Özgürlük’’ü 1830 yılında yazdığında, daha henüz 14 yaşında bir çocuktu.1848 Devrimi’nde aktif bir rol aldı ve sokak çatışmalarına katıldı.1867 yılında Desen Atölyeleri Sendikası’nı kurarak,1.Enternasyonal’e üye yaptı.18711’de Paris Komünü’nün dağıtılması üzerine,önce İngiltere’ye ardından da Amerika’ya sığınmak zorunda kaldı.Fransa’ya ancak 1880 yılında geri dönebildi. Paris’te bir yandan Fransız İşçi Partisi’nin kuruluşuyla,diğer yandan da şiirlerini yayına hazırlamakla uğraştı.İlk şiir kitabını 1884 yılında,ikinci kitabı Devrim Şarkıları’nı ise 1887’de yayımladı. ‘’Enternasyonal’’ şiiri aslında Eylül 1870’te kaleme alınmıştı.Şiire son şeklini ise Komün üyesi Gustave Lefrançais vermişti.Komün dağıtılınca, Pottier şiiri Lefrançais’ye ithaf etti.Bu arada, Gustave Lefrançais gıyabında ölüme mahkum edilmiş ve çareyi Pottier gibi yurtdışına kaçmakta bulmuştu.

Şiirin 29 Haziran 1871 günü Pottier Paris’te saklanırken yazıldığı söylentisi devrimcilerin romantizminden kaynaklanıyordu.Yıllarca kulaktan kulağa söylenerek ve ezberlenerek yayılan şiir,ilk kez 1871 yılında yayımlandı.’’Kalkın,ey dünyanın lanetlenmişleri’’(‘’ Debout,les Damnes de la terre’’) dizesiyle başlayan şiir ‘’Dün bir hiçtik,şimdi her şey olalım ‘’(‘’Nous n’etions riendonc,soyons tout’’) dizesiyle doruk noktasına ulaşmıştı.1882 yılında Fransız İşçi Partisi’nin kurulmasından sonra,partinin en güçlü olduğu yörelerden Lille’de parti temsilcisi olan Gustave Delory’nin isteği üzerine Belçika’lı bir tornacı ve sanayi işçisi olarak Pierre Dogeyter 15 Temmuz 1888 günü Pottier’in ‘’Enternasyonal’’ şiirini besteledi.Marş ilk kez 23 Temmuz 1888 günü Lille’li işçiler tarafından Sendika Odası’nın düzenlemiş olduğu bir toplantıda seslendirildi.Degeyter ve arkadaşları boş vakitlerinde bir bandoda çalışıyor ve düzenlenen çeşitli siyasi toplantılarda konserler veriyorlardı.Marş tam sekiz yıl sonra ikinci kez,Til şehirnde Jules Guest’in önderliğindeki Fransız İşçi Partisi’nin 14. kongresinde çalındı.Kongreye katılmış olan delegelerden,marşı hemen ezberleyerek kendi bölgelerinde yayılmasını sağlamaları da istenmişti.

1917 Ekim Devrimi’nden sonra V.İ.Lenin’in önderliğinde kurulan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği, ‘’Enternasyonal’’i kendi milli marşı olarak benimsedi.Daha sonra,Stalin döneminde 15 Mart 1944 günü Sovyetler Birliği Ulusal Marşı (‘’Gimn Sovyetskogo Soyuza’’) ile değiştirildi.1928 yılına gelindiğinde, 3.Enternasyonal’in Moskova’da toplanan 6.Kongresi’ne davetli olarak çağrılan besteci Pierre Degeyter kongreye katılan delegeler tarafından çoşkuyla karşılandı.Kongrenin açılışında Degeyter orkestra’yı yönetti ve ‘’Enternasyonal’’ alkışlarla ve coşkuyla tam üç kez üst üste söylendi.Kongrede bulunanlardan Maurice Thorez,sonradan duygularını ‘’Degeyter ile 1928’de Moskova’daki karşılaşmamızı hatırlıyorum.Enternasyonal’i çalan orkestrayı yönetirken gözyaşlarını tutamamıştı ve üç kez tekrardan sonra orkestra üyeleri kendisini kucaklayarak havaya fırlatmıştı.Ağlamayan kalmamıştı,’’ sözleriyle ifade etmişti.28 Haziran 1978 tarihli Aydınlık gazetesinde Sarper Özsan ‘’Enternasyonal Marşı’nın bu gücü hiç şüphesiz en başta ideolojisinden ve bu ideolojinin özümlenerek güzel ve yetkin bir biçimde şiirleştirilmesinden,ikinci olarak da müziğinin,şiirin özüne uygun bir biçimde bestelenmesinden gelmektedir.’’ Demekteydi.Özsan bu çoşkulu yazısını ‘’Dünya proleteryası kendisine armağan edilen değerli şiiri ve müziği bayrak edindi; bugünlere getirdi.Dün yüzlerin,binlerin söylediği Enternasyonal’i bugün milyonlar söylüyor.Yarın milyarlar söyleyecek!’’ sözleriyle bitiriyordu.Gerçekten de çok güçlü sözleri ve çoşkulu bir müziği olan ‘’Enternasyonal’’, zamanla bütün dillere çevrildi ve ‘’Bütün Dünya İşçileri,Birleşin!’’ çağrısına kulak veren bütün dünya işçilerinin uluslarüstü ortak marşı haline geldi.V.İ.Lenin’e göre, ‘’Bulunduğu ülke neresi olursa olsun, kader nereye sürüklemiş olursa olsun, ülkesinden uzakta ve dilini bilmediği bir yerde ne türlü bir yabancılık duyarsa duysun,bilinçli bir işçi Enternasyonal Marşı aracılığıyla birçok arkadaş,birçok dost edinebilir’’di.

‘’Enternasyonal’’ bütün sosyalist ve komünist partilerinin resmi olmayan marşı olarak söyleniyor.Eskiden,Sovyetler Birliğinin milli marşı olarak tanınmış olması nedeniyle ‘’Enternasyonal’’ Türkiye’de ‘’Stalin Marşı’’ olarak da bilinirdi.Ancak, M.Özçay’ın sözleriyle ‘’Enternasyonal Marşı Türkiye proleteryasının mücadele tarihi boyunca Türkiyeli emekçilere ışık tutmuş, onların yüreğini güven ve mücadele azmiyle doldurmuştur.Ülkemizin proleter devrimcileri, en zor şartlarda bile, zindanlarda, işkencede, mahkemelerde ve meydanlarda ‘’Enternasyonal’’i haykırarak, zulme baskıya ve sömürüye karşı yüreklerindeki devrim ve bağımsızlık tutkusunu dile getirmişlerdir.’’

‘’Enternasyonal’’in sözlerini çeviren ve şiiri Türkçe’ye uyarlayan kişinin kimliği,marşı şiar edinmiş olan kitlelerce bile hala bilinmiyor.1917 Devrimi’nden sonra, ‘’Enternasyonal’’in sözleri Vala Nurettin (Va-Nü) tarafından Türkçeye çevrildi. Va-Nü, Nazım Hikmet ile birlikte Moskova’da geçirmiş olduğu üniversite öğrencilik yıllarını anlatırken, ‘’Ben bu arada, aslı Fransızca olan ve Sovyet İnkılabı’nca benimsenen meşhur Enternasyonal Marşı’nı Türkçeye çevirdim.Halen sosyalist memleketlerin Türkleri arasında söylenen ve ara sıra radyolarda da duyulan bu tercüme benimdir’’ diyordu.

Mete Tunçay’ın Eski Sol Üzerine Yeni Bilgiler kitabında Türkiye Komünist Fırkasının Azerbaycan Komünist Fırkası İkinci Kongresi’ne Yoldaşlık Armağanı adlı dört sayfalık bir belge yayımlanmıştı.Bu belgede yer alan Enternasyonal çevirisinde ‘’Yürekler’’ kelimesinin yerine ‘’vicdanlar’’ kelimesi gibi küçük farklılıklar gözlenmektedir.En büyük fark,1920 yılında yayımlanmış olan bu metindeki ‘’Yok bize kimsenin imdadı/ Sultanlardan, paşalardan!) Bunlar bütün insanlar celladı/Kendimizdir bizi hür yaşatan’’ dizelerinin 1923 mayısında yayınlanmış olan Aydınlık nüshasında ‘’Yok bize hiç kimsenin imdadı/ Sultanlardan,vezirlerden!/Bizi bunlardan kurtaracak/Kuvvetimizdir ancak.’’ Şekline dönüştürülmüş olmasıydı.1920 metni ile 1923 metni arasındaki bu önemli farklılık,bu iki tarih arasında Mustafa Kemal önderliğindeki Ankara Hükümeti’nin Milli Mücadele’yi kazanmış ve Misak-ı Milli sınırlarını düşman işgalinden kurtarmış olmasından kaynaklanmış olsa gerek! Enternasyonal Marşı’nın Osmanlı İmparatorluğu ve Türkiye Cumhuriyeti dönemlerindeki farklı sözlerini sunuyoruz.

ENTERNASYONAL:

Osmanlı Dönemi

Kalk ey lanetle damgalanmış

Aç ve çıplak mazlum dünya!

Zulme karşı yürekler yanmış,

Alevlenmiş bu dava!

Yıkalım bu köhne cihanı

Kuralım bir yeni alem:

Arzın sefil ve mahkum insanı

Arza hakim olur o dem..

Bu kavga son en kat’i şanlı bir harb olur,

Ertenasyonalle insanlık can bulur.

Yok bize hiç kimsenin imdadı

Sultanlardan,vezirlerden!

Bizi bunlardan kurtaracak

Kuvvetimizdir ancak.

Parçalayıp köhne zincir

Hükmü ele almak için,

Kızgın iken döğün demiri,

Ocakları körükleyin!

Bu kavga son en kat’i şanlı bir harb olur,

Ertenasyonalle insanlık can bulur.

Demir kollu zahmet ordusu

Dünyada bizleriz ancak;

Zahmetkeşin fabrika, toprak;

Tenbellere ölüm! Korku!

Celladların başında bir gün

Şimşek çakar, ölüm gürler!

Al bayrakla doğan parlak gün

Bize kurtuluş getirir!

Bu kavga son en kat’i şanlı bir harb olur,

Ertenasyonalle insanlık can bulur.

Cumhuriyet Dönemi

Uyan artık uykudan uyan

Uyan esirler dünyası

Zulme karşı hıncımız volkan

Bu ölüm-dirim kavgası

Yıkalım bu köhne düzeni

Biz başka alem isteriz

Bizi hiçe sayanlar bilsin

Bundan sonra herşey biziz.

Bu kavga en sonuncu kavgamızdır artık

Enternasyonal'le kurtulur insanlık

Tanrı, patron, bey, ağa, sultan

Nasıl bizleri kurtarır

Bizleri kurtaracak olan

Kendi kollarımızdır

İsyan ateşini körükle

Zulmü rüzgarlara savur

Kollarının bütün gücüyle

Tavı gelen demire vur

Bu kavga en sonuncu kavgamızdır artık

Enternasyonal'le kurtulur insanlık

Hem fabrikalar, hem de toprak

Her şey emekçinin malı

Tufeyliye tanımayız hak

Her şey emeğin olmalı

Cellatların döktüğü kan

Bir gün onları boğacak

Bu kan denizinin ufkundan

Kızıl bir güneş doğacak

Bu kavga en sonuncu kavgamızdır artık

Enternasyonal'le kurtulur insanlık.

NOT:Yazı 6 Mayıs 2001 tarihli Cumhuriyet Dergi ekinden alınmıştır.

Sanal Mücadelenin Sanal Militanları

2009-02-13T13:48:00.010+02:00

İnternetin her eve girmesiyle birlikte insanların bastırılmış duyguları da açığa çıkma fırsatını yakalamış oldu. Belki de hiçbir dönemde,hiçbir bölgede insanlar kendini bu kadar açık ifade etmemiştir.Hatta işin cılkını çıkaranlarda oldu;gerçek hayatta ideolojik duruşunu -tabi varsa- binbir çabayla gizleyenler,internet ortamında bir anda aslan devrimciler kesildiler.Yıllardır süren ideolojik kuşatmanın ve sol’un üzerindeki baskının bir ürünü olan sinmişlik duygusu,internet’in yaygınlaşmasıyla birlikte bir anda yerini sanal devrimcilere bıraktı.Tabi bu durum her zaman olumsuz değerlendirilmemeli,internet ortamından gerçek hayattaki mücadeleye köprü kuranlarda var.Ne yazık ki sayıları çok az.

İnternet ortamındaki ideolojik tartışmalar (ne kadar ideolojiktir tartışma konusudur) genelde insanları canından bezdiren bir noktaya geliyor.Gerçek hayatta soru sorma cesareti bile olmayanlar,en ateşli muhalifler olabiliyor.Kavramlardan bihaber olanlar mücadele edenleri reformizmle ya da başka kavramlarla suçlayabiliyor.Filan yapıyla hiç alakası olmayan falan kişi o yapıyla hiç ilgisi olmayan absürd tezler ortaya atabiliyor.Bu tezlerin de o ortamda genel bir kabul görmesi daha absürd bir nokta tabi ki.Durum biraz da reklamlardaki dönercinin durumuna benziyor,sol kavramlardan bihaber olanların ‘’Hello,my name is john’’ dediği bir durumla karşı karşıyayız.Kemal Okuyan aslında bir yazısında internet ortamının sanal devrimcilerinin tipolojisini çok güzel çizmiş direk olarak aktarmakta yarar görüyorum.

"Kendini zeki sananlar: Temel dertleri, "lafı gediğine oturtmak"tır. Ne söylediklerini değil, nasıl söylediklerini önemserler. İlk bakışta "akıllıca" görünen bir buluş yaptıklarında, önünü arkasını düşünmeden klavyeye sarılırlar.
Bir baltaya sap olamayanlar: Kendilerini sanal dünyada var etmeye çalışırlar. "Solcu" olanlarından bazıları, siyasal başarısızlık ve yeteneksizliklerinin üzerini her gün binlerce, hatta on binlerce "byte" (daktilo vuruşu) üreterek örtmeye çalışır. Birkaç yazılarını okuyanların bir daha okumadığını anlamazlar, anlamak istemezler.
Müzmin muhalifler: Herkesi ve her şeyi eleştirmeyi marifet bilirler. Başka da bir özellikleri yoktur...
Dedikoducular: Gerçek bir siyasal ya da düşünsel kaygıları yoktur. "Olayların iç yüzü" sandıkları şeyleri öğrenmeye ve başkalarına aktarmaya çalışırlar. Herhangi bir konudaki teorik derinliği bulunan herhangi bir açıklama, onlar için anlamsızdır. Anlamazlar...
Provokatörler: İşlerini yaparlar... Bu arada, bazılarını da kendilerine benzetirler...
Laf yetiştiriciler: Nerede bir sanal tartışma varsa katılıp, kendi fikirlerinin savunusunu yapmaya çalışırlar. Bunu yaparken savundukları fikirleri değersizleştirdiklerini fark etmezler. (Kemal Okuyan 20 Mayıs 2005 Komünist sayı: 215)"

İnternet ortamının yarattığı özgürlüğü başka kimliklerin arkasına sığınmak olarak yorumlayanların yarattığı kirlilik bir anlamda gerçek hayattaki mücadeleye de zarar verir noktaya gelmeye başlamıştır.Unutmamak gerekir ki sol’u internetten tanımaya çalışan birçok insan vardır,bu insanlar mücadeleye kazanılabilecekken internet ortamının ipe sapa gelmez tartışmalarından usanıp yok olup gitmektedir.Son dönemde artan ‘’…izmforum’’lar bu kirliliğin bence en güzel örneğidir (tabi güzel işler yapanlar yok mudur,tabi ki vardır).Partilerin genel siyasetlerine,açıklamalarına kendi sitelerinden ulaşabilecekken;forumlar bunları da kendi içinde toplamaktadır.Tabi altındaki devrimci tartışma kültüründen nasibini almamış yorumları da unutmamak gerekir.Hatta bazıları o kadar ileri gitmektedir ki sosyalizm okulu olduklarını söylemektedirler.Yarardan çok zarar verdiklerinin farkında değillerdir.

Hazıra konmak ve üşengeçlik

Sanal devrimcilerimizin temel dayanak noktalarını oluşturan dedikodular ya da söylentiler birazda üşengeçlik ve hazıra konmanın ürünüdür.Doğru olan internetteki bilginin doğruluğunu araştırmak,bilgiye ilk elden ulaşmaya çalışmakken,genelde sanal devrimci dediğimiz tipolojinin bu konuda üşengeçliği ve hazıra konma merakı kirliliğin ana unsurudur.Bu tipoloji gerçekmiş gibi sunulan bilgiyi araştırma gereği bile duymaz,sadece özgürlüğün verdiği güçle klavyesine sarılır ve ipe sapa gelmez eleştirilerini dile getirir.Bu tipolojinin insanları gerçek mücadele’nin dışarıda olduğunu görmezler (görmek istemezler) ,onlara göre klavye başında örgüt dedikodusu üretmek, muhalif olduğu yapılara ‘’laf sokmak’’ daha anlamlıdır.Forumlarda avatarlarını, imzalarını öyle bir süslerlerki,öyle şeyler döktürürler ki bazen kendinizden bile şüphe etmenize neden olabilirler.Klavye başından kalkıp bir eylemlilikte yer almayı istemezler,o eylemliliği klavye başında eleştirmeyi seçerler.Mücadeleden anladıkları e-mail ağıyla bir şeyleri eleştirmektir.Bir yapıyla ilgili kafalarındaki soru işaretlerini o yapının bürosuna gidip tartışmayı anlamsız bulurlar (doğrusu buyken),hatta o yapıların sitelerine bile girmezler.Kendilerine sunulan bilgiyi doğru kabul ederek esip gürlerler.Sözde sahiplendikleri sol’u kirletmekten başka bir şey yapmadıklarını anlamazlar.

Çekirdek gibisin mübarek…

Sanal tartışma ortamlarına bir kere girmeye görün,öyle bir çekicilikleri vardır ki kendinize kaç kez söz verirsiniz verin yine de bulaşmadan edemezsiniz.Sinirden kafanızı duvardan duvara vursanız da, ‘’yuh be bu kadarda olmaz’’ deseniz de bir anda kendinizi klavye başında cevap yazarken bulursunuz.Doğal olarak sizde onlara ayak uydurmaya başlarsınız,sizinde tek derdiniz ‘’laf sokmak’’ olmaya başlar.İnternette geçirdiğiniz zamanın büyük bir kısmını bu tartışmalarda geçirmeye başlarsınız.İnternet üzerinden kazandığınız birkaç kişiyle,onların kaç katını kaybettiğinizin farkına varmazsınız.Kendinizce haklı olduğunuz ve galip çıktığınız tartışmalarda kimbilir kaç kişiyi partinize düşman etmişsinizdir.Bu tartışmalar her ne kadar heyecan yaratsa da,can sıkıntısının önüne geçse de anlamsız ve zarar vericidir.

Her ne kadar çekiciliği olsa da ve bağımlılık yaratsa da komünistlerin tartışma kültürünün bir parçası olmayan ve dedikodu üretmekten öteye gidemeyen,solu ve yapıları kirleten bu tartışmalardan uzak durmanın önemli olduğunu düşünüyorum.Bu tartışmalarda bulunduğumuz yapının savunulması gerektiği düşünülmemeli,çünkü bu tartışmalar yapıları savunmaktan çok zarar verir durumdadır.Komünistlerin tartışma kültürü bu değildir.Yüzünü görmediğiniz,gerçekten hangi kimlikle yazdığını bilmediğiniz,provokatör mü yoksa polis mi olduğundan emin olamadığınız insanlarla nasıl ilerletici bir tartışma yürütebilirsiniz ki.Provokatörlerin cirit attığı alanlarda insanlarla nasıl bir şeyleri paylaşabilirsiniz.İnternet ortamının sağladığı sahte özgürlüğün arkasına saklanarak yapıları karalamak komünist ahlaka uygun mudur ya da bunlara alet olmak.

Bırakın sanal devrimciler,devrimcilik oynasınlar.Bizim mücadelemiz,fabrikalarda,alanlardadır!

13.02.2009

Ekimci

CHP Takıntısı Üzerine

2009-02-11T21:30:00.008+02:00

"Biz zamanında çok uğraştık"

Genelde temel dayanak noktalarını bu cümle oluşturur,yeni nesil solcuların önünü kesmek,devrimci yapılarla olan ilişkilerini koparmak için.İşin aslı şudur ki;‘’biz zamanında çok uğraştık’’ cümlesinin temel amacı yeni nesil solcuların önünü kesmektir.İnsanları özgür ve eşit bir ülke umudundan koparmaktır.CHP’de tam bu noktada devreye girer.Madem özgür ve eşit bir ülke kurma umudu kalmamış,o zaman bataklığı bırakıp sivrisineklerle uğraşalım.CHP’nin hiçbir zaman ilerici bir gelenekten gelmediği,sosyal-demokrat bir mücadelenin ürünü olmadığı,sadece toplumun sol kesimlerine seslenmek için solculuğa sarılmış bir düzen partisi olduğu hasır altı edilir.Tam yerel seçim yarışının hız kazandığı bir dönem;anlayacağınız ‘’Biz zamanında çok uğraştık’’ diyenlere gün doğmuştur.Bunların yanına ‘’Şu partiye ya da şuna oy vermeyin,oylarınız AKP’ye gider’’ diyenler,’’oylar bölünmesin’’ diyenler katılmış.Bunlara bonus olarak ‘’yerel seçimlerde CHP’ye verelim,AKP’den kurtulalım’’ diyenlerde sürece dahil olmuştur. Genel olarak CHP’ye oy veren kitle bu psikoloji içerisindedir , tabi militan CHP kadrolarını saymazsak.Bu psikolojinin de genel anlamda bir başarı sağladığını söyleyebiliriz.

Hangi CHP?

CHP seçmeninin genel psikolojisinin temelinde büyük oranda AKP korkusu yatmaktadır. AKP’nin Türkiye’yi felakete sürüklediği yerinde bir tespittir.Peki tespit yapıldığına göre çizilecek perspektif ne olmalıdır?Sorunun cevabı halktan sol duyarlılığı olan bir seçmene göre,tabi ki CHP’dir.’’Kötünün iyisi olsa da,AKP’den iyidir’’ mantığıdır.CHP gerçekten AKP’den iyi midir?Soruya cevap bulabilmek için CHP’nin son açılımlarına bakmak yeterlidir.CHP’nin sermaye yanlısı politikalarından söz etme gereği duymuyorum,AKP ile aralarında bir fark olmadığı aşikardır.Peki tek dayanak noktaları laikliğe ne oldu?Son çarşaf açılımları,kuran kurslarını meşrulaştırma çabaları,tarikat şeyhlerini üye olarak kabul etmeleri,bunları tek dayanakları olan laikliğe nasıl oturtabilecekler.Peki CHP’yi laikliğin garantisi olarak gören seçmenin tavrı ne olacak!Karşımızda AKP’nin ikiz kardeşi bir CHP durmaktadır.ABD uşaklığında,NATO’culukta,AB uşaklığında,sermaye uşaklığında buluşan iki parti;artık dinci-gericilikte de kucaklaşma fırsatı bulmuştur.Bu tablo karşısında ilerici bir tavrı olan,AKP’nin Türkiye’yi sürüklediği felaketin farkında olan seçmen yinede CHP’ye oy verecek midir?Genel anlamda evet.CHP’ye oy veren seçmenin hiçbir teorik çözümlemeye uymayacak bir tavrı vardır: CHP’ye oy verecek seçmen CHP’nin ‘’köprüyü geçene kadar’’ muamelesi yaptığına inanmaktadır.Yanlış falan yazılmadı,bu birçok insanın dillendirdiği bir noktadır.İnanması zor ama Türkiye’de insanlar geleceği görebiliyor(!); partileri programlarıyla,siyasi duruşlarıyla değerlendirmek yerine hayal güçlerinin götürdüğü yere gidebiliyor.

Hemen burada bir noktaya daha değinmekte fayda var;CHP’nin başarısızlığının,AKP’nin başarısının sol yapılara mal edilmesi.Bu yaklaşımın temel argümanı da ‘’ oyları böldünüz,alın AKP geldi yine’’ şeklindedir. Bu psikolojinin yaratılmasındaki temel amaç,oylarını eşitlikten,özgürlükten yana kullanan insanlar üzerinde pişmanlık yaratmak, suçu kendi omuzlarından silkip atmaya çalışmaktır.Bizim cin fikirli,kurnaz sosyal-demokratlarımız (yoksa muhafazakar-demokrat mı demeliydim) bir taşla iki kuş vurmak istemektedir.

"İyi hoşta yapacak başka birşey var mı?"

CHP ve AKP’nin temelde aynı sınıfsal kaygıyla hareket ettiğini kabul ettirebildiğiniz insanlardan (bazıları bunları bile kabul etmez,kanıtları gözüne gözüne soksanızda kabul ettirmezsiniz) gelecek sonraki soru genelde ‘’İyi hoşta yapacak başka birşey var mı?’’ oluyor. Bu insanlara gerçek sol’un aldığı oy oranının CHP’nin iktidarından daha önemli olduğunu anlatmak deveye hendek atlatmaktan zor oluyor ama yinede imkansız değil.

Bu cümleleri çoğaltabiliriz,bunlar gibi binlerce cümleyi örnek olarak verebiliriz.Bu efsaneler ne yazık ki halkın arasında dolaşmakta,CHP’nin genel siyasetinden daha etkili olmaktadır.CHP’ye oy veren sol duyarlılığı olan seçmeni anlamak ve daha ileri unsurlara çekebilmek için sol bu efsanelere çözüm üretmek zorundadır,sol duyarlılığı olan seçmenin üzerindeki korku kültürünü yıkmalıdır.Ancak bu şekilde CHP’de yitip giden ilerici damar ortaya çıkarılabilir ve mücadeleye kazanılabilir.

11.02.2009

Ekimci

Umut Sarıkaya - Mutsuzluklar

2009-02-11T17:18:00.004+02:00

Çizer: Umut Sarıkaya
Animasyon: Cihan Arıcı

Rezilliğin Bitpazarında Komünist Olmak - Nihat Behram

2009-02-11T13:06:00.004+02:00

Ne tarafa baksanız o tarafta ayrı bir rezillik. Ve gerçek anlamıyla bini bir para rezilliğin. Görünen tek şey: bir toplumun bütün değerleriyle usul usul zehirlenmesinin çarpıcı sonuçları. İnsanî olan her şeyi tokatlayan. Bulantı, bunalım, bulanıklık, budalalık, bunama....

Televizyonu açıyorsunuz, bir kanalda Ankaralı Turgut’un şıkıdımları! Krizi tutmuş deli danayı salsan, vazgeçer, kaçar yarıştan! ‘Türkülerimizin derinliği’ diye bir ömür derinlerde dolaş dur, sonra da gel, bu kirli sığlıkta boğulmamaya çalış! Ankaralı Turgut, türkücülerin ünlüsüymüş! Vay ki vay!

Diğer kanala geçiyorsunuz, Davos koridorunda, Emine Hanım’ın gözyaşları! Çevresinde yardakçı, yalaka gazeci ordusu. “Konuşturmadılar!” diyor.. Ağlayarak söylüyor! Gözyaşları, yanağından, çenesinin altında türbanına damlıyor. “Söyledikleri her şey yalandı, onlara cevaplarını verecekti, konuşturmadılar!” Emine Hanım, devletin temsilcisi! Vah ki vah!

Bir diğer kanalı yokluyorsunuz, Baskın Oran’ın incileri! Hoca, Ergenekon’u değerlendiriyor: “Ellerinde silah olanlar, artık darbe yapamaz duruma getirildi. Bu iyi bir gelişmedir!” Şakadan değil, ciddi ciddi söylüyordu. 31 Ocak akşamıydı, tv de kulaklarımla duydum. Ülkemizdeki özgürlüğün sözcüsü olarak konuşuyordu! Of ki of!

Sokağa çıkıyorsunuz, minibüste, halk otobüsü kuyruğunda kadınlı erkekli kenar semt yoksulları. Her birinin bir yerinde, orjinali yüzlerce, binlerce dolar fiyatlı sahte aksesuar! Kolları Luis Witton çantalı, belleri Armani kemerli, başları Burberry türbanlı kızlar, Lacost kazaklı, Rolex saatli gençler! Tıkış tıkış. Şöför ikide bir, “Arkalara doğru ilerleyelim beyler!” diye bağırıyor. Yağlı bulanık suyun köpükleri gibi, çalkalanıyor insanlar. Ah ki ah!

Gazeteye bakıyorsunuz, sosyal demokrat ve laik olduğunu söyleyen muhalefet partisinin belediye başkan adayı ‘Her mahalleye Kuran kursu!’ sözü veriyor, genel başkanı onu savunuyor, Başbakan “Tereciye tere satmayın!” diyor. Oy ki oy!

Yalancıya yalanını, sahtekâra sahtekârlığını, kabaya kabalığını, ilkele ilkelliğini işaret ediyorsunuz, hırıldanmaya başlıyor, öfkeleniyor, histerikleşiyor, saldırganlaşıyor. Bir toplumda, değer yozlaşması, kültür erezyonu, toplu arabeskleşme, toplu kozmopolitizm, toplu propaganda zehirlenmesi, sürüler halinde toplu yok oluş kendini başka nasıl gösterir?

Büyük kesim, magazinden besliyor duygu-düşünce dünyasını. Magazin ki, ardı arkası kesilmeden, gün yirmidört saat, dört koldan sadece kendiyle yarış halinde. Akımına fareyi tutsanız, kusma içgüdüsü olmayan fareyi bile kusturacak şiddette çarpıyor. Bir avuç şaklaban, iç çamaşırlarına dek halkın ezberinde. Onlarsız tek günü yok ekranın, gazetelerin. Bu zehir şırıngalarının kimi salya sümük, kimi şıkıdım şıkıdım; kimi türbanlı, kimi anadan üryan, kimi kurt, kimi kabadayı, kimi soytarı, kimi tetikçi-yardakçı entel....

Marks, “Gerçek bazen toprağın altındadır!” demişti. Sanırım, gerçeği bulma çabasını kamçılama duygusuyla. Bugün gelip, şu toplumun şu halini görse ne derdi bilmiyorum. Şu zehirlenme gerçeğini görmeniz için göz ucuyla bakmanız bile yeter! Kafanızı çevirdiğiniz her yerde, insanî olan herşeyi tokatlayacak kadar yakınınızda gerçek. Söz ve propaganda zehirlenmesine tutulmuş şu toplum gerçeğini, taşa sorsan, taş bile ‘gördüm’ diye dile gelir!

Evet, rezilliğin bitpazarı bir dönem; sahtenin, yalanın, kabalığın, acımasızlığın, kalleşliğin, sinsiliğin, ihanetin bini bir para.

31 Ocak Cumartesi akşamı, bulantısıyla çalkalandığım bu duygularla uyudum. 1 Şubat sabahı uyanıp yıkandım, tertemiz giyindim. Oto tamircisi emekçi arkadaşım Aziz’i ve halk müziği sanatçısı arkadaşım İsmail Hakkı’yı aradım. Buluşup, TKP’nin 9. Kongresi’ne gitmek için. Kirden arınır gibi, umuda sarınır gibi...

O salonu dolduranlar o salonun onuruydular. Sadece o salonun değil: bir kez daha anladım ki, komünistler yaşadıkları toplumun onurudurlar. Bu, ‘komünistine düşman bir toplumun onursuz olduğu’ anlamını da içerir. Salonu hınca hınç dolduran binlerce insanın, bir ağızdan “Yaşasın Türkiye Komünist Partisi!” diye bağırışı, coşkusu kadar duygulandırıcıydı benim için. En delikanlı yaşlarında, “Komünist olduğunu itiraf et!” diye işkence yemiş, onlarca yıllık mahkumiyetlerle yargılanmış biri olarak duygulandım. Ne kadar acı ki, bu gün de, yurtseverlik aynı düşmanlığın hedefi. Anti-emperyalist ruhu boşaltılmış ve içi kapıkulluğun, teslimiyetin ziftiyle sıvanmış bir ‘solculuk’ istiyor efendiler! Kalbi olmayan, kökünü inkâr eden; Ankaralı Turgut’un şıkıdımlarına, türbanlı Emine Hanım’ın gözyaşlarına, neo-liberallerin huyuna, BOP’un suyuna teslim olmuş bir ‘devrimcilik’!

TKP kongresinde salonu dolduranlar, yurt aşkının ve o yurdun düşmanlarına karşı, anti-emperyalist mücadele ateşinin uğultusuydular. Yurtseverlik ve anti-emperyalist tavrı, devrimciliğin olmazsa olmazı kılmış bilinçte bir kitleydi. Beyninin ve kalbinin bilincinde bir kitleydi. Önderlerinin konuşmalarında da yansıdı bu. Yurtseverliği küçümseyen, giderek emperyalizmin işbirliğine dönüşen neo-liberalizmin oyununu bozan bir kitleydi. Kökünün ve ufkunun bilincinde bir kitleydi. Enternasyonal’le başlayan kongre, Nazım Kumpanya’nın, kökünde açan çiçek duygusuyla seslendirdikleri, içlinin içlisi, sahinin sahisi, şarkılarıyla sonlandı.

Hayatla ilgili sorunları çözmedeki becerileri ve toplumsal dayanışmadaki özellikleriyle diğer kuşlara göre daha gelişmiş ve zeki olan martılar, öfkelendiklerinde, birbirlerine saldırıp kendi türlerini yok etme hırsı yerine, çevrelerindeki ota, toprağa falan saldırıp, kendilerini yatıştırırlar. Öfkelerini böyle dindirip, yine topluluğuna döner, yanyana gelirler. Salondan çıkarken bu duyguyu soludum. Keşke bütün devrimci örgütler güç birliğinde olsa diye. Üstelik, örgütün sözcüsü yada üyesi olarak değil, kurtuluşumuzun, sadece ve kararlılıkla sürdürülmesi gereken sosyalizm mücadelesinden geçtiğine inanan, bu yolda çıkarsız çabayı halka ve hayata tutkunun, insan olmanın ölçüsü sayan birisi olarak, o görkemli kongrenin yapıldığı o salondaydım. Namuslu bir aydın için, ülkesinin onuru saydığı devrimci mücadelenin yükselmesini dilemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, rezilliğin bit pazarında keşke bütün devrimciler güçbirliği içinde olsa.

Olsa da, savurup atsak, bizi yok etmenin eşiğindeki bini bir para şu rezilliği.

Nihat Behram / Şubat 09

http://haber.sol.org.tr/yazarlar/9887.html